Jubileusze zobowiązują nie tylko parafian, ale wszystkich mieszkańców Sędziszowa, gdyż właśnie ta świątynia stanowi niejako matecznik niegdyś osady, dzisiaj miasteczka.

Sędziszowska ikona

W ołtarzu głównym odbiera cześć słynący łaskami obraz Matki Bożej w typie Santa Maria Maggiore, przywieziony z Rzymu. Poświęcił go papież Urban VIII. Był to dar dla ks. Baltazara Strumieńskiego, proboszcza Sędziszowa, pełniącego tę funkcję w latach 1625-45. Początkowo wizerunek znajdował się w bocznej kaplicy Borków, ale gdy zasłynął cudami, przeniesiono go do głównego ołtarza.

Nazwa „cudowny” pojawia się kilkakrotnie, np. w 1750 r. nazwał go tak ks. M. Jasiński, prebendarz różańcowy. – Pierwsza wzmianka o parafii w 1326 r. i sprowadzenie obrazu za czasów ks. Strumieńskiego wyznaczają nam ramy planowanego jubileuszu – mówi ks. Edward Giemza, proboszcz. Wyjaśnia, że obraz posiadał korony, ale nie wiadomo kto i kiedy dokonał aktu koronacji. Korony wykonane z miedzi i pokryte złotem, zostały obecnie zdjęte i poddane renowacji.

– 10 października o godz. 11 zapraszamy na uroczystość rekoronacji obrazu, której dokona bp Jan Piotrowski. Będą to zarazem obchody 700 lat parafii – zachęca ksiądz proboszcz. Parafia i jej proboszcz otrzymają z tej okazji specjalne błogosławieństwo Ojca Świętego Leona XIV.

Jubileuszowe wydarzenie poprzedzą trzydniowe rekolekcje, sprawowane przez ojców redemptorystów. Kościół – nie tylko jako wspólnota, ale jako obiekt sakralny, i jego otoczenie są znakomicie przygotowani do jubileuszu. W ostatnich latach w tym celu wykonano rekordową liczbę prac.

Wizerunek wciąż odkrywany

Kult przed kilkoma laty wymagał ożywienia. Co zatem zrobiono? Proboszcz ułożył specjalną modlitwę do Matki Bożej, w którą włączył pamięć o dawnym proboszczu Sędziszowa, śp. ks. Marianie Łuczyku, nazywanym do dzisiaj „Sędziszowskim bratem Albertem”. Modlitwa jest odmawiana przed i po odsłonięciu obrazu, w niedziele i uroczystości. Powstała do niej także melodia wykonywana przez scholę. Dwie dodatkowe pieśni o Matce Bożej są autorstwa parafian. Parafia przygotowała ok. 500 kopii wizerunku, oprawionego w ramy, który obecnie znajduje się w domach rodzinnych znacznej części parafian. Podobnie ok. 500 różańców i bogato ilustrowany folder.

Na jednym z odpustów o. Marek, cysters, poddał myśl modlitwy różańcowej w rodzinach. Pomysł chwycił i jego realizacja dobiega końca. Na czym to polega? Chętne rodziny zabierały do domów poświęcony różaniec, który inspirował do modlitwy pod jednym dachem. I tak różaniec wędrował od października 2024 r. do sierpnia 2029 r., a tej peregrynacji po rodzinach, trwającej 95 tygodni, towarzyszyła niewielka kronika, uwieczniająca drogę różańca i intencje modlitewne. – Omodlony w parafii różaniec zawiesimy jako wotum przy obrazie w dniu jubileuszu – mówi ks. Giemza.

Siedem dekad Sędziszowa

Sędziszów to prastara siedziba Jastrzębców, historycznie lokowana w XIII w., ze wzmianką o niej i drewnianym kościele w 1326 r., gdy plebanem był ks. Adam. Obecny pochodzi z lat 1771-86. Kościół murowany wznieśli właściciele okolicznych dóbr – dziedziczka Sędziszowa Urszula z Morstinów Dembińska (większą część) i starosta Rogowski Stanisław Oraczewski, a konsekrował go bp Jan z Dębowej Góry Dembowski w 1786 r.

Murowany kościół, podupadły i ograbiany w kolejnych wojennych zawieruchach, dotrwał do XX w. W kwietniu 1902 r., gdy „lud wyszedł z kościoła po Nieszporach, sklepienie runęło na posadzkę”. Nikomu nic się nie stało. Ks. Piotr Waśkiewicz z dobrowolnych ofiar odbudował kościół. Niestety, w 1904 r. spłonęły: dach, dzwonnica, plebania. Ks. Waśkiewicz odbudował ponownie. Z dawnego późnobarokowego kościoła zachowały się boczne ściany nawy i fasada. 25 kwietnia 1914 r. kościół konsekrował bp Augustyn Łosiński. Świątynia jest częściowo późnobarokowa (we fragmentach, które zachowały się po pożarach, ocalałych z kościoła wzniesionego w latach 1771-86 z fundacji Stanisława Oraczewskiego i Urszuli Dembińskiej), a po części z początków XX w. Wnętrze świątyni kryje wiele ciekawych obiektów, malowideł, fresków, starannie odrestaurowanych.