Słowa z Pierwszego Listu św. Pawła Apostoła do Koryntian mówią o władzy, którą Jezus Chrystus otrzymał od Boga. Pojawiają się one w kontekście nauki o zmartwychwstaniu Jezusa. Ukrzyżowany nie został pokonany przez swych wrogów, ale przeciwnie – trzeciego dnia, gdy powstał z martwych, odniósł nad nimi zwycięstwo. Ale to jest początek drogi prowadzącej do Jego pełnego triumfu. Apostoł zaznacza, że dalszym etapem zmagań będzie pokonanie wszelkiej Zwierzchności, Władzy i Mocy. Te terminy nie są jasno sprecyzowane. Mogą się one odnosić do rzeczywistości ziemskich i oznaczać tych wszystkich, którzy chełpią się swą siłą, uzurpują sobie władzę równą Bogu oraz próbują zawładnąć innymi ludźmi tak, jakby stanowili oni źródło ich życia i mieli prawo w sposób absolutny decydować o ludzkim losie. Owe słowa mogą też równie dobrze określać potęgi związane ze światem duchowym, który przeciwstawia się Bogu i chce zawładnąć duszą człowieka. Za nimi kryją się szatan oraz zło, które zdaje się, że wkracza z mocą w ludzkie życie, wiążąc człowieka pokusą i grzechem. Obydwu znaczeń, tego ziemskiego i tego duchowego, nie trzeba sobie przeciwstawiać, gdyż te dwie rzeczywistości wzajemnie się przenikają. Bunt szatana znajduje swe echo w czynach ludzi ulegających diabelskim pokusom. Zmartwychwstanie Chrystusa natomiast otwiera drogę zarówno do wyzwolenia z tej sytuacji, jak i do pokonania przeciwników Boga.

Mówiąc o Chrystusowym zwycięstwie, Apostoł odwołuje się do Psalmu 110, 1. Jego słowa ukazują triumf Mesjasza nad nieprzyjaciółmi. Tym samym poddanie wszystkiego Jezusowi podkreśla, że to w Nim wypełnia się zapowiadane dzieło zbawienia. To On jest obiecanym przez Boga Mesjaszem, czyli Chrystusem. W Nim urzeczywistniają się Boże zamiary wyzwolenia ludzi z wszelkiej potęgi zła. Owa chwila będzie nie tylko czasem triumfu nad złymi duchami i ludźmi dającymi im posłuch, którzy zostaną ujarzmieni i zmuszeni do uznania władzy Chrystusa. Będzie to również pokonanie największego przeciwnika człowieka, którym jest śmierć. Nie oznacza to jedynie unicestwienia biologicznej śmierci ludzkiego ciała, ale jest to też pokonanie tej śmierci, która wynika z oddalenia się człowieka od Boga, stanu człowieka, który teologowie określają mianem grzechu śmiertelnego.

Na powyższe znaczenie wskazuje kolejne odniesienie do słów Psalmu 8, 7. Mówią one o poddaniu całego stworzenia władcy wybranemu przez Boga. U początku dziejów ludzkości człowiek zwiedziony przez szatana chciał sięgnąć po władzę absolutną nad własnym życiem i stworzonym światem. Zapragnął stać się równy Bogu. W konsekwencji wprowadził w świat śmierć oraz lęk przed Bogiem. Całe stworzenie dostało się pod jarzmo władzy szatana i grzechu. Chrystus postąpił przeciwnie – na drodze uniżenia i krzyża uwolnił świat i człowieka. Pokonując przeciwników, przywrócił stworzenie pod władzę Boga – Dawcy życia. Ostatnim akordem tego dzieła będzie chwila, w której owo wyzwolenie obejmie wszystkich i wszystko. W owej godzinie ofiaruje On wszystko Ojcu. Będzie to powrót do pierwotnego stanu dzieła stworzenia naznaczonego przez Boga błogosławieństwem wiecznego i szczęśliwego życia.