Tadeusz Różewicz był jednym z największych poetów w XX-wiecznej Polsce, dlatego każda poważna opowieść o nim przyciąga uwagę. Magdalena Grochowska, znana biografistka i publicystka, opowiada nam o poecie – niegdyś poważnym kandydacie do Literackiej Nagrody Nobla – w sposób żywy, swobodny, czasem niedyskretny, wciągający czytelnika; reporterski, niekiedy wydaje się nawet, że przekraczający granice reportażu śledczego. Autorka zrobiła to na podstawie twórczości poety – wierszy, dramatów i prozy, ale także listów, fotografii i wspomnień tych, którzy go znali. A znało go wielu – najczęściej powierzchownie; wielu też poznało jego dramaty, prawie wszyscy musieli co najmniej raz przeczytać jego wiersze jako lekturę szkolną lub posłuchać go w mass mediach. Praca nad książką o zmarłym 8 lat temu Różewiczu, który odczuł na sobie większość wielkich XX-wiecznych polskich zawirowań, zajęła Grochowskiej 5 lat. Mimo to nadal pozostał dla niej tajemniczy. Na pytanie: „Kim jesteś?”, odpowiedział przed laty: „Kto mnie uważnie czyta, ten wie”.