W Ewangelii św. Mateusza znajdujemy następującą relację z pogrzebu Pana Jezusa: "Pod wieczór przyszedł zamożny człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa. Udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wtedy Piłat kazał je wydać. Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale. Przed wejściem do grobu zatoczył duży kamień i odszedł". (27, 57-60). Samego faktu zmartwychwstania Chrystusa nie widział żaden człowiek. Ewangelia św. Mateusza mówi dalej o kobietach, które pierwsze przybyły do pustego grobu: "Po upływie szabatu, o świcie pierwszego dnia tygodnia przyszła Maria Magdalena i druga Maria obejrzeć grób. A oto powstało wielkie trzęsienie ziemi. Albowiem anioł Pański zstąpił z nieba, podszedł, odsunął kamień i usiadł na nim. Postać jego jaśniała jak błyskawica, a szaty jego były białe jak śnieg. Ze strachu przed nim zadrżeli strażnicy i stali się jakby umarli. Anioł zaś przemówił do niewiast: ´Wy się nie bójcie! Gdyż wiem, że szukacie Jezusa Ukrzyżowanego. Nie ma Go tu, bo zmartwychwstał, jak powiedział. Chodźcie, zobaczcie miejsce, gdzie leżał. A idźcie szybko i powiedzcie Jego uczniom: Powstał z martwych i oto udaje się przed wami do Galilei. Tam Go ujrzycie. Oto, co wam powiedziałem´" ( 28, 1-7).

Katechizm Kościoła Katolickiego tak komentuje fakt złożenia do grobu Jezusa Chrystusa, zawarty w artykule piątym naszego wyznania wiary: "W swoim zbawczym zamyśle Bóg postanowił, aby Jego Syn nie tylko ´(...) umarł (...) za nasze grzechy´ (1 Kor 15,3), lecz także by ´zaznał śmierci´, czyli poznał stan śmierci, stan rozdzielenia Jego duszy i Jego ciała między chwilą, w której oddał ducha na krzyżu, i chwilą w której zmartwychwstał. Ten stan Chrystusa zmarłego jest misterium grobu i zstąpienia do otchłani. Jest to misterium Wielkiej Soboty, gdy Chrystus złożony do grobu ukazuje wielki odpoczynek szabatowy Boga po wypełnieniu zbawienia ludzi, które napełnia pokojem cały świat. (KKK 624).

U szczytu Wielkiego Tygodnia, zanim radosne Alleluja obwieści całemu światu kulminacyjną prawdę naszej wiary w Chrystusa, prawdę o Jego zmartwychwstaniu - przeżywamy ciszę Wielkiej Soboty. Domy już czyste, wyprzątnięte - serca też oczyszczone i umocnione przez nauki rekolekcyjne i spowiedź św. Idziemy do świątyni, by poświęcić pokarm, który spożywać będziemy przy wielkanocnym stole. Nawiedzamy Grób Pański, w którym po liturgii Wielkiego Piątku celebrowanej na pamiątkę śmierci Chrystusa złożono Przenajświętszy Sakrament. Adoracja przy Grobie trwała długo w noc i nadal klęczą przed nim ludzie zatopieni w modlitwie. Są parafie, w których tradycyjnie przy Grobie czuwają straże: ministranci, harcerze, strażacy w pełnym umundurowaniu, kolejarze i inne służby mundurowe.

W Polsce adoracja Grobu Pańskiego ma wielowiekową tradycję, a obyczaj budowania i strojenia Grobu przywędrował do naszego kraju z Europy Zachodniej już w XI w. Od XVI w. umieszcza się w nim monstrancję okrytą białym welonem. Lokalizowane zwykle w bocznej nawie świątyni Groby Pańskie w Polsce są urządzane z wielką starannością, przy licznym udziale wiernych. Kształtem najczęściej nawiązują do ewangelicznego opisu grobu wydrążonego w skale. Wewnątrz, pośród białych, liliowych, rzadziej czerwonych kwiatów, w dekoracji bogatej w symbolikę religijną i patriotyczną, spoczywa przykryta całunem figura Chrystusa zdjętego z krzyża. W XVII i XVIII wieku w Warszawie i Krakowie wokół Grobów Pańskich ustawiano figury, niekiedy ruchome, przedstawiające różne sceny biblijne, a przede wszystkim sceny męki Pańskiej. (B. Ogrodowska Zwyczaje, obrzędy i tradycje w Polsce). W latach zaborów, okupacji, a ostatnio w czasie stanu wojennego dekoracja Grobów Pańskich stwarzała okazję do symbolicznej demonstracji dążenia niepodległościowego, przypominała treści podtrzymujące nadzieję i ducha w narodzie. Nawiedzanie Grobów, w większych miastach w kilku czy nawet kilkunastu kościołach, stało się w Polsce zwyczajem narodowym i nabrało charakteru pielgrzymek.

Chwila modlitwy i zadumy przed Najświętszym Sakramentem górującym ponad dekoracją Grobu Pańskiego niech będzie i naszym zwyczajem. Niech nasze wielkosobotnie nawiedzenie świątyni w ciągu dnia nie ogranicza się jedynie do poświęcenia pokarmów i sprawdzenia, jak wypadło przyniesione przez nas święcone na tle innych wymyślnie udekorowanych koszyczków i salaterek. W śmierci Jezusa Chrystusa jest odkupienie naszych win, a w Jego zmartwychwstaniu nadzieja i na nasze życie w wiecznej światłości. Przypominajmy te prawdy sobie samym i naszym dzieciom, trwając w pełnej spokojnego oczekiwania ciszy Wielkiej Soboty.