Cechą charakterystyczną parafii jest to, że po II wojnie światowej posługę sprawowali tu Księża Misjonarze św. Wincentego a Paulo, a od 1999 r. troskę duszpasterską przejęli księża diecezjalni. W latach 1946-99 proboszczami było jedenastu kapłanów ze Zgromadzenia Misji. Obecnie już 26 lat proboszczem jest ks. kan. Mirosław Gas. – Misjonarze pracowali tutaj dosyć dobrze. Świadczą o tym powołania kapłańskie do Zgromadzenia Misji, które narodziły się w tej parafii. Misjonarze św. Wincentego a Paulo mieli też duży wkład w budowę nowej części kościoła św. Bartłomieja – zauważa proboszcz ks. kan. Mirosław Gas. – Misjonarze byli mocno związani z ludźmi, co często wynikało z faktu, że mieli korzenie wschodnie, podobnie jak ludność, która przybyła do Nowogrodu Bobrzańskiego po II wojnie światowej – wyjaśnia. Ks. Jan Majchrzycki CM, który był proboszczem w latach 1947-61, skonsolidował ludzi, wiążąc ich z parafią. To było bardzo ważne w trudnych czasach powojennych, tym bardziej, że parafia w Nowogrodzie Bobrzańskim jest położona po dwóch stronach rzeki i można wyróżnić dwie społeczności oraz dwa centra kościelne w jednej miejscowości.

Życie nad Bobrem

Inne jest pochodzenie mieszkańców dwóch części Nowogrodu, na dodatek znajdują się tu dwa kościoły, które rozdziela rzeka Bóbr: – Duża część ludności tzw. Nowogrodu Górnego i ich potomków jest pochodzenia wschodniego i bardziej identyfikuje się z Kościołem. Natomiast dawne Krzystkowice, czyli tzw. Nowogród Dolny, należały do innego powiatu. Ludzie mieli tam swój kościół poprotestancki, który w czasach komunizmu został rozebrany pod pozorem pozyskania cegieł na budowę Warszawy – wyjaśnia ks. Gas. Ludzie do dziś pamiętają, że 4 mężczyźni, którzy podjęli się burzenia tego kościoła, zmarli w tym samym roku, niedługo po zakończeniu prac. Główne życie religijne i duszpasterstwo skupia się wokół kościoła św. Bartłomieja. Kiedyś antagonizmów było więcej: – Kiedy za czasów Księży Misjonarzy katecheza odbywała się w salkach parafialnych, proszę sobie wyobrazić, że wtedy ksiądz musiał odprowadzać dzieci i młodzież do mostu i czekał, aż grupa młodych z Nowogrodu Górnego odejdzie w swoją stronę na prawo, a ci z Nowogrodu Dolnego – w swoją, na lewo. Ksiądz czekał, aż oddalą się od siebie na tyle, żeby się nie pobili. Były tak mocne antagonizmy, że często dochodziło do bójek. Również podczas katechezy ksiądz sadzał tych z góry po jednej, a tych z dołu po drugiej stronie sali – mówi ks. Gas.

Czy w Nowogrodzie była św. Jadwiga?

– Drugą patronką naszej parafii jest św. Jadwiga Śląska – zaznacza ksiądz proboszcz. – Święta miała mieć udział finansowy w tworzeniu kościoła św. Bartłomieja w starej części miasta – dodaje. Dawniej władcy mieli duży wpływ na zakładanie parafii i fundację kościołów. Św. Jadwiga Śląska jako żona Henryka I Brodatego, który w 1238 r. zmarł w pobliskim Krośnie Odrzańskim i był m.in. władcą Śląska (do którego należał wtedy Nowogród), miała wpływ na decyzje męża. Brodaty przyczynił się do dynamicznego rozwoju Śląska, który w XIII wieku – w czasach rozbicia dzielnicowego – stał się jednym z najbogatszych i najlepiej zarządzanych regionów Polski. Czy św. Jadwiga była w Nowogrodzie? O tym źródła historyczne milczą. W parafii jest jednak pewien związek ze Świętą Patronką Śląska: – Dzień liturgicznego wspomnienia św. Jadwigi 16 października staramy się obchodzić bardziej uroczyście – mówi proboszcz. Parafianie miło wspominają posługę ks. Jerzego Szlęzaka CM, który przez 7 lat był ich proboszczem. Udało mu się nie tylko rozbudować kościół św. Bartłomieja, ale również całe serce włożył w tworzenie wspólnoty wierzących: – Był budowniczym niezmiernie ofiarnym. Razem z ludźmi budował kościół własnoręcznie i w gumowcach – mówi ks. Gas. Dzięki otwartości i zdolnościom organizacyjnym ks. Szlęzaka wybudowano piękny kościół, który udało się połączyć architektonicznie i funkcjonalnie z częścią zabytkową. Niedawno odsłonięto tablicę upamiętniającą zasłużonego kapłana ze Zgromadzenia Misjonarzy.

