Moja dusza codziennie prosi: Ogrzej mnie!

- pisze Wojciech Młynarski w jednym ze swoich wierszy, który do muzyki Włodzimierza Korcza śpiewa Michał Bajor. Świat wokół mnie jest taki zimny, wyrachowany, prozaiczny, a dusza prosi… Potwierdzają to liczne komentarze, jakich doczekał się wywiad z ks. Pawłem Prüferem na temat jazzu, wydrukowany w Aspektach z 23 listopada. Dusza prosi…

Wierszyku pełen cudowności,
wspólniku mojej bezsenności, ogrzej mnie!

Czytam tak wiele naukowych książek. Niektórzy naukowcy chyba naprawdę myślą, że to im Bóg dał klucz do zrozumienia świata. Naiwni! Ten klucz mają poeci i artyści. I jakże tęsknię, jakże potrzebuję ich słowa. Poezja potrafi rozgrzać serce i wyjaśnić to, czego nie wyjaśnią wyjaśnienia. Taki sam wymiar ma tekst Biblii. Biada tym, którzy podchodzą do niego tylko naukowo. Bóg jest artystą, a Biblia to księga, w której wylewa nam swą duszę. Najważniejsze jest między wierszami, tam gdzie Duch rozgrzewa serca swym tchnieniem. Święty to też artysta, bo czyni swe życie dziełem sztuki.

Rozpal mnie, słonecznikowa kresko krzywa,
złota Van Gogha perspektywo, rozpal mnie!

Artysta potrafi dostrzec w świecie to, czego istnienia inni nawet nie podejrzewają, to co istnieje pomiędzy rzeczami, pomiędzy sprawami, na których codziennie się koncentrujemy. Inna sprawa, że często wyraża on to w sposób dla zwykłego śmiertelnika niezrozumiały. Ale jak wyrazić niewyrażalne? Dlaczego pani w szkole mówiła, że na obrazie są słoneczniki? Przecież tam jest pasja życia, a może raczej pasja, której memu życiu tak strasznie brakuje.

Rozpal mnie, blada kuzynko Melpomeno,
jedną zagraną dobrze sceną, rozpal mnie!

Co oznacza gest aktora? Co chciał powiedzieć poeta? Co wyraża muzyka? Oj, to bardzo kiepskie pytania. Prawdziwa sztuka nie jest dziełem zamkniętym, ale pozwala się uzupełnić, kiedy się do niej zbliżę. Dlatego właśnie moja dusza za nią tęskni, prosi: Rozpal mnie! Ma dusza zaproszona przez artystę do współtworzenia dzieła dostaje skrzydeł i czuje, że żyje.

Ogrzej mnie, świecie utkany z głupich marzeń,
akordeonie w nocnym barze, ogrzej mnie!

Być artystą to szukać… brzmienia, koloru, kształtu, formy, sensu. Dlatego coś z artysty jest w każdym z nas, a kiedy artysta we mnie umiera, jestem już tylko starym prykiem. Czymże jest życie bez głupich marzeń, bez szalonych pomysłów, bez błądzenia po bezdrożach? Wolę poharatać sobie kolana od ciągłych upadków, niż pozwolić zamarznąć mojej duszy.

Rozżarz mnie niedokończona zdań wymiano,
cudowna kłótnio, w pół urwana, rozżarz mnie!

Pasja życia nieuchronnie prowadzi do starcia. Pasja ma to do siebie, że nie potrafi milczeć, nie potrafi się ukrywać. Czyż wszystkich wielkich dzieł Kościoła nie zawdzięczamy pasji Ewangelii, która każe brnąć ku szaleństwu? Może to niektórym się nie podoba, ale pasja nie zna tolerancji i ugody, nie pozwala się tak łatwo ostudzić. Jest jak wulkan. Ale człowiek nią żyjący wcale nie odstrasza, nie odpycha od Boga. Wręcz przeciwnie, jest bardziej czytelny w tym, co robi.

Ogrzej mnie, zażarta na ten świat niezgodo,
z którą rozstałem się tak młodo, powróć, ogrzej mnie!

Nie chcę się nigdy przystosować. Boże, proszę, ratuj mnie przed tym! Wyndham Lewis twierdził, że rolą artysty jest przeszkodzić ludziom w ślepym uzależnieniu się od uwarunkowań świata, w którym żyją, innymi sowy wyzwolić człowieka z bycia robotem. Sztuka, ta pełna pasji i poszukiwań, jest moją szansą na pozostanie młodym, jest szansą na to, by moja dusza nie zamarzła pod płotem.

Ogrzej mnie, miłości, której nie znam jeszcze,
z wiosennych bzów liliowym deszczem,
przyjdź i ogrzej mnie!