Wołanie o miłosierdzie staje się głośniejsze w Polsce, gdy doskwiera wielkie bezrobocie i bieda. Jest to krzyk do Boga o miłosierdzie dla nas i dla całego świata, ale zawiera się też w nim wołanie do ludzi o wzajemną pomoc, gest serca, dar współczucia chrześcijańskiego.
W blaskach Chrystusa Zmartwychwstałego jeszcze jaśniej objawia się tajemnica Bożej miłości. W dzisiejszą niedzielę, którą obchodzimy jako Niedzielę Miłosierdzia Bożego - Patronalne Święto Caritas, uświadamiamy sobie, że miłość Boża wyraża się jako miłość miłosierna. Dlaczego miłosierna? Bo wierna miłość Boża w spotkaniu z miernością człowieka, z jego grzesznością, przybiera postać miłosierdzia. Jest to miłość, która stale jest gotowa przekroczyć niewierności, która stale jest gotowa przebaczyć grzechy, która niesie pomoc duchową i materialną drugiemu człowiekowi. Każdego dnia potrzebujemy Bożej opieki i Bożego miłosierdzia. Potrzebujemy tych wielkich darów w naszym życiu indywidualnym, w naszych rodzinach, w miejscu pracy, w naszej parafii, szkole, na uczelni i w całym życiu społecznym naszego narodu. Miłosierdzia Bożego potrzebujemy w świecie zagrożonym szalejącą nienawiścią, przejawiającą się w terroryzmie i wojnach, w zabijaniu bezbronnych ludzkich istnień przez aborcję i eutanazję, w aroganckim deptaniu przez niektórych ludzi Bożych przykazań, w pogardzie okazywanej Bogu i Jego Kościołowi. Św. Faustyna w swoim Dzienniczku zapisała niezwykłe Słowa Chrystusa skierowane przez nią do całego świata: "Nim przyjdę, jako Sędzia sprawiedliwy, przychodzę najpierw jako Król Miłosierdzia".
Kult Miłosierdzia Bożego jest konieczny. "Pragnę, aby czczono Miłosierdzie moje - mówił Chrystus do św. s. Faustyny - daję ludzkości ostatnią deskę ratunku, to jest ucieczkę do Miłosierdzia mojego" (Dz. 998). "Nie znajdzie ludzkość uspokojenia, dopóki się nie zwróci z ufnością do Miłosierdzia mojego. O! Jak bardzo rani Mnie niedowierzanie duszy. Taka dusza wyznaje, że jesteś święty i sprawiedliwy, a nie wierzy, że jestem Miłosierdziem, nie dowierza dobroci mojej i szatani wielbią sprawiedliwość moją. Raduje się serce moje, tym tytułem Miłosierdzia Bożego" (Dz. 300). Współczesny świat najbardziej potrzebuje Miłosierdzia Bożego - mówi Jan Paweł II. Tak jednak, jak konieczne jest zwrócenie się świata z wiarą do Miłosierdzia Bożego, tak konieczne jest pełnienie czynów miłosierdzia wobec drugiego.
W patronalne Święto Caritas pragnę serdecznie pozdrowić i podziękować za pracę wszystkim Oddziałom Parafialnym i Szkolnym Kołom Caritas w naszej diecezji. Pozdrawiam ludzi biednych, ubogich, bezrobotnych, bezdomnych. Idziemy dziś razem do Chrystusa Miłosiernego z rękami gotowymi do czynów miłosierdzia i wołamy z zawierzeniem: "Jezu, ufamy Tobie". Pragnę podziękować za wsparcie duchowe i materialne, jakie dziś Lud naszej diecezji udziela Caritas. Chcemy ufundować od 25 VI br. 14-dniowy turnus wczasorekolekcji dla najbiedniejszych dzieci z rodzin wielodzietnych w Józefowie Biłgorajskim. Drugi turnus odbędzie się również na Roztoczu i będzie w połowie finansowany przez Caritas i w połowie przez rodziców odpoczywających dzieci. Tradycyjnie wesprzemy odpoczynek dzieci w ramach grup Oaza i KSM oraz lektorów i ministrantów. Warto przy tym święcie zapoznać się ze Stacjami Opieki Caritas w Lubaczowie, Hrubieszowie i Zamościu. Jakie jest ich zadanie i co one czynią?
