Archidiecezjalna Rada Życia Konsekrowanego zorganizowała 2 lutego w Archikatedrze Lubelskiej obchody Dnia Życia Konsekrowanego. Abp Józef Życiński w koncelebrze 40. kapłanów przewodniczył uroczystej Eucharystii, gromadzącej przede wszystkim osoby poświęcone Bogu - kobiety i mężczyzn, którzy oddali swoje życie w służbie Bogu i ludziom z bogactwem sobie właściwych charyzmatów.

Ks. prał. Józef Szczypa przypomniał we wprowadzeniu do liturgii, iż życie konsekrowane jest darem Boga Ojca udzielonym Jego Kościołowi za sprawą Ducha Świętego. Profesja rad ewangelicznych: dziewictwa, ubóstwa i posłuszeństwa staje się dla wielu możliwością ukazania w widzialnym świecie Królestwa Bożego. W naszej Archidiecezji w 107 domach zakonnych istnieje 48 zgromadzeń żeńskich skupiających 752 siostry (w tym dwa nowicjaty). Siostry pracują jako katechetki, jako pracownice ośrodków wychowawczych, w przedszkolach, świetlicach środowiskowych, bursach, domach opieki społecznej, parafiach. Ponad 70 sióstr pogłębia swoją wiedzę na studiach wyższych. Wśród nas mamy także 19 zgromadzeń męskich w 31 domach. Zakonnicy pracują w duszpasterstwie (8 parafii zakonnych), spełniają obowiązki kapłańskie, a także wykładają w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Istnieje 6 wyższych seminariów zakonnych. Instytuty świeckie życia konsekrowanego istnieją w liczbie 12 żeńskich wspólnot i jednej męskiej. Przypomniano także, iż w Archidiecezji wypełnia drogę powołania zakonnego jedna konsekrowana wdowa.

Dzień Życia Konsekrowanego przypada w święto Ofiarowania Pańskiego, kiedy czcimy Chrystusa "Światło Świata", którego symbolizuje światło poświęconej świecy. W tym dniu wyrażamy także cześć Matce Jezusa, która przyniosła "Światłość Świata" do świątyni. Światło zapalonych świec świadczy o tym, że wzrok czuwającego wypatruje przychodzącego Chrystusa. Rozważając te tajemnicę rozpoczęto liturgię od obrzędu poświecenia świec na stopniach Katedry i procesji do ołtarza. Liturgię eucharystyczną przygotowały różne grupy życia konsekrowanego. Asystę Księdza Arcybiskupa stanowili diakoni i klerycy seminarium Ojców Kapucynów.

"Moje oczy ujrzały Twoje zbawienie" (Łk 2,30). Tymi słowami Metropolita Lubelski rozpoczął rozważanie Słowa Bożego. Ludzie wiary nie są postawieni w świecie, aby dokonywać klasyfikacji "pogan", lecz mają ten świat oglądać tak, aby w nim ujrzeć Boże zbawienie. Konsekwencja starca Symeona i wiara prorokini Anny wskazują, iż tylko " człowiek otwartych oczu" szuka Bożego zbawienia. Taka postawa staje się dla osób konsekrowanych zadaniem, które przynosi w konsekwencji radosne przeżywanie wielu charyzmatów i posług stanowiących wielkie bogactwo Kościoła. Źródłem prawdziwej radości jest oglądanie Chrystusa. Świadectwo życia zawierzonego Bogu wyraża się przez stały prymat " radości" nad "bólem". Doprowadza to ostatecznie do sławienia Boga całym swoim sercem: bez słów - w milczeniu, z uśmiechem, w tworzeniu dobra, oddając się dla bliźnich, budując kulturę miłości. Postać ks. Jana Twardowskiego staje się przykładem takiego radosnego przeżywania drogi powołania i wybrania. Tylko stała ufność Jezusowi, świadomość jego obecności i opieki oraz przyjmowanie darów łaski pozwala na postawę miłości wobec siebie i każdego napotkanego człowieka. Postawa " gorszenia się" jest przeciwna takiej drodze. "Spalanie siebie" polega na stałym wybieraniu tego, co Boże i stałym odrzucaniu "prywatnej polityki wspólnotowej", nieukrywanego zgorszenia, nieustannego "tropienia wroga", "gromienia podejrzanych". Matka Teresa z Kalkuty staje się dla takich ludzi znakiem sprzeciwu, który przypomina drogę do prawdziwej świętości przez modlitwę, serce, poświecenie, dobroć i uśmiech. Rzeźbienie Chrystusa w swoim sercu w wielkiej radości przez modlitwę i poświęcenie stało się także mottem życia s. Katarzyny Sokołowskiej. Wobec wielkiego cierpienia dawała świadectwo pełnego naśladowania Chrystusa przez przyjęcie woli Boga "bez szemrania". Doprowadza to do konsekracji serca tęskniącego za pięknem świata Bożego. Wielkie serce i "przenikliwy wzrok duszy" pozwala na odwagę przyśpieszania kroku do spotkania z Oblubieńcem.

