Z ks. Andrzejem Domagałą, proboszczem parafii Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Dąbrowie Górniczej, rozmawia Agnieszka Raczyńska-Lorek.

Agnieszka Raczyńska-Lorek: - W lipcu br. rozpocznie Ksiądz 12 rok duszpasterskiej posługi we wspólnocie Matki Bożej Królowej Polski w Dąbrowie Górniczej. To wystarczający czas, aby poznać swoich parafian...

Ks. Andzrej Domagała: - Nasza parafia to głównie Osiedle Morcinka. Liczy 5600 wiernych, 25% z nich regularnie uczęszcza na Msze św. niedzielne, 30% z regularnie uczęszczających przystępuje do Komunii św. Wierni z parafii Królowej Polski żyją Eucharystią, żyją Bogiem. Rocznie rozdajemy ponad 65 tys. Komunii św. To dużo, zważywszy, że Zagłębie Dąbrowskie uchodzi za teren trudny, raczej obojętny religijnie. Dla mnie, jako proboszcza, jest to ogromna satysfakcja, jednak wciąż z wikariuszami i siostrami boromeuszkami, które mają tu swój dom zakonny, pracujemy nad tym, aby jeszcze bardziej ożywić duszpasterstwo wśród tutejszych wiernych.

- Jak wynika z Księdza osobistych podsumowań i obserwacji, zwłaszcza w ostatnich latach zauważa się zdecydowane ożywienie w parafialnym kościele. Coraz więcej ludzi pragnie kontaktu z Bogiem. Co jest tego przyczyną?

- Rzeczywiście, liczba uczęszczających na niedzielne Eucharystie w ostatnich latach wzrosła z 1000 do 1500. W większości parafię stanowi pokolenie 50-latków, którzy w końcu lat 70. i na początku lat 80. przybyli tutaj „za chlebem” z różnych stron Polski. Teraz są to ludzie dojrzali, świadomi swojej roli w społeczeństwie i we wspólnocie, osiągnęli pewien status i niewiele w tym względzie już się zmieni. Ich dzieci mają już własne rodziny albo jeszcze studiują, uczą się, itd. Od początku starałem się zintegrować ludzi z różnych zakątków, aby kiedyś poczuli się prawdziwą wspólnotą. Jest to możliwe tylko dzięki duszpasterstwu systematycznemu i na takie też stawiam. Wierni przed każdą Mszą św. mogą spotkać kapłana w konfesjonale, Eucharystie i nabożeństwa odprawiane są tak, jak być powinny - porządnie, bez pośpiechu, ale i bez przedłużania. Zawsze dużą uwagę przywiązywałem do wygłaszanych homilii, bo to taki mój „konik”. Myślę, że ludzie wynoszą z coniedzielnych nauk wartościowe treści, życiowe przesłania, znaczące przykłady, które potem w różnych sytuacjach się przypominają, przydają. Dla dzieci natomiast proponujemy kazania dialogowane. Są one pouczające nie tylko dla najmłodszych, ale i dla rodziców, którzy uważnie się przysłuchują i wyciągają wnioski. W świątyni jest zawsze czysto, estetycznie, kwiaty zawsze żywe, świeże. Te zewnętrzne sprawy z pewnością też w jakiś sposób wpływają na fakt, że ludzie z radością, z ochotą przekraczają kościelne progi.

- Mówi się, że w naszych kościołach mało jest muzyki i śpiewu. Jednak o parafii Matki Bożej Królowej Polski chyba nie można wydać takiego sądu?

- Nasza wspólnota jest rozśpiewana. To z kolei za sprawą licznych grup muzycznych skupionych wokół Kościoła. Dzieci prezentują swoje muzyczne zdolności w scholi dziecięcej, młodzież - w scholi młodzieżowej. Chór parafialny dostarcza bogactwa wielu duchowych przeżyć podczas Eucharystii. Uczestnicy Świętej Liturgii śpiewają zaś przy wtórze organisty. W parafii istnieją też inne organizacje, trochę mniej muzyczne, ale bardzo potrzebne i znaczące. To koła Żywego Różańca, koła różańcowe dziecięce, Ruch Światło-Życie. Sporą grupę stanowią też ministranci i lektorzy (ponad 35 osób).

- Wiele już powiedzieliśmy o życiu duchowym parafii, ale jest też kościół materialny, który do dnia konsekracji 30 kwietnia 2000 r. zmieniał swoje oblicze właściwie z dnia na dzień. Teraz wygląda imponująco i pięknie. Przypomnijmy, co z prac materialnych udało się wtedy wykonać?

- Pierwszym przedsięwzięciem było wybudowanie drogi wokół kościoła oraz założenie parkingu dla samochodów. Potem z realizacją planów weszliśmy do środka kościoła i tutaj właściwie wszystko wraz z ofiarnymi parafianami robiliśmy od nowa. Powstał ołtarz główny z wizerunkiem Patronki parafii - Matki Bożej Królowej Polski, ołtarze boczne - Boże Miłosierdzie oraz św. Józef. Ich wykonania podjął się Jan Funek z Krakowa, artysta rzeźbiarz. Zakupiliśmy chrzcielnicę, ambonę, mosiężne żyrandole i kinkiety, dębowe ławki, konfesjonały, stacje Drogi Krzyżowej. Do Roku Jubileuszowego pomalowane zostały wewnętrzne ściany świątyni, umeblowana została zakrystia, wymianie uległy szaty liturgiczne. Po konsekracji wytynkowana została fasada świątyni, zamontowano specjalne podjazdy dla osób niepełnosprawnych. Trwały też prace przy plebanii. Warto zaznaczyć, że wierni poczuwali się do wszystkich prac przykościelnych, ofiarowali swój cenny czas, modlitwy oraz datki pieniężne. To w głównej mierze ich zasługa.

- Czy to oznacza, że kościołowi już nic nie brakuje?

- Kościół nie jest jeszcze w całości wytynkowany, należałoby w przyszłości zewnętrzną elewacją pokryć również plebanię. Wymienione muszą być okna. Marzy mi się umieścić w nich witraże, jednak to bardzo kosztowna inwestycja. Wówczas świątynia nabrałaby jeszcze większego splendoru i blasku.

- A jakie plany w życiu wspólnotowym?

- Kontynuować swoją posługę, nie zaprzepaścić dotychczasowych dokonań, prowadzić duszpasterstwo systematyczne, przybliżać ludzi, zwłaszcza tych młodych do Chrystusa.

- Dziękuję za rozmowę.