Całe życie Franciszka Antoniego Fasani było naznaczone franciszkańskim charyzmatem. Jako dziecko ubogich rolników doskonale poznał, czym są niedostatek i ciężka praca. Gdy miał 6 lat, został ministrantem w kościele Franciszkanów w rodzinnej Lucerze, a później zaczął pobierać nauki w ich przyklasztornej szkole. Szybko rozeznał swoje powołanie – w wieku 14 lat wstąpił do zakonu Braci Mniejszych Konwentualnych. W 1705 r. otrzymał święcenia kapłańskie i rozpoczął studia magisterskie na Wydziale Filozoficzno-Teologicznym w Kolegium Generalnym w Asyżu, które dzięki szybkim postępom w nauce ukończył w 1709 r. Wkrótce wrócił do rodzinnego miasta, na przemian pełnił w klasztorze funkcję mistrza nowicjatu i gwardiana konwentu. Był spowiednikiem i opiekunem ubogich oraz więźniów.

Zasłynął jako gorliwy kaznodzieja. W północnej Apulii nie było miasta ani wioski, w których choć raz by nie nauczał. Jego kazania cechowały prostota i zwięzłość, a równocześnie były one uduchowione i przemyślane. Wiele uwagi poświęcał w nich Matce Bożej, której – m.in. dzięki przykładowi rodziców – był wielkim czcicielem. Znamienne jest, że w chwili śmierci odmawiał kantyk Magnificat i antyfonę Tota pulchra es Maria, trzymając w dłoniach obraz z Niepokalaną. Jego pobożność maryjna była wzorem dla współbraci i świeckich.

Franciszek Antoni Fasani, prezbiter ur. 6 sierpnia 1681 r. zm. 29 listopada 1742 r.