Coraz trudniej dziś mówić o małżeństwie językiem prostych odpowiedzi. Samo słowo bywa obciążone własnymi doświadczeniami, historiami rodzinnymi, statystykami rozwodów, niespełnionymi obietnicami. Dla jednych małżeństwo oznacza stabilność i bezpieczeństwo, dla innych lęk przed zależnością, utratą wolności albo powtórzeniem błędów, które widzieli u swoich rodziców. Są też tacy, którzy słysząc „małżeństwo”, myślą raczej o formalności niż o relacji. A jednak – czasem w momentach kryzysu, czasem przy okazji ślubu przyjaciół albo rozmów z dorastającymi dziećmi – wraca pytanie: czy małżeństwo rzeczywiście jest pomysłem Pana Boga, czy raczej historyczną konstrukcją, która nie przystaje już do współczesnego świata? Pretekstem do szukania odpowiedzi na nie jest obchodzony 8 lutego Światowy Dzień Małżeństwa – inicjatywa Kościoła w Ameryce, której pobłogosławił Jan Paweł II.

Jak to wygląda naprawdę?

Kościół odpowiada jednoznacznie. Teologia mówi o sakramencie, przymierzu, o nierozerwalności. Codzienne życie jednak rzadko mieści się w definicjach. Małżeństwo przeżywa się nie w dokumentach czy deklaracjach, lecz w kuchni, w zmęczeniu po pracy, w rozmowach prowadzonych i tych, których się unika. W chwilach bliskości i w momentach, gdy trudno na siebie nawet spojrzeć. Dlatego coraz częściej to nie doktryna, ale świadectwa konkretnych ludzi pokazują sens małżeństwa, sprawiają, że pytanie o to nabiera realnych kształtów. Bo jeśli małżeństwo jest pomysłem Boga, to jak wygląda ten pomysł w praktyce? Czy obejmuje tylko pary bez kryzysów? Czy jest propozycją wyłącznie dla idealnych ludzi z idealnych rodzin? A może właśnie dla tych, którzy wchodzą w związek z lękiem, zranieniem, niepewnością?

Współczesne małżeństwa są niejednorodne. Są takie, które trwają kilkadziesiąt lat, nigdy nie należały do żadnej wspólnoty i mają się całkiem dobrze. Są młode pary, które zaczynały z ogromnym entuzjazmem, a bardzo szybko zderzyły się z rzeczywistością. Są małżeństwa po zdradach, po długich okresach milczenia, po terapii. Są też takie, które z zewnątrz wydają się prawie idealne, a w rzeczywistości przeszły więcej, niż kiedykolwiek zostało to powiedziane na głos. Łączy je jedno: każde z nich musiało skonfrontować się z pytaniem, czym naprawdę jest małżeństwo. Czy tylko formą bycia razem, czy czymś więcej. Czy uczuciem, które ma trwać, dopóki daje satysfakcję, czy decyzją, która wymaga wierności także wtedy, gdy emocje słabną.