Miłkowice Maćki to miejscowość położona na Podlasiu, w której kult św. Rocha sięga początków XVIII wieku. 16. dnia każdego miesiąca parafianie, ale nie tylko, modlą się za wstawiennictwem patrona chroniącego od zarazy o potrzebne łaski, a w ostatnim czasie szczególnie o zaprzestanie pandemii.

Kult św. Rocha

W diecezji drohiczyńskiej obok Sokołowa Podlaskiego, poświęconego św. Rochowi ważne miejsce zajmują wspomniane wyżej Miłkowice Maćki. Pierwsza drewniana kaplica św. Rocha była zbudowana w latach 1710-11, w czasie, kiedy panowała zaraza. Na pamiątkę skutecznego wstawiennictwa św. Rocha podczas epidemii, panującej na tych terenach, postawiono kaplicę cmentarną pw. św. Rocha.

Kult św. Rocha jest pielęgnowany do dzisiaj. Na terenie parafii położona jest murowana kapliczka, wewnątrz której znajduje się źródlana woda. O jej właściwościach leczniczych od pokoleń świadczą osoby, które zostały uzdrowione m.in. z wrzodów, chorób gardła czy innych dolegliwości. 16 sierpnia każdego roku ludzie tłumnie uczestniczą w Sumie odpustowej, podczas której proszą o zdrowie, dobre plony i potrzebne łaski. O wstawiennictwie św. Rocha dowodzą liczne świadectwa zapisane na kartach księgi uzdrowień.?

Ocalony od śmierci

Mikołaj Żero ze wsi Smarklice w czasie wojny polsko-bolszewickiej był uczestnikiem bitwy nad Niemnem w dniach 20-26 września 1920 r. W czasie walki, w wyniku wybuchu bomby, został poważnie ranny w udo lewej nogi. Stracił wiele krwi. Mikołaj wiedział, że jest w beznadziejnej sytuacji. Wtedy zawierzył swoje życie Bogu. Modląc się za wstawiennictwem św. Rocha prosił o ocalenie. Bolszewicy chcieli go dobić strzałem z karabinu, ale widząc, w jakim jest stanie, uznali, że nie warto, bo i tak niedługo umrze z powodu wykrwawienia. Po bitwie został zabrany wraz z innymi rannymi do szpitala w Wilnie. Leczenie w szpitalu trwało wiele miesięcy.
Mikołaj przeżył również II wojnę światową. Zmarł w 1983 r. w wieku 83 lat. Do końca życia ani razu nie opuścił uroczystości odpustowej ku czci św. Rocha w Miłkowicach Maćkach. Uczestnictwo w tej uroczystości traktował jako swój obowiązek w podzięce za cud uratowania życia.
Państwo Kryńscy

Zaczęła chodzić

Dziecko sąsiadki długo nie chodziło. Kobieta płakała, martwiła się i ofiarowała je św. Rochowi. Zaniosła dziecko na odpust, obeszła ołtarz na kolanach, trzymając je w ramionach. Tego samego dnia, gdy wróciły do domu, dziewczynka zaczęła samodzielnie chodzić. Sąsiadka przez długi czas, gdy o tym opowiadała, płakała ze szczęścia, że jej córeczka doznała cudu i chodziła. Święty Roch jest cudowny!
Jadwiga