Duszpasterz akademicki przekonywał, iż czas rekolekcji to pytanie o sens życia, a zarazem szansa na dokonanie wyboru drogi. Określić sens czegoś, to także pytać: po co to coś istnieje? Chrystus - Droga, Prawda i Życie - nie zmusza człowieka, On poprzez Ewangelię woła: pójdź za mną - jeśli chcesz!
Warto zastanowić się nad odwiecznym pytaniem: kim jestem?, postawionym także w trakcie rozważania rekolekcyjnego. I zadumać się nad słowami mówiącymi o tym, że dopiero wtedy, gdy odkrywamy godność własną, stać nas na odkrywanie godności innego człowieka. Warto też, w wolnym czasie, zgodnie z prośbą Duszpasterza akademickiego, zdobyć się na wysiłek napisania krótkiej autobiografii po to, by na podstawie własnych słów o własnym życiu dostrzec, na ile Bóg jest obecny w życiu każdego z nas.
Ks. W. Dorsz wykazał, że Bóg jest najwyższym dobrem i warto przestrzegać Jego przykazań. Trzeba też wierzyć, że dzięki głoszonej przez Niego nauce zwiększy się liczba osób rozumiejących wartość drugiego człowieka. I że osoby te częściej będą weryfikować swoje zachowanie wobec bliźniego.
Następny dzień rekolekcji przebiegał pod znakiem pokuty. Ks. W. Dorsz w dalszym ciągu zachęcał do rozważenia w sercu pytań: kim jest Bóg?; kim ja jestem? Postawił także pytanie retoryczne: Czy człowiek jest zdolny do odpowiedzi na pytanie, kim jest?, na które zaraz odpowiedział: "Stajemy się przecież nieustannie, w każdej chwili, ale tylko w odniesieniu do Boga uzyskujemy obraz tego, kim jesteśmy". Dlatego każdy człowiek powinien starać się upodabniać do Chrystusa. Dalsza część refleksji dotyczyła grzechu, ludzkiej niewierności, sprzeniewierzenia wobec Boga. Jak to możliwe, że zło znajduje w nas miejsce, chociaż właściwie pragnęlibyśmy dobra? Nadzieję chrześcijańską budzi to, że mimo zła, nieprawości, które nas otacza, które się dzieje w nas i wokół nas, prawdziwe ludzkie oblicze to oblicze miłości.
Tego dnia rekolekcji uczestniczyliśmy też w nabożeństwie Drogi Krzyżowej. Rozważając kolejne stacje Męki Pańskiej, a wcześniej wsłuchując się w słowa Kaznodziei, otrzymaliśmy konkretne przesłanie, ostrzegające nas przed niebezpieczeństwem zejścia z drogi życia według Dekalogu na pustynię życia duchowego, która jest konsekwencją grzechu.
W ostatnim dniu rekolekcji, w sobotę 15 marca, obchodziliśmy I Europejski Dzień Świata Uniwersyteckiego. O godz. 19.00 uczestniczyliśmy w modlitwie różańcowej środowisk akademickich Europy w łączności z Ojcem Świętym Janem Pawłem II.
Duszpasterz akademicki powitał przewodniczącego spotkaniu i modlitwie różańcowej bp. Romana Andrzejewskiego, bp. Czesława
Lewandowskiego oraz dziekana pierwszego dekanatu włocławskiego - ks. prał. Teodora Lenkiewicza, a także przedstawicieli władz i studentów uczelni włocławskich oraz pozostałych wiernych. W słowie wstępnym ks. W. Dorsz podkreślił, że modlitwa różańcowa będzie odprawiana w intencji pokoju na świecie.
Po odmówieniu Różańca wierni wysłuchali przesłania zatytułowanego Caritas Intellectualis, wygłoszonego przez bp. R. Andrzejewskiego. Liturgię zakończyło wspólnie złożone wyznanie wiary, po czym Ksiądz Biskup podziękował Duszpasterzowi akademickiemu i pozostałym organizatorom nabożeństwa, i udzielił zgromadzonym błogosławieństwa.
Spotkanie różańcowe w bazylice katedralnej uświetnił śpiew chóru Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku "Arioso".

* * *

Studenci byli i są nadzieją Kościoła, gdzie zawsze potrzebni są ludzie poszukujący głębszych przeżyć religijnych i duchowych, traktujący wyznawaną wiarę jako świadectwo wobec innych. Duszpasterstwo Akademickie we Włocławku wychodzi do każdego z nich z propozycją znalezienia się w grupie podobnie myślących ludzi, poszukujących Chrystusa. Zatem Duszpasterstwo jest niejako fundamentem, na którym buduje się życie wewnętrzne człowieka, na którym będzie wzrastał w przyszłości Kościół. Taki pogłębiony katolicyzm nie będzie masowy, lecz dobrze, że jest wierna grupa ludzi, którzy odnajdują się w duszpasterstwie akademickim, angażują w jego działalność. Oby tych ludzi, dojrzałych, świadomych, o pogłębionej wierze było coraz więcej.