Ulica gen. Sikorskiego w Inowrocławiu to miejsce, w którym mieszkańcy tego miasta są prawie każdego dnia. Właśnie tą drogą wiele osób idzie lub jedzie do pracy, właśnie tędy zmierza do swoich szkół inowrocławska młodzież. W godzinach porannych, kiedy dotrą do miasta pociągi i autobusy, z okolicznych miejscowości, niczym pielgrzymką wędrują młodzi ludzie na zajęcia do szkół. Rankiem idą także i ci najmniejsi mieszkańcy Inowrocławia ze swoimi rodzicami do przedszkoli. Nieprzypadkowo przy tej ulicy został postawiony Krzyż Tysiąclecia, jako pamiątka minionego wieku i jako znak nowego tysiąclecia. Z inicjatywy ks. Antoniego Balcerzaka oraz dzięki licznym ofiarodawcom postawiono znak wiary wszystkich chrześcijan. O wydarzeniu tym pisał ks. Balcerzak w ogólnopolskim wydaniu Niedzieli z 28 stycznia br.

Znak, który przypomina o tym, co najważniejsze w życiu człowieka. Szczególnie teraz w okresie Wielkiego Postu ten krzyż ma wielką wymowę. Jest on bowiem obrazem i wspomnieniem tego, co wydarzyło się na górze zwanej Golgotą.

W zgiełku każdego dnia w swoich radościach i smutkach zatrzymajmy się choć na chwilę i spójrzmy na ten krzyż. Zastanówmy się, jakie jest nasze życie i dokąd zmierzamy, czy jest to właściwa droga. Może właśnie ten krzyż, stojący przy tak ruchliwej drodze, przypomni nam o tym, co jest ważne, a co najważniejsze w życiu. Zostawmy więc za sobą troski codzienne i spójrzmy na Tego, który oddał swe życie za wszystkich ludzi. Przypomnijmy sobie o Jego wielkiej Miłości i spieszmy się modlić i kochać tak jak On. Niech ten krzyż przypomina wszystkim ofiarę Drogi Krzyżowej złożonej dla zbawienia całego świata.

Kiedy zapada już zmrok i kończy się kolejny dzień, ten święty znak przywołuje w mroku nocy tych już nielicznych inowrocławian spieszących do swych domów. W świetle ulicznych lamp przypomina przechodniom o prawdzie, która się wypełniła na krzyżu. Są jeszcze ci, którzy patrzą na ten krzyż zza szyb swoich aut, a światło bijące jakby z samego środka krzyża chce ich ogarnąć swym blaskiem i szczęśliwie doprowadzić do końca tej podróży. Niech więc czas wielkiego Postu będzie dla nas spotkaniem z krzyżem i z jego wieczną ofiarą.