Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry!

Przeżywamy święty czas Wielkiego Postu. Wschodnia liturgia chrześcijańska traktuje Wielki Post jako podróż. Wielki Post to droga do Wielkanocy, do świętowania, do nowego życia. Droga do nowego życia prowadzi przez wąską bramę umartwienia, przez pokutę i nawrócenie. Wielki Post jest drogą wiary i nawrócenia, wyrażeniem zgody na wezwanie Chrystusa, abyśmy podjęli nasz krzyż i naśladowali Go; On jest Drogą, a my mamy nią iść. Wielki Post jest czasem pokuty. Pokuta jest tematem, który stale powtarza się w Starym i Nowym Testamencie. Greckie słowo na jej określenie to "metanoia" - słowo to oznacza nawrócenie lub przemianę serca. Oznacza to odwrócenie się od grzechu, odrzucenie wszystkiego co złe w naszym życiu. Pokuta ma gruntownie zmienić nasze życie. Odmiana serca, czyli nawrócenie, z góry zakłada powołanie przez Boga. To On nas wzywa i daje łaskę, żebyśmy mogli odpowiedzieć. W naszym życiu są okresy, kiedy głos Boży wzywający nas do skruchy jest bardziej naglący. Bóg daje nam sposobność do podjęcia nawrócenia serc. Na rozpoczęcie Liturgii Godzin słyszymy słowa psalmisty: "Obyście dzisiaj usłyszeli głos Jego".

Nie możemy więc układać się z grzechem i współistnieć z nim pokojowo.

Jezus, chociaż tak pełen miłosierdzia, nigdy mu nie pobłażał. W liturgii słowa dzisiejszej III niedzieli Wielkiego Postu Chrystus atakuje nasze samozadowolenie i brak skruchy: "Jeśli się nie nawrócicie, wszyscy tak samo zginiecie", a św. Paweł przestrzega nas wszystkich mówiąc: "Niech przeto ten, komu się zdaje, że stoi, baczy, aby nie upadł". Nawrócenie zaś prowadzi nas do Ojca niebieskiego, do przyjęcia Jego łaski, do zbawienia.

Bóg, "bogaty w miłosierdzie" (Ef 2, 4), kierując się miłością i dobrocią zwrócił się do ludzi, objawił im Siebie i zaprosił do wspólnoty ze Sobą (KO 20). Boży plan zbawienia, realizowany już w dziejach Starego Przymierza, osiągnął swoją pełnię w Jezusie Chrystusie. Ten Boży plan realizuje się w czasie i rozciąga na wszystkich ludzi poprzez Kościół, który jest "powszechnym sakramentem zbawienia" ( KK 48). Kościół bowiem nie istnieje dla siebie, ale dla Chrystusa, który obejmuje całą ludzkość. Jego zadaniem jest dalsze wykonywanie posłannictwa Jezusa Chrystusa, który przyszedł zbawić świat. Sobór Watykański II przypomniał w swoich dokumentach tę prawdę: "Właściwe posłannictwo, jakie Chrystus powierzył swojemu Kościołowi, nie ma charakteru politycznego, gospodarczego czy społecznego; cel bowiem, jaki Chrystus nakreślił Kościołowi, ma charakter religijny (KDK 42) . "Posłannictwo Kościoła zmierza do zbawienia ludzi, które się ma osiągnąć przez wiarę w Chrystusa i Jego łaskę (...). Dokonuje się to głównie przez posługę słowa i sakramentów" (DA 6).

Kościół Chrystusowy misję zbawienia wiernych pełni w Kościołach lokalnych, do których w pierwszym rzędzie należą Kościoły partykularne - czyli diecezje (DA 10). W przyszłą niedzielę - 25 marca - przypada 9. rocznica ustanowienia przez Jana Pawła II na mocy bulli Totus Tuus Poloniae Populus diecezji sosnowieckiej - partykularnego Kościoła sosnowieckiego. Przy tej okazji, choć w paru wierszach, przypomnijmy naukę Soboru o istocie Kościoła partykularnego. Kościoły partykularne uobecniają Kościół powszechny. Kościół partykularny, czyli diecezja, jest częścią Ludu Bożego powierzonego biskupowi, który z pomocą kapłanów jest jej pasterzem. Diecezja, trwając przy swoim pasterzu i zgromadzona przez niego w Duchu Świętym przez Ewangelię i Eucharystię, tworzy Kościół partykularny, "w którym faktycznie jest obecny i działa jeden, święty, katolicki i apostolski Kościół Chrystusowy" (DB, 11).

