Z tej okazji bp Grzegorz Kaszak sprawował w kościele zakonnym Najświętszego Oblicza Pana Jezusa w Sosnowcu uroczystą Mszę św., w której uczestniczyły siostry z sosnowieckiego zgromadzenia.

Dar z niebios

– Po ponad 100 latach obecności na zagłębiowskiej ziemi zgromadzenie ciągle musi stawiać sobie nowe cele, nowe zagadnienia, odczytując znaki czasu. Takim znakiem i zadaniem dla was, kochane siostry, niech będzie modlitwa – powiedział w homilii bp Grzegorz Kaszak. Jak podkreślił, modlitwa, kontemplacja, adoracja to szczególnie ważny wymiar życia zakonnego. – Sięgając do objawień, których doświadczała św. Faustyna – Apostołka Miłosierdzia Bożego, możemy wyróżnić przynajmniej trzy ważne intencje. Pierwszą są sprawy Ojczyzny i modlitwa o jej pomyślny rozwój. Drugim wyzwaniem jest modlitwa za konających. Zobaczcie, coraz więcej osób w Polsce umiera bez sakramentów – bez spowiedzi, Komunii świętej i namaszczenia chorych. Konieczna jest więc modlitwa o ufność konających w Miłosierdzie Boże, aby zapragnęli przebaczającej łaski Boga wypływającej z sakramentów – podkreślił hierarcha. Trzecią intencją, którą Chrystus wskazał św. Faustynie, a o której przypomniał ordynariusz, jest modlitwa za dusze w czyśćcu cierpiące. – Szczególnie istotna jest pamięć o zmarłych, pamiętajcie zwłaszcza o siostrach ze zgromadzenia, które, być może, potrzebują łaski odpustów – przypomniał kaznodzieja.

Od założenia Zgromadzenia Sióstr Karmelitanek Dzieciątka Jezus minęło 101 lat. Trzeba nadmienić, że istnienie tego pierwszego na ziemiach polskich karmelitańskiego instytutu kontemplacyjno-czynnego dedykowanego Dzieciątku Jezus wpisało się w dzieje odbudowy państwa polskiego po 123 latach zaborów. Jak podkreśla się w literaturze hagiograficznej, założyciele zgromadzenia: sługa Boży o. Anzelm Gądek i czcigodna sługa Boża m. Teresa Kierocińska okazali się narzędziami w ręku Boga i wskazali drogę świętości kolejnym pokoleniom swych duchowych córek. Odznaczali się oni duchową wrażliwością, intuicją i umiejętnością odczytywania znaków czasu.

Duchowy ojciec

Ojciec Anzelm, jako kapłan i członek Zakonu Karmelitów Bosych, wydatnie pracował dla Kościoła i zakonu, podejmując liczne ważne i odpowiedzialne posługi. – Obdarzony charyzmatem założycielskim z miłością czuwał nad rozwojem nowej latorośli Karmelu. Wybrał członkinie pierwszej wspólnoty, ustalił dla zgromadzenia cel, ułożył konstytucje, a po ich zatwierdzeniu zabiegał o agregowanie instytutu do zakonu karmelitańskiego, co nastąpiło w 1936 r. W tym czasie (od 1925 r.) przebywał w Rzymie jako członek komisji redagującej konstytucje karmelitów bosych według nowego prawa kanonicznego. Pełnienie urzędu definitora generalnego i rektora Międzynarodowego Kolegium Karmelitów Bosych sprawiło, że pobyt o. Anzelma w Wiecznym Mieście przedłużył się do 1947 r. Po powrocie do Polski ojciec założyciel mógł więcej uwagi poświęcić swoim duchowym córkom. Odnowił konstytucje zgromadzenia, przewodniczył kapitułom generalnym, podjął duchową formację sióstr i towarzyszył im w stawianiu czoła kolejnym wyzwaniom. Kierowany przez o. Anzelma proces starania o zatwierdzenie zgromadzenia na prawie papieskim został zwieńczony wydanym 26 maja 1954 r. dekretem pochwalnym Decretum laudis – wyjaśniła s. Wiktoria Szczepańczyk.

