Słowa Chrystusa z Ostatniej Wieczerzy: "To czyńcie na moją pamiątkę" Jego uczniowie zrozumieli jednoznacznie. We wspólnotach, którym przewodzili oni, a potem ich następcy podjęto liturgiczną celebrację nie tylko gestów Jezusa z Wieczernika, ale całej pamiątki Chrystusa, Jego życia, śmierci, zmartwychwstania i Jego wstawiania się za nami u Ojca. Uobecniała ją Eucharystia z liturgią Słowa, gdzie Pan mówił Słowa Życia i liturgią eucharystyczną, gdzie Pan dawał, pod postaciami chleba i wina swoje Ciało i Krew na życie wieczne.

Świadectwa tej wierności poleceniu Pana znajdujemy w Dziejach Apostolskich: "Trwali oni w nauce Apostołów i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach" (Dz 2,42). Kiedy pierwsi chrześcijanie gromadzili się na "łamanie chleba"? W niedzielę. I tak jest do dzisiaj. Może spotkaliśmy się z pytaniem: dlaczego mam iść na Mszę św. właśnie w niedzielę? Czy stąd, że obowiązują przykazania: trzecie Dekalogu i drugie kościelne. Jeżeli Eucharystia została ustanowiona w Wielki Czwartek, to czy nie lepiej było wybrać właśnie ten dzień?

Bywa przywoływany taki argument, że Bóg stwarzając świat i człowieka "odpoczął dnia siódmego po całym swym trudzie, jaki podjął, ( ...) pobłogosławił ów siódmy dzień i uczynił go świętym" (Rdz 2, 2-3). Mowa tu jednak o biblijnym szabacie, czyli o naszej sobocie.

Odpowiedź na pytanie o niedzielę, jako szczególny dzień celebracji Eucharystii, przychodzi z kart Ewangelii i Dziejów Apostolskich. Niewiasty i uczniowie Jezusa odkrywają Jego pusty grób w pierwszy dzień po szabacie (nasza niedziela). W tym więc dniu dokonało się największe wydarzenie naszej wiary - Zmartwychwstanie Chrystusa. To właśnie w dzień po szabacie Zmartwychwstały Jezus ukazuje się swoim uczniom (Łk 24, 36 m), to tego dnia towarzyszy im w drodze do Emaus, wyjaśnia Pisma o sobie i wreszcie daje się poznać po łamaniu chleba (Łk 24, 13-35). Również o tym dniu mówi św. Łukasz w Dziejach Apostolskich, gdy opisuje Mszę św. sprawowaną przez św. Pawła w Troadzie ( Dz 20, 7-11).

Na koniec warto zauważyć, że Zesłanie Ducha Świętego na zgromadzonym w Wieczerniku uczniów i Maryję dokonało się także w dzień po szabacie (Dz 2, 1-41).

To wszystko przekonuje, że niedziela to rzeczywiście Dzień Pański, dzień Jego działania, wybrany przez Pana i umiłowany. Dlatego w Dniu Pańskim sprawujemy Ucztę Pańską.

Syntetycznie tę praktykę Kościoła ujmuje Katechizm Kościoła Katolickiego: "Chrześcijanie zbierali się na ´łamaniu chleba´ (Dz 20, 7) szczególnie ´w pierwszym dniu tygodnia´, to znaczy w niedzielę, w dniu zmartwychwstania Chrystusa. Od tamtych czasów aż do naszych dni celebruje się Eucharystię, tak że dzisiaj spotykamy ją wszędzie w Kościele, w takiej samej podstawowej strukturze. Stanowi ona centrum życia Kościoła". (KKK, 1343)

Warto jeszcze przywołać nazwy funkcjonujące w niektórych krajach (językach), aby odnaleźć ich chrześcijańskie i chrystologiczne znaczenie. W języku łacińskim niedziela dies dominica, tzn. Dzień Pański. Bliskie temu znaczeniu są nazwy włoska (domenica), francuska ( dimache), a także hiszpańska (domingo) czy portugalska. Najpiękniejsza teologicznie jest jednak nazwa niedzieli wzięta z języka rosyjskiego: woskriesjenie - Zmartwychwstanie.

Co zaś znaczy nasza polska nazwa niedzieli? Powstrzymaj się od pracy! Nie oddawaj się absorbującym zajęciom, nie działaj, abyś mógł we wspólnocie Kościoła, na Eucharystii uwielbić Zmartwychwstałego Pana.