Stacje Opieki Caritas to placówki medyczne niosące pomoc osobom z samego miasta, wsi, jak i okolic. Mamy pod opieką ludzi przewlekle chorych, niepełnosprawnych, starszych, samotnych oraz młode zdrowe rodziny. Nasza praca polega na udzielaniu niezbędnej pomocy pacjentowi i w miejscu jego zamieszkania, i w chwili, gdy taka pomoc jest niezbędna. Wystarczy telefoniczne zgłoszenie, a pielęgniarka przyjeżdża, aby wykonać zlecenie lub udzielić pomocy. Stacje Opieki wykonują zlecenia codziennie rano i wieczorem, również w soboty, niedziele i święta. Odwiedzamy rodziny z noworodkami oraz takie, gdzie są małe dzieci. U osób chorych, w ich domu, wykonujemy takie zabiegi, jak: zastrzyki, kroplówki, pomiary ciśnienia, cukru, cholesterolu, pobieranie krwi do badań laboratoryjnych oraz wykonywanie EKG. U ciężko i obłożnie chorych wykonujemy zabiegi higieniczne, pielęgnacyjne - w szczególności polegające na zapobieżeniu odleżynom, wykonywaniu zmiany opatrunków, pomocy w usprawnianiu oraz pomocy w pozyskaniu niezbędnego sprzętu pielęgnacyjnego lub rehabilitacyjnego. Nasza placówka jest dobrze przygotowana do tego typu pomocy, ponieważ posiadamy niezbędny sprzęt, taki jak: koncentrator tlenu, ssaki elektryczne, inhalatory, łóżka pielęgnacyjne i rehabilitacyjne, wózki inwalidzkie, kule, laski i wiele innych drobnych przedmiotów potrzebnych do opieki i pielęgnacji. Pomagamy w organizowaniu pomocy finansowej i rzeczowej osobom biednym i rodzinom wielodzietnym, pośredniczymy w przekazywaniu takiej pomocy.
Więcej informacji można uzyskać w siedzibie Stacji Opieki Caritas w Zamościu przy ul. Kilińskiego 32 (dawny budynek Pogotowia Ratunkowego przy Starym Szpitalu) codziennie w godz. 10-12 osobiście lub dzwoniąc pod następujące numery: 641-25-94 i 641-25-95, Hrubieszów, ul. Dwernickiego 85, tel. (84) 697-12-40, Lubaczów (przy konkatedrze) tel. (16) 632-23-35.

Córko moja, mów światu całemu o niepojętym miłosierdziu moim. Pragnę, aby święto Miłosierdzia było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz, a szczególnie dla biednych grzeszników. W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia mego, wylewam całe morze łask na dusze, które się zbliżą do źródła miłosierdzia mojego; która dusza przystąpi do spowiedzi i Komunii św., dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar; w dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski; niech się nie lęka zbliżyć do mnie żadna dusza, chociażby grzechy jej były jako szkarłat. (Dzienniczek 2, 137)

Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: pierwszy - czyn, drugi - słowo, trzecie - modlitwa; w tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia i jest niezbitym dowodem miłości ku mnie. W ten sposób dusza wysławia i oddaje cześć miłosierdziu mojemu. Tak, pierwsza niedziela po Wielkanocy jest świętem Miłosierdzia, ale musi być i czyn; i żądam czci dla mojego miłosierdzia przez obchodzenie uroczyście tego święta i przez cześć dla tego obrazu, który jest namalowany. Przez obraz ten udzielę wiele łask duszom, on ma przypominać żądania mojego miłosierdzia, bo nawet wiara najsilniejsza nic nie pomoże bez uczynków.
(Dzienniczek 2, 162)