Niedawna decyzja sądu o złagodzeniu kary (z 25 do 15 lat więzienia) dla sprawcy zgwałcenia i śmiertelnego pobicia 3-letniego chłopca zbulwersowała większość społeczeństwa. Jeżeli powszechną praktyką w Europie jest zaniechanie orzekania kary śmierci, to za tak okrutną zbrodnię społeczeństwo ma prawo oczekiwać – w ramach elementarnej sprawiedliwości, ale także ochrony i prewencji – zasądzenia dla sprawcy wieloletniego więzienia, a nawet dożywocia.

Sąd argumentował, że co prawda „nie ma najmniejszych wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu”, jednak „kara 25 lat pozbawienia wolności, podobnie jak kara dożywotniego pozbawienia wolności, jest karą szczególną” i „można sobie wyobrazić przestępstwo popełnione w sposób o wiele bardziej brutalny i dla takich przestępstw zastrzeżone są kary szczególne”. Czy wobec okrucieństwa realnie popełnionej zbrodni odwoływanie się sądu do wyobraźni (w celu „kreowania” zbrodni hipotetycznych) nie zakrawa na kpinę?!

Każde przestępstwo, a tym bardziej okrutna zbrodnia, domaga się kary – adekwatnej do czynu i sprawiedliwej. Jednocześnie ani wieloletnie więzienie, ani nawet dożywocie nie przekreślają człowieka, który ma prawo naprawić swoje życie, a w sensie duchowym nawrócić się i na miarę możliwości zadośćuczynić za popełnione czyny. Tak jak Alessandro Serenelli, sprawca (w 1902 r.) brutalnego morderstwa na 12-letniej Marii Goretti. Skazany na 30 lat więzienia wyszedł po 15. Dokonał jednak takiej przemiany życia, że w 1934 r. poprosił matkę Marii o przebaczenie. Uczestniczył także w beatyfikacji (1947) i kanonizacji (1950) swej ofiary. Zmarł jako tercjarz kapucyński (1970).