Zbliżający się jubileusz 200-lecia powstania diecezji sandomierskiej jest okazją do wielu inicjatyw naukowych i duszpasterskich. Jedną z nich było sympozjum duszpastersko-historyczne w Katolickim Domu Kultury św. Józefa w Sandomierzu, podczas którego pochylano się nad osobami beatyfikowanymi i kandydatami na ołtarze z naszej diecezji i związanymi z naszą ziemią. Było ono otwarte dla wszystkich: duchownych, osób konsekrowanych i wiernych świeckich. W słowie wprowadzającym bp Krzysztof Nitkiewicz podkreślił, że ludzie święci są najwierniejszymi z wiernych uczniów Chrystusa. – Ich piękno kształtowało przez wieki serca naszych przodków. Ono formuje także nas, chociaż bywamy bardzo odmienni, zaczynając od świętych, których imiona chrzestne nosimy, czy tych, od których wzięły swoją nazwę zgromadzenia zakonne. Dlatego niezależnie od walorów naukowych sympozjum potraktujmy je jako swoistą intronizację, wyniesienie niezwykłych świadków wiary, aby mogli nas jeszcze bardziej inspirować, a jeśli trzeba, to potrząsnąć naszym sumieniem – mówił biskup. – Sympozjum ma również służyć umocnieniu wspólnoty diecezjalnej. To jest zagadnienie zawsze aktualne. Otóż święci byli w czasach sobie współczesnych zwornikiem jedności Kościoła, budowniczymi komunii miłości pośród Ludu Bożego. Wystrzegali się rzeczy, które mogłyby jej zagrozić. Dla niej cierpieli, za nią umierali. Święci, błogosławieni i kandydaci na ołtarze uczą nas jedności. A przecież żyjemy w czasach naznaczonych herezją indywidualizmu, także kościelnego i duchowego indywidualizmu. Niech więc nasze dzisiejsze spotkanie będzie manifestacją jedności, której tak bardzo pragnie Chrystus dla swojego Kościoła – podkreślał hierarcha.

Wśród prelegentów znalazł się o. Roland Prejs OFMCap, który mówił o błogosławionych ziemi sandomierskiej do końca XVIII wieku. Omówił życie i dzieła: bł. Wincentego Kadłubka, św. Jacka i bł. Czesława, św. Kingi, bł. Jolanty, bł. Salomei oraz męczenników sandomierskich. Zaznaczał, że przywoływani przez niego byli ludźmi, którzy swoje życie poświęcili na służbę Chrystusowi w Kościele przez realizację programu odnowy Kościoła, głoszenie Ewangelii, praktykę rad ewangelicznych i męczeństwo.

Kontynuacją czasową był wykład, który wygłosił ks. Rafał Piekarski. Wydobył postacie męczenników z czasów II wojny światowej, wśród których znaleźli się: ks. Antoni Rewera, ks. Władysław Miegoń, al. Tadeusz Dulny, ks. Kazimierz Grelewski, ks. Stefan Grelewski, ks. Franciszek Rosłaniec, ks. Bolesław Strzelecki oraz ks. Kazimierz Sykulski. Zaznaczał wielkość ich heroizmu i dojrzałość do bycia wiernymi świadkami Krzyża Jezusa Chrystusa. – Nie zwątpili w Boga, podtrzymywali na duchu współwięźniów oraz wolni byli od nienawiści i chęci odwetu. Stali się w ten sposób ewangelicznymi ziarnami, które obumarłszy, przyniosły chwałę nieba dla nich, a umocnienie wiary w nas – mówił ks. Rafał Piekarski. O bł. Julii Rodzińskiej, dominikance, męczennicy czasu II wojny światowej oraz o założycielce Zgromadzenia Sióstr Dominikanek słudze Bożej Matce Kolumbie Białeckiej mówiła s. Justyna Dombek OP. Wskazywała na heroiczność postawy przedstawicielek zgromadzenia.

Zwieńczeniem wystąpień był wykład, który wygłosił ks. Albert Warso, pracownik watykańskiej Kongregacji Nauki Wiary. Przywołał heroiczności życia sług Bożych: bp. Piotra Gołębiowskiego, ks. Wincentego Granata i ks. Stanisława Sudoła. Podkreślał, że są oni inspiratorami świętości życia dla każdego z nas. Tu warto przywołać słowa prelegenta: – Rozpoczynając każdy z procesów beatyfikacyjnych, biskupi diecezjalni brali pod uwagę obecne w Kościele przeświadczenie o ich świętości. Okres trwania procesu jest czasem zgłębiania bogactwa ich życia i odczytywania na nowo ich słów. Proces beatyfikacyjny jest zadaniem stojącym przed Kościołem lokalnym. Potrzeba podejmować je wciąż z nowym zapałem. Odpowiedzią człowieka wierzącego jest wdzięczność wobec Boga za to, że pobudził swoją łaską konkretnych ludzi, pochodzących z naszej ziemi, którzy podjęli gorliwą współpracę z łaską Bożą. Potrzeba również wytężonej modlitwy i odczytywania kart życia kandydatów na ołtarze – podsumowywał prelegent.