Ćwierć wieku to niemało

Ksiądz Mirosław Gas przejął dziedzictwo Księży Misjonarzy. Przez ponad ćwierć wieku odpowiedzialności za kształt duszpasterstwa w Nowogrodzie Bobrzańskim, we współpracy z wikariuszami, którzy zmieniają się co kilka lat, ks. Gas dba, aby jednoczyć ludzi przy parafii, angażując w życie duchowe i apostolskie. W tym celu kapłani troszczą się o prowadzenie grup oraz wspólnot modlitewnych i kościelnych. Wspólnota Apostolatu Maryjnego w Nowogrodzie powstała jako jedna z pierwszych w Polsce. Już w 1981 r. założył ją ks. Teofil Herrmann CM, który jako wykładowca i były rektor seminarium duchownego w Gościkowie-Paradyżu, odwiedzał różne parafie, przekazywał materiały maryjne i szerzył ideę Cudownego Medalika. – Zarówno w kościele parafialnym, jak i w kościele św. Bartłomieja udało się związać mężczyzn ze służbą przy ołtarzu. Mamy wielu panów, którzy bardzo pięknie angażują się od strony liturgicznej. Są też nadzwyczajni szafarze i pani precentorka – zaznacza ks. Gas. Swego czasu w Nowogrodzie prężnie funkcjonowało Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży: – Robili dużo fajnych rzeczy dla młodzieży. W parafii wszędzie było widać młodych – wspomina. – Mamy dwie dobre schole, Caritas a także grupę adoracyjną. W poniedziałki i środy omadlają przed Najświętszym Sakramentem wszystkie bieżące sprawy naszej Ojczyzny i parafii – mówi proboszcz. Wiele inicjatyw podejmuje ks. Marcin Woźniak. To między innymi pielgrzymki autokarowe, jednodniowe oraz dłuższe. – Z jego pracy jestem bardzo zadowolony. Chętnie podejmuje różne sprawy duszpasterskie – dodaje.

Przez 26 lat księdzu proboszczowi we współpracy z parafianami udało się przeprowadzić generalne remonty zarówno obu świątyń w Nowogrodzie, jak i kościoła filialnego Matki Bożej Cudownego Medalika w Klępinie. – Niebawem przystąpimy do remontu dachu na zabytkowej części kościoła św. Bartłomieja – spogląda w przyszłość ks. Mirosław. Wśród wielu przeprowadzonych prac warto podkreślić zainstalowanie nowych witraży prezentujących udział Matki Bożej w dziele zbawienia: – Mają one charakter tajemnic Maryjnych. Jest to związane z podziękowaniem Matce Bożej, która jest patronką parafii, za opiekę i wyproszone łaski przy okazji Roku Jubileuszowego 2000 – zauważa proboszcz.

Trzech braci kapłanów

Ksiądz Mirosław Gas ma 2 braci – wszyscy są kapłanami: ks. Ryszard Gas, który został wyświęcony na prezbitera w 1981 r. – w tym samym roku co ks. Mirosław – jest proboszczem parafii Matki Bożej Szkaplerznej w Żarach. Z kolei ks. Dariusz Gas jest duchownym archidiecezji warszawskiej. Obecnie jest proboszczem parafii Wniebowstąpienia Pańskiego na Ursynowie. – Faktem jest, że pomocą w odkryciu powołania był śp. ks. Roman Harmaciński, który posługiwał w naszej rodzinnej parafii w Krośnie Odrzańskim. Jako wikariusz był młody i dynamiczny. Uczył mnie i Ryszarda katechezy – wspomina ks. Mirosław. – Mamy jeszcze siostrę, która do tego roku była katechetką. Ważnym czynnikiem w odkrywaniu powołania był klimat w naszej rodzinie. Nasz śp. ojciec był oficerem Ludowego Wojska Polskiego, ale pod każdym względem był człowiekiem prawym i bardzo religijnym. Codziennie był na Mszy św., mimo że były to czasy stalinowskie. Później za wartości i wiarę relegowali ojca z wojska. Myślę, że klimat rodziny był dla nas decydujący w odkryciu powołania kapłańskiego – kończy.