Stan jego zdrowia ulegał coraz większemu pogorszeniu. W 1949 r. bardzo ciężko zachorował, ale dzięki natychmiastowej i właściwej opiece lekarskiej powrócił do zdrowia. Nie mógł jednak pracować tak intensywnie, jak dawniej. Bardzo pragnął doczekać jubileuszu 25- lecia istnienia diecezji i własnej konsekracji biskupiej. Z okazji tych jubileuszów pragnął konsekrować świątynię katedralną. W 1950 r. ponownie ciężko zaniemógł, ale i tym razem niebezpieczeństwo śmierci minęło. Jeszcze 4 lutego 1951 r. odprawiał pontyfikalną Sumę dziękczynną z okazji 25-lecia własnej konsekracji biskupiej i objęcia rządów w diecezji. Na jej zakończenie wygłosił z ambony katedralnej kazanie, w którym gorąco zachęcał wiernych do trwania przy Chrystusie w trudnych czasach. Nic wówczas nie wskazywało, aby za kilka dni mógł nastąpić koniec jego życia. Umarł 13 lutego 1951 r. Uroczystości pogrzebowe rozpoczęły się 16 lutego (w piątek). O godz. 17.00 wyruszył żałobny kondukt z Kurii Diecezjalnej, kierując się Alejami Najświętszej Maryi Panny do katedry częstochowskiej. Przewodniczył tym obrzędom biskup poznański Walenty Dymek.

Na czele konduktu żałobnego szła młodzież szkolna z jeszcze istniejących szkół zakonnych, dalej delegacje parafialne z chorągwiami okrytymi kirem. Następnie postępowały siostry zakonne i zakonnicy, klerycy Seminarium Duchownego, duchowieństwo diecezjalne, przedstawiciele licznych kapituł, a na końcu 20 biskupów. Trumnę z ciałem Zmarłego nieśli na ramionach duchowni i świeccy. Za trumną postępowały ogromne rzesze wiernych. Także na całej trasie konduktu były zebrane wielkie tłumy wiernych. Dzwony wszystkich kościołów częstochowskich żegnały Arcypasterza. Przejście do katedry trwało ponad godzinę. Od sklepienia katedry zwisały flagi narodowe i kościelne, przewiązane kirem na znak żałoby. Trumna spoczęła na wysokim katafalku. Mury ogromnej świątyni katedralnej nie mogły pomieścić przybyłych wiernych. Kapłani i klerycy odśpiewali Nieszpory Żałobne. Wikariusz kapitulny, biskup pomocniczy dr Stanisław Czajka odczytał depeszę kondolencyjną papieża Piusa XII oraz odczytał fragment testamentu Zmarłego, w którym wyrażał wolę, aby w czasie pogrzebu nie było żadnych przemówień.

W następnym dniu o godz. 9.00 rano rozpoczęło się w katedrze nabożeństwo pogrzebowe. Mszę św. celebrował Prymas Polski abp Stefan Wyszyński. Śpiewy żałobne wykonywały chóry katedralne i chór klerycki. Po Mszy św. arcybiskupi i biskupi odprawili tzw. castrum doloris. Trumna z ciałem Zmarłego spoczęła w podziemiach katedry.

KONIEC