Bronisława wstąpiła do klasztoru norbertanek w Krakowie w wieku 16-17 lat. Wkrótce została tam przełożoną. W czasie zarazy w 1224 r. służyła chorym, rozdawała leki i ubrania, karmiła głodnych. Jej życie przypadło na bardzo trudny okres w dziejach naszej ojczyzny. Toczyły się wówczas walki o Kraków między Konradem Mazowieckim a Henrykiem Brodatym. Najtragiczniejszym jednak wydarzeniem w dziejach klasztoru i w życiu Bronisławy był najazd tatarski w 1241 r.; zakonnice ukryły się wówczas wśród zalesionych skał, które odtąd noszą nazwę Skał Panieńskich.

Duchowość przyszłej błogosławionej charakteryzowało nabożeństwo do Męki Pańskiej. Tak było od samego początku jej życia zakonnego. „Ściśle zachowywała najdrobniejsze ustawy zakonne i zatapiała się w modlitwie i rozpamiętywaniu męki i śmierci Zbawiciela, ponadto umartwiała swoje niewinne ciało ścisłym postem, sypianiem na twardej podłodze, czuwaniem, ostrą włosiennicą, rózgami, nie pozwalając mu brać przewagi nad duchem wzniesionym ku Bogu” – czytamy w Żywotach Pańskich z 1937 r. Błogosławiona pokornie naśladowała Krzyż. Kiedy przebywała w pustelni na wzgórzu Sikornik, miała widzenie Chrystusa, który powiedział jej: „Bronisławo, krzyż mój jest twoim, lecz i chwała moja twoją będzie”.

Bł. Bronisława, dziewica ur. ok. 1200 r. w Kamieniu Śląskim zm. 29 sierpnia 1259 r. w Krakowie na wzgórzu Sikornik