Czas Wielkiego Postu winien być czasem naszego nawrócenia, umartwienia, pokuty i miłosierdzia. Przedstawiamy dziś jedną ze znanych postaci współczesnego świata - dziennikarza Andre Frossarda, który doświadczył łaski nawrócenia.

Redakcja

Andre Frossard pochodził z rodziny, w której "Boża egzystencja nie była warta zapytania". Jego ojciec był generalnym sekretarzem Komunistycznej Partii Francji. Andre był dziennikarzem.

W dniu 8 lipca 1935 r. o godzinie 17.10, wówczas 20-letni Andre w pewnej kaplicy przy ulicy d´Ulm w Paryżu doświadczył przeżycia Boga, które opisuje następująco:

"Na początku podano mi słowa ´duchowe życie´. Tych słów nie powiedziano mi, ja ich również sam nie sformułowałem, ja je usłyszałem, jakby były wypowiedziane cichym głosem, wypowiedziane przez osobę, która widzi to, czego ja jeszcze nie widzę. Zaledwie przeniknęła do mojej świadomości ostatnia sylaba tego prologu, pękła naraz lawina. Ja nie twierdzę: niebo otworzyło się; ono się nie otworzyło, ono zwaliło się na mnie, wystrzeliło nagle jak niemy błysk powietrza w górze kaplicy, gdzie było - jak mógłbym to w ogóle przypuszczać? - zamknięte w tajemniczy sposób. Jak mam przedstawić wdzięcznymi słowami, które odmawiają mi posłuszeństwa i grożą mi odcięciem myśli, by je przechować w magazynie wyobraźni? Malarz, któremu dano ujrzeć nieznane barwy, jak miałby je namalować? To jest trwały kryształ o nieskończonej przejrzystości, bez mała trudnej do wytworzenia jasności ( stopień więcej mógłby mnie zniszczyć), jednym raczej niebieskim światłem, jednym światłem, jednym innym światłem o blasku i głębokości, w którym nasz świat przedstawia się jak zanikający cień niewyśnionych słów. To jest rzeczywistość, to jest prawda, widzę ją z ciemnego wybrzeża, gdzie jestem jeszcze zatrzymany.

To jest porządek w Universum, a na jego szczycie obok lśniącej mgławej zasłony jest ewidencja Boga, który jest Obecnością, Osobą tego, którego jeszcze przed sekundą okłamywałem, którego chrześcijanie nazywają Ojcem i którego łagodności doświadczyłem na sobie, łagodności nie przyrównywanej do żadnej innej; która nie jest nieraz z tym imieniem określaną pasywną właściwością, lecz aktywną, przenikającą łagodnością, która przekracza wszelkie przemoce, która jest zdolna przełamać najtwardszy kamień i to, co jest twardsze jak kamień - ludzkie serce".

Jak to mogło się stać, że on, wstępując bezmyślnie jako spokojny, nie opanowany żadnymi skrupułami ateista do pewnego kościoła opuścił go - krzycząc w sercu z radości, że prawda jest tak piękna. Tak piękna, że

niejednemu ciężko przychodzi w nią uwierzyć, ale nie ciężko ją pokochać. Że on pełen niecierpliwości, by podzielić się swym szczęściem z całym światem, tylko z trudem powstrzymał się, by przechodniów, którzy spacerowali na skraju wieczności i w każdej chwili mogli wpaść w światło, o tym nie powiadomić. Wreszcie przekonany, że na tym świecie nie ma bardziej znaczącego, żadnego piękniejszego, żadnego koniecznego i pilniejszego zadania, jak wysławianie Boga za to, że egzystuje, i że jest Tym, który jest?

Przez cały miesiąc Andre miał te same doznania; trzydzieści razy przeżywał "to światło, które zaćmiewało dzień, tą łagodność, której nigdy nie zapomnę i która jest moją całą teologiczną wiedzą" .

Nie można wątpić w rzetelność wypowiedzi Frossarda - pisze Le Monde. Sam Frossard wyznaje w swej książce: "Nigdy nie przyzwyczaiłem się do egzystencji Boga". Andre pozostał wierny swemu zawodowi. Jako dziennikarz pisał w La Figaro m.in. codziennie jeden komentarz.

Według "Betendes Gottes Volk" 2000/4 nr 204