Ten światowej sławy muzyk zachwyca nie tylko swoim talentem, ale też pokorą i wrażliwością. Mówi, że „nie chodzi o to, aby mieć oczy, ale o to, aby naprawdę widzieć”.

W drodze do sławy

Gdy jego matka nosiła go pod sercem, lekarze sugerowali aborcję. Ona jednak zdecydowanie odmówiła. Chłopiec urodził się z poważną wadą wzroku – jaskrą, a kiedy miał 12 lat, dostał wylewu podczas gry w piłkę i całkowicie stracił wzrok.

Już jako młody chłopak interesował się muzyką. Jego ulubionym zajęciem było odtwarzanie płyt z muzyką klasyczną. Zaczął też naśladować słynne głosy tamtych czasów, m.in. Franco Corellego. W wieku zaledwie 14 lat wygrał pierwszy konkurs, wykonując piosenkę O sole mio. Kiedy dorastał, muzykę jakby na chwilę zostawił, aby podjąć studia, które w przyszłości pomogą mu zdobyć konkretny zawód. Wybrał prawo.

Przełomowy, zwłaszcza w kontekście powrotu do muzyki, był rok 1992, kiedy to włoska gwiazda rocka – Zucchero szukał tenora, aby nagrać demo swojej piosenki Miserere i wysłać je włoskiemu tenorowi Luciano Pavarottiemu. Bocelli tak bardzo zaskoczył go swoim talentem, że Zucchero wyszedł do niego z odważną propozycją wspólnej europejskiej trasy koncertowej w 1993, podczas której śpiewali w duecie.

Do historii przeszła też sytuacja, kiedy to znana piosenkarka Sarah Brightman podczas finałowej walki niemieckiego boksera Henry’ego Maske podeszła do Bocellego po tym, jak usłyszała, jak śpiewa on podczas jej posiłku Con te partiro. Była zauroczona. Bocelli tak bardzo ujął ją za serce, że wkrótce zmieniono tytułowy tekst piosenki na Time to Say Goodbye i nagrali ją w duecie razem z członkami London Symphony Orchestra. Utwór ten utrzymywał się na szczycie niemieckich list przebojów przez czternaście tygodni.

W drodze do szczęścia

Wkrótce Bocelli zadebiutował również w Stanach Zjednoczonych koncertem w John F. Kennedy Center for the Performing Arts, po którym został zaproszony na przyjęcie w Białym Domu z ówczesnym prezydentem Billem Clintonem. Niespełna miesiąc później w Monte Carlo zdobył dwie nagrody World Music Award: w kategorii „najlepszy włoski piosenkarz” i w kategorii „najlepsza interpretacja muzyki klasycznej”. Został również uznany za jednego z 50 najpiękniejszych ludzi magazynu People w 1998 r. Był coraz bardziej znany, coraz bardziej rozpoznawalny. Publiczność go pokochała. We Florencji śpiewał na spotkaniu głów państw, a na zaproszenie królowej Elżbiety II wystąpił podczas Royal Variety Performance w Birmingham. Koncertował na całym świecie.

Nie było takiego miejsca, w którym ktoś nie kojarzyłby nazwiska Bocelli – niewidomego artysty z Włoch, który swoim głosem oczarowywał publiczność.

Stał się rozpoznawalny. Stał się sławny i bogaty. Czy był szczęśliwy? Jak wspominał po latach – nie. Muzyk nie widział sensu w tym, co robił, mimo iż miał wszystko... Kochał muzykę, mógł spotykać się z publicznością, która go kochała, ale czuł wewnętrzną pustkę. „Każdego wieczoru musisz osiągnąć swoje cele. Kiedy tego nie robisz, czujesz się źle. Sukces sprawia, że wszystko jest łatwiejsze, ale w końcu spoglądasz na siebie samego z pustymi rękami i czujesz, jakbyś zanurzał się w wir złych nawyków” – wspominał. Bocelli szukał Boga, czuł, że gdy będzie bliżej Stwórcy, będzie się czuł szczęśliwy. Zaczął czytać Tołstoja, który niejako zmotywował go, aby powrócić do wiary katolickiej. Zaczął zadawać sobie pytania o sens i faktyczny cel swojego życia. Chciał uporządkować relację w małżeństwie, ochrzcić dzieci. W Boże Narodzenie w Bazylice św. Piotra w Rzymie wykonał hymn Adeste Fideles przed papieżem Janem Pawłem II. Jego głos delikatnie drżał, a w sercu czuł, że pękło coś, co starał się zamknąć przez wiele lat. Było to pragnienie powrotu do Boga, miłosiernego Ojca. „Zdałem sobie sprawę, że dokonując wyboru, stoimy na rozwidleniu drogi – jedna ścieżka prowadzi ku dobru, druga w kierunku zła... Wybrałem ścieżkę wiary” – wyznał.

W drodze z Bogiem

Andrea Bocelli świadectwo wiary dał podczas Światowych Dni Młodzieży w Paryżu w 1997 r. Był to jego pierwszy koncert dla młodych ludzi, którzy na co dzień nie słuchają takich kompozycji. Wrażliwość i talent Bocellego porwały serca młodzieży, dla której stał się autorytetem. Dla niego samego występ ten był szansą na spotkanie z Janem Pawłem II.

Artysta podkreśla, że obok tego, iż jego pasją jest muzyka, chce dawać świadectwo. Czuje, że ma wielki dług wdzięczności wobec Stwórcy. Sam przez wiele lat był agnostykiem, błądził – dziś chce pomagać tym, którzy są daleko od Kościoła. „Moja wiara wynika z ekstremalnie prostego rozumowania: nie wierzę w zegar bez zegarmistrza. Nie wierzę, że można coś zrobić bez kogoś, kto to zaprojektował” – podkreśla.

Dziś Andrea Bocelli może się poszczycić jedną z największych sprzedaży płyt w historii – jego dotychczasowe albumy sprzedały się w nakładzie ponad 90 mln egzemplarzy. Jego muzyka się nie starzeje, stale zachwyca każde pokolenie. Céline Dion powiedziała kiedyś o nim: „Jeśli Bóg miałby śpiewać, musiałby brzmieć bardzo podobnie jak Andrea Bocelli”.