Nie ma znaczenia, ile od Boga otrzymujemy, ważne jest natomiast to, w jaki sposób pomnażamy to, co od Niego otrzymaliśmy. Na podstawie dzisiejszego fragmentu z Księgi Przysłów można stwierdzić, że pierwszym naszym powołaniem jest płciowość, bo „mężczyzną i niewiastą stworzył ich Bóg” (por. 1, 27). Pochwała kobiecych zalet jest swoistym uczczeniem doniosłej roli kobiety w planie stwórczym Boga – „jej wartość przewyższa perły”. Odkrycie piękna kobiecości jest równoznaczne z relacją do mężczyzny, który tu staje się mężem obdarowanym ponad wszelkie bogactwa. Odkrywanie piękna własnej płciowości musi się odbywać w relacji do Boga, tylko wtedy jest w pełni autentyczne. Można zatem przyjąć założenie, że pierwszym naszym talentem otrzymanym od Boga jest nasza płciowość. Choć na pierwszy rzut oka może się to wydawać nieco banalne, to w dzisiejszym, zawirowanym świecie, kiedy ludzie nieraz w zawikłanej kulturalnie mentalności próbują zacierać pierwotny plan stwórczy wobec człowieka, trzeba to na nowo podkreślać i przypominać. Płciowość tak jak miłość jest przez Boga dana i zadana. Rozwijać się w swojej osobowości i odkrywać ją wciąż na nowo mają zarówno kobiety, jak i mężczyźni. Odkrywać swoją rolę jako żona, matka czy też mąż i ojciec. Nie ma gotowych recept na bycie dobrą kobietą czy dobrym mężczyzną, dobrymi matką czy ojcem. Bóg „udaje się w podróż” i obdarza cię swym majątkiem. Zna twoje zdolności, wie, że podołasz. Są zatem wśród nas tacy, którzy szybko pomnażają otrzymane talenty, niemal ścigają się z innymi, komu uda się uzyskać więcej. Widzimy ich trud, poświęcenie i zaangażowanie, jesteśmy pełni podziwu, jak wiele można zyskać, gdy współpracuje się z łaską Bożą. I co ciekawe, Bóg nie pozwala im „spocząć na laurach”. Skoro udało ci się osiągnąć wiele, spróbuj zrobić jeszcze więcej – „byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię”. Miej z tego radość!

Ale pojawił się i ostatni obdarowany. Nie zrobił zupełnie nic z darami, które otrzymał od Boga. Nie próbował nawet pomnożyć otrzymanego jednego talentu. Zakopał go w ziemi. Jedyne, co miał do powiedzenia, to właściwie tylko pretensje do Boga. I choć może nie do końca rozumiemy kalkulacje Boga, to On oczekuje od nas działania rozwojowego – nie stagnacji, lecz dynamizmu. Moglibyśmy tu nawiązać do wezwania, które Jezus skierował do Piotra: „Wypłyń na głębię” (por. Łk 5, 4). Nie bój się zrobić czegokolwiek ze swoim życiem. Nawet jeśli miałbyś tonąć, Bóg poda ci rękę, pod warunkiem jednak, że zaczniesz z Nim współpracować, że zawołasz jak Piotr: „Panie, ratuj”. Jeśli masz tylko pretensje do Boga, to nie dziw się, że nic się nie dzieje w twoim życiu. Gdy przyjmujesz roszczeniową postawę wobec Boga, sam wchodzisz w ciemność, gdzie pozostają jedynie płacz i zgrzytanie zębów. Myślę, że jako słuchacze słowa Bożego współpracujemy z Bożym planem względem nas, czego przejawem powinna być nasza radość ducha. Jeśli jednak spotkamy kogoś, kto jest pogrążony w rozpaczy czy smutku, zapytajmy go: co robisz z Bożym darem? Jakim jesteś ty sam dla siebie i innych? Czy pomnażasz otrzymane dary? A może życie, które wydaje się pogrążone w beznadziei, jest takim, bo nie ma w nim Boga? Odkryj zatem na nowo Boga, by w Jego świetle odkryć swoje życie.