Postanowiłem rozpocząć tę refleksje fragmentem utworu Leonce de Grandmaison pt. Inwokacja do Matki Bożej, poetyckiego zachwytu nad pięknem dziecka. To wszystko jest w was. Niestety świat pragnie zniszczyć to piękno i zamiast „zadowolenia z tego, że znika w innych sercach....”, pogrąża się w smutku i depresji, że po mirażach złego świata pozostaje smutek samotności, żal, że nie możemy oddać się innym sercom. Wczytajcie się w tę poetycką medytacją i spróbujcie odnaleźć się w jej treści, a może odkryć swoje zagubienie.

„Święta Maryjo, Matko Boża, obroń moje serce dziecka, czyste i przejrzyste jak woda źródlana. Uzyskaj dla mnie serce proste, które nie pochylałoby się, aby kontemplować własny smutek, serce wielkoduszne w oddawaniu się, łatwe w zrozumieniu, serce wierne i wspaniałomyślne, które nie zapomniałoby o dobru i nie chowałoby urazy. Uformuj we mnie serce słodkie i pokorne, które kochałoby bez wymagań, aby być kochanym w zamian, zadowolone z tego, że znika w innych sercach”.

Niech i wasze serca otwierają się nie tylko na światowe propozycje, ale także na te, które pochodzą ze źródeł, które dla wierzących powinny być niezbywalne.

Podziel się cytatem

Ze wszystkich stron wytacza się tezy o śmierci słowa drukowanego i renesansie kultury obrazkowej. Jest w tym jakaś prawda – mocno niepokojąca. Obrazy pojawiają się i znikają – słowo zakorzenia się w myśli, trwa i stara się wydawać owoce. Szybkość obrazu nie pozwala uchwycić fałszu, słowo drukowane daje moment oddechu i pozwala umysłowi pochylić się nad tekstem, uchwycić błąd i wyeliminować to, z czym się nie zgadzamy.

Warto może przytoczyć doświadczenie wietnamskiego kardynała Van Thuana. Po zajęciu Wietnamu przez Sowietów został aresztowany i przez dziewięć miesięcy żył w osamotnieniu. Któregoś dnia strażniczka przyniosła mu rybę owiniętą w L’Osservatore Romano. Kardynał zaczął drżeć na ciele. Bał się, że urzędniczka zacznie coś podejrzewać. Ale udało się. Kardynał oczyścił fragment gazety z tłuszczu i codziennie czytał ten fragment i – jak zauważył w książce Świadkowie wiary – czuł duchową łączność ze Stolicą Apostolską.

Drodzy Przyjaciele! Nie wstydźcie się sięgać po katolickie czasopisma. Ich lektura kształtować w was będzie dojrzałych katolików i pozwoli wam podjąć dyskusję ze swoimi rówieśnikami. To bardzo ważny czas dla was.

Georges Bernanos wyznawał w jednym ze swoich listów: „Straciłem dzieciństwo i nie będę mógł go odzyskać inaczej jak przez świętość. Serce dziecka jest stanem duszy, która otwiera się całkowicie na Boga i na braci, jest ono łaską i miłością”.

Niech i wasze serca otwierają się nie tylko na światowe propozycje, ale także na te, które pochodzą ze źródeł, które dla wierzących powinny być niezbywalne.