Przed nami święta - dni szczególnego pokuszenia. W tym czasie bowiem publiczne i komercyjne stacje telewizyjne będą się prześcigały w zdobywaniu widzów filmowymi arcydziełami, dobrą rozrywką i byle jaką szmirą. Zapewne wiele będzie programów wartych oglądnięcia i filmów, które szkoda przegapić. Pewnie będą i tacy, którzy kolorowym długopisem pozakreślają wybrane programy tak, by w ciągu dnia nie pozostała żadna nie zagospodarowana przez telewizor luka. Być może znajdą się i tacy, którzy przy telewizorze będą się budzić i zasypiać; tacy, którzy zapomną, iż trzymane w ręku piloty mają nie tylko guziki do zmieniania kanałów, ale i taki, który pozwoli - choć na jakiś czas - zrezygnować ze wszystkich. U progu Wielkiego Tygodnia dobrze byłoby sobie o tym guziku przypomnieć.

Nie, nie chcę się tutaj kreować na wroga telewizji, mnie samemu czasem zdarza się nagrywać na wideo jakiś film, który według mnie wart jest tego zachodu. Zresztą walka z telewizją byłaby po prostu walką z wiatrakami. Chodzi mi raczej o to, by sobie przypomnieć, iż istnieje zapomniana już prawie cnota umiaru, że człowiek różni się tym od czworonogów, że ma zdolność wyboru. Chodzi o ty, by sprawdzić, czy nie uzależniliśmy się jeszcze od telewizora - tej gumy do żucia dla oczu.

Ale to dopiero połowa drogi, bo przecież nie chodzi tu o trening dla treningu czy o jakiś rodzaj duchowego masochizmu. Rzecz idzie o coś o wiele bardziej fundamentalnego. Wielu z nas - i trzeba się do tego przyznać szczerze - lepiej jest zorientowanych w emocjonalnych problemach rodziny z Klanu niż swojej własnej, wielu z nas wie więcej o ostatnich wydarzeniach w domu Wielkiego Brata niż o problemach własnych dzieci. Rozpoczynający się dzisiaj czas to dobra okazja, by nierzeczywistych, telewizyjnych bohaterów zaludniających nasze życie zamienić na żywych i prawdziwych, że nie wspomnę już o Panu Bogu, który szczególnie domaga się w tym czasie miejsca dla siebie.

Od kilku lat propagowana jest idea tzw. "białego tygodnia" - czasu dobrowolnego wyrzekania się telewizji. Chodzi tu o tydzień poświąteczny. Proponuję przedłużyć ten czas albo może przenieść z tygodnia poświątecznego na tydzień przedświąteczny - Wielki Tydzień. Dajmy w tym czasie odpocząć ekranowym bohaterom. Niech na kilka dni bohaterami codzienności staną się Jezus, Maria, Szymon Piotr, własne dziecko, matka czy mąż.

I nie bójmy się, że ci z telewizorów bez nas umrą. Nie ma obawy, nie umrą. Są jak sztuczne kwiaty, które umrzeć nie mogą, bo przecież nigdy nie były żywe.

A propos umierania... W piątek trzeba będzie iść na pogrzeb - Jego pogrzeb...