Jest święto Wniebowzięcia. Do kościoła wchodzi młoda kobieta. Zdejmuje koronę, kładzie ją przed krzyżem, sama zaś pada na ziemię i zasłania twarz. „Jak ja, nędzne stworzenie, mogę chodzić w koronie symbolizującej ziemską godność, kiedy patrzę na mojego Króla Jezusa Chrystusa w koronie cierniowej?” – odpowiada na słowa przygany teściowej królowa Elżbieta.

Panować w miłości

Urodziła się w 1207 r. jako trzecie dziecko Andrzeja II, króla Węgier, i Gertrudy, siostry św. Jadwigi Śląskiej. W wieku 4 lat została zaręczona z Ludwikiem IV, późniejszym landgrafem Turyngii, z którym wychowywała się na Zamku Wartburg. Choć decyzja o zaręczynach została podjęta z powodów politycznych, narzeczonych połączyła szczera miłość, zbudowana na wierze i pragnieniu pełnienia woli Bożej. Uroczystość zaślubin, które odbyły się 10 lat później, nie była wystawna, a część pieniędzy przeznaczonych na przyjęcie weselne rozdano ubogim. Po śmierci ojca 18-letni Ludwik zaczął panować w Turyngii. Młoda królowa stała się obiektem cichych komentarzy, ponieważ jej zachowanie odbiegało od stylu przyjętego na dworze. Nie znosiła kompromisów ani sprzeczności między wyznawaną wiarą i praktyką chrześcijańską.