Także i w tym roku przybyły na niego rzesze wiernych: pielgrzymów, ludzi nauki, kultury, a wśród nich inspiratorzy obchodów – damy i kawalerowie Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie.

Podczas Eucharystii, podczas referatów i dyskusji oraz w ramach sympozjum naukowego realizowano główny cel – łączności duchowej z Ziemią Świętą.

Data (15 lipca) ma uzasadnienie historyczne, jak wyjaśnił ks. Franciszek Siarek, proboszcz w Miechowie, łączy się bowiem od wieków z duchowością i tradycją miechowskich bożogrobców.

15 lipca przypada 219. rocznica poświęcenia kościoła miechowskiego; jest to zarazem rocznica zdobycia Jerozolimy przez krzyżowców na czele z Gotfrydem z Bouillon (1099 r.) i rocznica poświęcenia bazyliki Grobu Bożego w Jerozolimie – bazyliki „Anastásis” (1149 r.).

Wśród uczestników wydarzenia byli goście z różnych stron Polski, w tym księża (m.in. kanonicy miechowscy, kapłani z archidiecezji częstochowskiej, lubelskiej, przemyskiej, poznańskiej i wrocławskiej, z diecezji kieleckiej, legnickiej, tarnowskiej, kustosze sanktuariów i duchowni bożogrobcy) naukowcy, parafie związane z fundacjami bożogrobców oraz damy i kawalerowie świeckiego dzisiaj Zakonu. Wśród pielgrzymów dominowała ponad 50-osobowa grupa z parafii Marii Magdaleny w Chorzowie Starym. Udział wzięła także m.in. Agata Szuta – dyr. Instytutu Dialogu Międzykulturowego im. Jana Pawła II w Krakowie.

W ramach obchodów była część modlitewna z Eucharystią i Godzinkami o Bożym Grobie oraz sympozjum naukowe pt.: Z Jerozolimy do Miechowa, z Miechowa do Jerozolimy… .

Podczas sympozjum wykład Patrocinia (wezwania) w kościołach zakonu bożogrobców w Miechowie (1163 r. – 15 lipca 1802 r.) przedstawił prof. KUL dr hab. Ryszard Skrzyniarz. W swej historii, jak podkreślał, kościół miechowski nosił wezwania Bożego Grobu (od XII wieku), Najświętszej Maryi Panny, Świętego Ducha i Jakuba Młodszego. Kolejne wezwania dodawano po pożarach, odbudowach i rozbudowach kościoła, w zgodzie z konwencją panującą w Kościele powszechnym. – Poświęcenie kościoła akcentowało oddanie go w opiekę patronowi, a Grób Boży nie spełniał tego wymogu, ale skoro nie budziło ono zastrzeżeń w Ziemi Świętej, więc tym bardziej nie tu – mówił gość z Lublina (jako jedyny w Polsce swą rozprawę habilitacyjną poświęcił kanonikom Grobu Bożego). Wiek XVIII przyniósł wezwanie Grobu Bożego i Zmartwychwstania Pańskiego, gdyż konieczne okazało się umotywowanie sensu pustego grobu. Jak zauważył, wiele z tych kwestii wciąż wymaga kwerendy i umocowania naukowego.

Problematykę bazyliki Grobu Bożego w Jerozolimie w wybranych tekstach wspomnień z Ziemi Świętej, głównie XIX-wiecznych polskich pielgrzymów przedstawiła biblistka, prof. UKSW dr hab. Barbara Strzałkowska.

Wskazała pewien kanon obowiązujący we wspomnieniach, nawet tych współczesnych, z podobnymi opisami podróży, pierwszego kontaktu z Ziemią Chrystusa, architektonicznymi ciekawostkami, wspominaniem stanów religijnych i in. Ziemia Święta i Jerozolima – jako docelowe miejsce pielgrzymek została przypomniana we wspomnieniach, m.in. ks. Józefa Sebastiana Pelczara, Juliusza Słowackiego, ks. Ignacego Hołowińskiego, hr. Adama Sierakowskiego, księcia Lubomirskiego, a nawet włościanina Feliksa Borunia (1890). Uzupełnieniem stała się prezentacja prywatnych zasobów prof. Strzałkowskiej, obejmujących dzieła piśmienniczo-graficzne, w tym wiele unikatów.

W bazylice miechowskiej została odprawiona uroczysta Mszę św. pod przewodnictwem ks. prał. Józefa Waśniowskiego – kawalera Zakonu Rycerskiego Świętego Grobu Bożego w Jerozolimie, emerytowanego proboszcza i kustosza sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Pasierbcu k. Limanowej w diecezji tarnowskiej, obchodzącego złoty jubileusz święceń kapłańskich.

Miechów zasłynął w Polsce i Europie z kaplicy Pustego Grobu w tamtejszej bazylice, gdzie znajduje się najstarsza i najwierniejsza replika Grobu Bożego w Europie oraz z posługi bożgrobców, zwanych miechowitami.