Antyczne podróże kojarzą się powszechnie z Odyseuszem, który usiłując wrócić spod Troi do ojczystej Itaki przez lata tułał się po morzu i greckich wyspach. Raimund Schulz ukazuje, że takich podróżników w czasach antycznych było wielu. Grecy, Rzymianie, Chińczycy, Hindusi, Fenicjanie bez większych oporów wyruszali na wyprawy w nieznane po przygody i odkrycia. Rozmach tych wypraw był wielki – od koła podbiegunowego do południowych krańców Afryki, od wysp atlantyckich do dalekich Chin. Żeglarze z Ugarit i innych portów Lewantu od początku drugiego tysiąclecia p.n.e. sprowadzali cenne dobra z odległych wybrzeży, w tym miedź i żelazo z Cypru, północy i południa Azji Mniejszej. Inni przywozili z południowej Arabii i Somalii egzotyczne rośliny, potrzebne do leczenia, do sprawowania kultu świątynnego i pławienia się w luksusie. Jeszcze inni udawali się po pieprz do Indii i po jedwab do Chin.