Matka Kierocińska

Z kolei współzałożycielka m. Teresa Kierocińska stała na czele nowej wspólnoty w trudnych latach jej początków pełniąc obowiązek przełożonej generalnej aż do dnia śmierci 12 lipca 1946 r. Pragnęła urzeczywistniać ideę apostolską Karmelu Dzieciątka Jezus organizując dzieła, szczególnie wychowawcze i charytatywne, pomimo panującego ubóstwa. Dlatego stworzyła ochronkę, przedszkole, a później szkołę dla najuboższych dzieci. Mawiała: „Jakże bardzo zależy mi na dobrym wychowaniu”. Zakładała kolejne placówki: w Polance Wielkiej (1925), Wolbromiu (1927), Czatkowicach (1927) oraz dwa domy w Czernej (1938) – rekolekcyjny i tzw. „dom Jakóbek”, pozostające pod jednym zarządem administracyjnym. – Trzeba nadmienić, że w okresie wojny i okupacji niemieckiej nasza Matka kierowała różnorodną zakazaną przez okupanta i jawną działalnością sióstr, szczególnie na polu dobroczynnym, oświatowo-wychowawczym i patriotycznym. Przyjmowała nowe kandydatki, które w ukryciu przed okupantem przeżywały formację zakonną i uzupełniały wykształcenie. Założycielka w tym czasie stała się gorliwą apostołką kultu Najświętszego Oblicza Pana Jezusa i ufała, że ono zasłoni od niebezpieczeństw. W przekonaniu wielu świadków istnieje ścisłe powiązanie tego kultu z ocaleniem zgromadzenia, jako dowodem cudownej opieki Bożej – tłumaczy s. Wiktoria Szczepańczyk. I co ważne – za narażanie życia przez ukrywanie Żydów m. Teresa została pośmiertnie odznaczona medalem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”.

Wierne charyzmatowi

W ponadstuletniej historii Karmelu Dzieciątka Jezus – mimo zmieniających się okoliczności życia i pracy sióstr – widoczna była troska przełożonych i sióstr o wierność charyzmatowi zgromadzenia. Strzeżenie dziedzictwa zgromadzenia i jego zdrowych tradycji należało do zadań kapituł generalnych. Przełożone generalne w osobistych czy urzędowych pismach do zgromadzenia często odwoływały się do słów założycieli i ich przykładu. Ich korespondencje zawierały sformułowania wyrażające cześć i miłość dla Dzieciątka Jezus, co znajdowało także wyraz w podejmowanych przez siostry konkretnych działaniach.

To już ponad wiek

Zgodnie z celem i duchem zgromadzenia w minionym stuleciu siostry spełniały różne rodzaje apostolstwa według potrzeb Kościoła. Podejmując różnorodne prace, wpisujące się w szeroki wachlarz możliwości określonych konstytucjami, siostry miały na uwadze to, że „dzieła zgromadzenia mają mieć nade wszystko cechy nadprzyrodzone: chwałę Bożą i dobro duchowe i materialne bliźnich”. Opierając swoje apostolstwo na życiu modlitwy, starały się realizować słowa św. Teresy od Dzieciątka Jezus, przyjęte jako hasło zgromadzenia: „Niebem moim będzie czynić dobrze na ziemi”. Podsumowanie rozwoju terytorialnego zgromadzenia może zobrazować krótkie zestawienia liczbowe. W 1921 r. siostry prowadziły jedną placówkę, a pod koniec 1990 r. było ich już 31. To w Polsce, a na świecie jest tych placówek jeszcze 20, czyli w sumie 51. Na terenie Polski wspólnoty zgromadzenia należą do trzech prowincji: wrocławskiej, krakowskiej i łódzkiej. W Europie wspólnoty zgromadzenia żyją i pracują w 7 krajach: na Białorusi, Łotwie, Ukrainie, Słowacji, w Czechach, we Francji i Włoszech. Na terenie tych krajów znajduje się 13 domów zakonnych, w tym dom formacyjny we Francji dla powołań z Europy Zachodniej i Ameryki Łacińskiej. W Afryce siostry prowadzą działalność misyjną w 3 krajach: w Burundi, Kamerunie i Rwandzie, łącznie w siedmiu domach zakonnych, w tej liczbie jest dom formacyjny w Gitega-Songa w Burundi. Z krajów afrykańskich pochodzi 57 sióstr, będących na rożnych stopniach formacji. Według danych z 2021 r. zgromadzenie liczy 442 siostry, z czego z Europy Środkowo-Wschodniej pochodzą 374 siostry, w tym z Polski 340 (77%) i 34 (7,7%) z innych krajów, z Europy Zachodniej jest 5 sióstr (1%), Afrykanek jest 58 (13%), z Ameryki Północnej 2 (0,5%).