Kościół partykularny to Kościół powszechny obecny w określonym miejscu. Kościoły partykularne urzeczywistniają Kościół powszechny przez udział w funkcji kapłańskiej, prorockiej i królewskiej Chrystusa, albo przez świadectwo wiary, posługę miłości i zdrowy kult. Form urzeczywistniania się Kościoła w lokalnych wspólnotach jest bardzo wiele. Głoszenie Ewangelii i Eucharystia są dwoma głównymi podporami, na których się buduje i wokół których jednoczy się Kościół partykularny.

Żywotność Kościoła partykularnego - diecezji - zależy w bardzo istotny sposób od zaangażowania apostolskiego w życie diecezji i parafii katolików świeckich. Problemowi temu bardzo wiele uwagi poświęcił Kościół na Soborze Watykańskim II i Synodzie Biskupów w 1987 r. "Apostolstwo świeckich jest uczestniczeniem w samej zbawczej misji Kościoła i do tego właśnie apostolstwa sam Pan przeznacza wszystkich przez chrzest i bierzmowanie" (KK, 33)". Świeccy razem z kapłanami, zakonnikami i zakonnicami tworzą jeden Lud Boży i Ciało Chrystusa ( ...). Jest rzeczą konieczną - podkreśla posynodalna adhortacja Jana Pawła II Christifideles laici - by każdy katolik świecki miał zawsze żywą świadomość, że jest "członkiem Kościoła", czyli osobą, której dla dobra wszystkich powierzone zostały oryginalne, niezastąpione i ściśle osobiste zadania" (CH l, 28).

Prawda o Kościele, jego misji zbawczej, jest prawdą, którą powinniśmy ciągle na nowo odkrywać i pogłębiać. Jedną z dróg prowadzących do tego celu jest instytucja synodu diecezjalnego. Według zwięzłej definicji Kodeksu Prawa Kanonicznego "Synod diecezjalny jest zebraniem kapłanów oraz innych wiernych Kościoła partykularnego, którzy dla dobra całej wspólnoty diecezjalnej świadczą pomoc biskupowi diecezjalnemu (...)" (kan. 460 KPK). Na synodzie biskup diecezjalny wypełnia w sposób uroczysty posługę duszpasterską. Synod diecezjalny powinien uchwalić Statuty synodalne, określić w nim zasady i normy kościelnego prawa partykularnego i wytyczyć główne linie działalności duszpasterskiej.

W tym liście pragnę powiadomić Kapłanów, Osoby Konsekrowane i Katolików Świeckich diecezji, że w niedzielę 25 marca br. w bazylice katedralnej na Mszy św. o godz. 12.00 ogłoszony zostanie mój dekret o zwołaniu Pierwszego Synodu Diecezji Sosnowieckiej. Powołane zostaną Komisja Główna i Komisje Synodalne, których zadaniem będzie przygotowanie i przedstawienie projektów statutów synodalnych na sesjach plenarnych Synodu. Oczekuję również na współpracę Komisji Synodalnych z Parafialnymi Zespołami Synodalnymi.

Drodzy Bracia i Siostry! Ojciec Święty Jan Paweł II w liście apostolskim Novo millenio ineunte pisząc o opatrznościowym doświadczeniu Kościoła w Roku Wielkiego Jubileuszu podkreślił: "Teraz należy czerpać ze skarbca otrzymanej łaski, przekładając ją z entuzjazmem na język postanowień i konkretnych programów działania. Do podjęcia tego zadania pragnę zachęcić wszystkie Kościoły lokalne (...)". " Pora zatem, aby każdy Kościół rozważając to, co Duch Święty powiedział do Ludu Bożego w tym szczególnym roku łaski, a właściwie w przeciągu całego okresu od Soboru Watykańskiego II do Wielkiego Jubileuszu, ocenił swoją gorliwość i z nowym zapałem podjął swą pracę duchową i duszpasterską" (NMI, 3).

Ufam, że przygotowanie materiałów synodalnych, obrady plenarne Synodu i towarzyszący im duch modlitwy Diecezjan przyczynią się do ożywienia wiary, pogłębienia świadomości chrześcijańskiej Ludu Bożego diecezji i realizacji zadań Kościoła, do których wzywa nas na progu Trzeciego Tysiąclecia Chrześcijaństwa Namiestnik Chrystusowy Jan Paweł II.

Umiłowanym Diecezjanom z okazji zbliżającej się dziewiątej rocznicy ustanowienia diecezji sosnowieckiej z serca błogosławię: W Imię Ojca, i Syna, i Ducha Świętego.