Za pogodnym obrazem współczesnej starości kryje się rzeczywistość znacznie bardziej skomplikowana. Pokazują to nie tylko codzienne doświadczenia starszych ludzi, ale również kolejne raporty i badania.

Pani Helena ma 78 lat i od śmierci męża mieszka sama. Niewielkie mieszkanie w bloku na 3. piętrze zna od ponad 40 lat. Kiedyś schody nie stanowiły problemu. Dziś każde wyjście wymaga zastanowienia. Trzeba zejść, zrobić zakupy, a później jeszcze wrócić z torbami. Najtrudniej zimą, kiedy chodniki bywają oblodzone, a zmrok zapada wcześnie. Emerytura pozwala jej opłacić rachunki i kupić najpotrzebniejsze rzeczy, ale większy wydatek oznacza konieczność oszczędzania przez kolejne tygodnie. Podobne sytuacje jak ta p. Heleny są codziennością setek tysięcy starszych osób. Tymczasem w przestrzeni publicznej coraz częściej pojawia się zupełnie inny obraz emeryta. Seniorzy uczestniczą w zajęciach fitness, podróżują po świecie, uczą się języków i odkrywają nowe pasje. Taki sposób przedstawiania starości ma swoje zalety. Przełamuje stereotyp człowieka starszego jako osoby biernej, schorowanej i zależnej od innych. Problem zaczyna się wtedy, gdy staje się niemal jedynym obrazem późnych lat życia. Bo nie każdy emeryt może sobie pozwolić na zagraniczne wakacje, regularne wyjścia do restauracji czy płatne zajęcia rekreacyjne. Dla wielu sukcesem są zachowanie samodzielności, możliwość wykupienia potrzebnych leków i świadomość, że w razie choroby znajdzie się ktoś, kto poda pomocną dłoń.