"Kto chce iść za Mną, niech weźmie swój krzyż i niech Mnie naśladuje" (por. Mt 16, 24).
Z bólem głowy podniosłam się z łóżka... usłyszałam już gwar gromadki moich dzieciaków...
Panie, jak dzisiaj obróci się koło mojego znojnego dnia? Czy znów podniosę krzyż codziennych obowiązków? Troski, jak mroczny cień osiadły w moim skołatanym sercu.
"Mamusiu, potrzeba mi 3 zł na składkę w szkole..."
"A w moim bucie, Mamo, taka duża dziura..."
"Czy jest chleb na śniadanie? Jestem taki głodny..."
Pędzę do sklepu... Panie, spraw, by sąsiedzi nie zauważyli, że będę prosić o chleb i mleko na kredyt. Panie, daj siłę... Smagana jak biczami przez wścibskie oczy ciekawskich z siatką produktów wracam do domu. Nie mogę zawieść dzieci... Przez łzy uśmiecham się do nich i odliczam kromki chleba... dwie, trzy, a tobie, Przemku, dam dzisiaj podwójną porcję, rośniesz, a wczoraj, niestety, dla ciebie już nie starczyło kolacji...
Starsze dzieci już w szkole... Chwila ulgi...
Panie, pomóż znieść upokorzenia i niedostatek... Chryste, tylko Ty możesz mnie zrozumieć... Przecież tak bardzo cierpiałeś... Złoczyńcy ubrali Ciebie w szkarłatną szatę, włożyli na skronie cierniową koronę i drwili, i zadawali coraz to nowe tortury... A przecież byłeś Bogiem! Jak Ty, Panie, mogłeś z taką cierpliwością znosić te męki?
A mnie tak trudno znowu stanąć przed trudami dnia... Nieraz czuję żal do ludzi, że zamiast dobrego słowa ironicznie uśmiechają się i ranią złośliwym językiem: "A po co im aż siedmioro dzieci? Jak tacy głupcy, to niech sobie sami radzą". Wiem, dzisiaj nie jesteśmy modni, czasem mówi się, że model współczesnej rodziny to: on, ona i jedno dziecko - albo: on, ona i... pies.
Panie, cierpiący ból fizyczny i upokorzenie duchowe, ufam, że jedynie Ty mnie zrozumiesz i współczujesz. Wiesz, jak bardzo kocham swoje wszystkie dzieci, to moje skarby, moja nadzieja, cały mój majątek: chociaż tak nieraz ciężko... Mojego męża wczoraj zwolnili z pracy. Nie wiem, jak sobie teraz poradzimy.
Pamiętasz, Panie Jezu, urodził mi się mój najmłodszy synek, wtedy jedna z pielęgniarek poradziła, bym go oddała do domu małego dziecka. Byłam tym przerażona. Nie, nigdy nie wyrzeknę się mojego maleństwa! Przytuliłam je mocno do serca, na czole zrobiłam znak krzyża. Śpij spokojnie, mój malutki, jesteś i na zawsze pozostaniesz w moim sercu. A w naszym domu znajdzie się też i dla ciebie kącik.
Panie, tylko Tobie ufam, opiekuj się moimi dziećmi...
Chryste, kiedyś - przed swoją śmiercią spotkałeś Nikodema i z miłością skierowałeś do niego słowa: "Daj mi swoje troski".
Ja dzisiaj do Ciebie, cierpiący Panie, kieruję też moją prośbę: Weź moje trudne sprawy, bym jutro odważniej niż dotąd mogła pójść Twoją krzyżową drogą... i bym nie upadła.