1 sierpnia obchodziliśmy 59. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego. Przypominamy sobie wypowiedź Ojca Świętego Jana Pawła II na temat naszej trudnej historii. Podkreślał on, że naród, który miał taką historię, zasługuje na szczególny szacunek...
O założeniach i przebiegu Powstania Warszawskiego wiemy dużo. Powstały filmy, książki, są wspomnienia. Wiele jest dziś także komentarzy dotyczących celowości Powstania, rozpatrywane są hipotezy, jak potoczyłaby się historia, gdyby do Powstania nie doszło. Moją refleksją, wynikłą ze wspomnienia Powstania, chcę dotknąć tylko sprawy tożsamości narodu polskiego. Los bowiem sprawił, że nasz naród musiał stawiać czoło okrutnym sąsiadom, Rosjanom i Niemcom. Miejmy nadzieję, że w przyszłości historia naszego współistnienia będzie jaśniejsza, pozbawiona już okrucieństw i tragedii, które były udziałem Polaków. Niemniej musimy mieć głęboką świadomość tego wszystkiego, co było - narody, które zapominają o swojej historii, tracą tożsamość - nie po to, by być przeciwko komukolwiek, ale żeby odpowiedzieć na pytanie: kim jestem? Trzeba kształcić młode pokolenia Polaków, które szanują swoją historię, kochają kraj, język, kulturę i "wszystko, co Polskę stanowi", a więc i wiarę katolicką, która zawsze spleciona była z historią Polski.
W okresie sierpniowego wspomnienia Powstania Warszawskiego warto zastanowić się, jaki Polacy mają dziś stosunek do swojej historii, czy ją znają i jak dziś zależy im na swojej Ojczyźnie. Niestety, jesteśmy świadkami straszliwej klęski moralnej naszego narodu w ogólności, a szczególnie jego części będącej na różnych poziomach władzy, obserwując istne szaleństwo korupcji i różnorakie nadużycia. To bardzo boli, że ludzie, którzy powinni jaśnieć przykładem, dopuszczają się zachowań budzących odrazę. I nie ma w nich żadnych oznak żalu za grzechy i resztek honoru, nie znają uczucia wstydu. Jak obudzić Polskę i Polaków, w jaki sposób zadbać o przyszłość narodu!? Jedno jest pewne: nie wolno jako rzeczników swoich spraw wybierać ludzi o ciemnych życiorysach i niejasnych powiązaniach, ludzi bez charakteru, zachłannych, których nie wzrusza los biednych, głodnych, bezdomnych, ludzi, którzy w sposób podejrzany doszli do swoich majątków. Trzeba mieć odwagę nazwać ich postępowanie po imieniu, odrzucić obiecywane profity i popatrzeć na swoje najbliższe środowiska, w których z pewnością wyróżniają się pewne osoby, lecz wyróżniają się dobrem, odpowiedzialnością, szybkością reagowania na krzywdę, biedę, koleżeńskością, nieszczędzeniem swojego czasu dla dobra wspólnego, a przy tym przykładem życia rodzinnego. Nie patrzmy na środki masowego przekazu, w których ukazują się zwykle ci, którzy mają na to fundusze, wynajmujący do reklamy siebie nawet znanych artystów.
Dziś, gdy mamy przed oczyma bohaterów Powstania, polską inteligencję, wspaniałych młodych chłopców i dziewczęta, którzy z miłości do Ojczyzny poświęcali swe życie, bardzo bolejemy nad współczesnymi polskimi "bohaterami". I czujemy się w obowiązku wzywać Polaków, by się ocknęli, by przestali służyć bożkowi mamony; by zrozumieli, że nauka Jezusa Chrystusa może nas wyrwać z diabelskich szponów materializmu i wyuzdania, które prowadzą do prawdziwej klęski.
Ratujmy się, Polacy! Nie sprzeniewierzmy krwi wylanej za Polskę w Powstaniu Warszawskim. Właśnie wobec ofiary tych młodych szlachetnych Polaków mamy święty obowiązek bronić naszych wartości, stać na straży prawdy przekazu historii, przyczyniać się do rozwoju naszej umiłowanej Ojczyzny.