Po homilii nastąpiło odnowienie ślubów zakonnych, które wypowiedziała przedstawicielka zgromadzenia Sióstr Wspólnej Pracy: " Wszechmogący, wieczny Boże, w Trójcy Jedyny. Poruszeni głosem namiestnika Chrystusowego Jana Pawła II stajemy dziś przed Twoim obliczem w łączności z rodzinami zakonnymi całego Kościoła świętego i wobec naszego Arcypasterza odnawiamy złożone Tobie przyrzeczenia i śluby. Przyjmij Ojcze miłości i miłosierdzia nasze oddanie się Tobie. Za wstawiennictwem Najświętszej Maryi Panny Matki Chrystusa Odkupiciela umocnij nas Swą łaską, byśmy żyjąc święcie byli dla współczesnego świata czytelnym znakiem Twojej obecności." Głęboki wydźwięk miała w liturgii procesja z darami. Złożono świece jako symbole spalania się przed Panem, kwiaty jako znak bycia przez święte życie ozdobą Kościoła, ofiarę pieniężną dla przebywającego na misjach w Ekwadorze kapłana naszej archidiecezji ks. Leszka Przybyły jako wyraz solidarności z Kościołem, Hostię jako znak dzielenia się sobą z innymi ludźmi oraz wino w znaku winnego grona jako symbol przeżywanej słodyczy świętości Kościoła.

Po Komunii św. nastąpiło poświęcenie odnowionego od września ubiegłego roku ołtarza z cudownym obrazem Matki Bożej Płaczącej oraz obrazu św. Franciszka Ksawerego, które dzięki staraniom kustosza sanktuarium ks. Adama Lewandowskiego nabrały przepięknego blasku. " O Matko dziewiczej nadziei, razem z Twoim Synem w otwartą księgę wieków wpisujemy nasze "tak". Pozwól nam razem z Kościołem promieniować dobrocią Boga, by w naszych słowach i dziełach świat wyczuwał piękno Stwórcy." Słowa te przygotowane przez karmelitę o. Mariana Zawadę wypowiedziane przez wszystkich uczestników liturgii wyraziły akt zawierzenia Matce Bożej.

W słowach podziękowania Siostry ze Zgromadzenia Urszulanek Serca Jezusa Konającego dały wyraz wdzięczności Ks. Arcybiskupowi za Eucharystię, homilię oraz za troskę o wszystkich konsekrowanych. W imieniu wszystkich osób konsekrowanych siostra deklarowała pójście w nowe tysiąclecie z entuzjazmem i nadzieją drogą świętości, pogłębionego życia modlitwy i świadomego apostolstwa oraz modlitwę za wszystkich pasterzy i w intencjach całego Kościoła lubelskiego. Wyrażona została ogromna wdzięczność ks. prał. Józefowi Szczypie, wikariuszowi biskupiemu ds. życia konsekrowanego, za troskę o duchowy rozwój wszystkich wspólnot. Spotkanie zakończyło się nawoływaniem abp. Józefa Życińskiego do radosnego budowania swojej świętości słowami s. Sokołowskiej: "Msza się skończyła, Msza się zaczyna, ofiara życia trwa."