W seminarium jako wzór staje przed klerykiem postać Chrystusa - Kapłana i Sługi. Szczególnie mocno Chrystus przemówił swoją postawą, gdy podczas Ostatniej Wieczerzy umył uczniom nogi. Chwilę po tym wydarzeniu dał uczniom do spożywania swoje Ciało i Krew. Piotr protestował widząc, że Jezus chce umyć jego nogi. Dopiero później zrozumiał, co znaczyła ta czynność. „Wyście powinni sobie nawzajem umywać nogi” (por. J 13, 14). Św. Piotr swoim życiem i śmiercią dał później pełną odpowiedź na ten czyn Mistrza. Dał też odpowiedź na Jego pytanie: „Czy Mnie miłujesz? Czy Mnie miłujesz więcej…?” (por. J 21, 15). Te same pytania stawia dziś Chrystus każdemu kapłanowi. Pyta: „Czy rozumiecie, co wam uczyniłem?” „Czy umywacie sobie nawzajem nogi?” „Czy czynicie tak, jak Ja czyniłem?” „Czy tak postępujecie między sobą?”.
Odpowiedzi na te pytania padają w rzeczywistości konkretnej parafii. Powierzona księżom przez Chrystusa wraz z władzą kapłańską szczególna troska o zbawienie drugich, o prawdę, miłość i świętość całego Ludu Bożego, o duchową jedność Kościoła, realizuje się na różnych drogach. Dla jednych jest to służba w tradycyjnym duszpasterstwie parafialnym, dla innych na misjach czy w kręgu szczególnych zadań związanych z nauczaniem, kształceniem i wychowywaniem młodzieży. Przed każdym z kapłanów staje obowiązek towarzyszenia różnym środowiskom i organizacjom, uczestniczenie w zadaniach związanych z rozwojem życia społecznego, kulturalnego, trwanie u boku cierpiących, chorych, opuszczonych, a czasem służenie Jezusowi z pozycji przykutego do łoża boleści. Różne są to drogi, ale wszystkie ma łączyć pokorna służba Chrystusowi i Kościołowi.
W parafii Jezusa Miłosiernego w Brodnicy ta służba nabiera jeszcze innego wymiaru. To posługa w parafii nowo powstałej, związana z tworzeniem jej podstawowych zrębów, z budowaniem zaczątków wspólnoty.
Parafia została erygowana 27 kwietnia 2003 r. 2 września rozpoczęły się wykopy pod budowę kościoła, a 7 grudnia weszliśmy uroczyście do jego głównej nawy. Był to okres wytężonej pracy przy wznoszeniu pierwszej części świątyni. Czas gonił, pogoda dawała się we znaki, a do tego dochodziło jeszcze niedowierzanie, że w trzy miesiące stanie kościół! Bóg pobłogosławił i udało się. A potem były Roraty gromadzące wczesnym rankiem ok. 70 dzieci. I radość, że zbudowana część świątyni okazała się zbyt mała podczas pierwszej Pasterki czy w Środę Popielcową.
Okazją do poznania parafian stały się pierwsze wizyty duszpasterskie, które pozwoliły też odpowiedzieć na wiele pytań dotyczących nowej parafii. Niezwykłych przeżyć duchowych dostarczyły jasełka i pierwsza Droga Krzyżowa, połączona z adoracją Krzyża oraz specjalnie przygotowaną oprawą muzyczno-słowną, wprowadzającą w ducha pokuty i nawrócenia. Wydarzenia te pozwoliły doświadczyć w jakimś stopniu tego, co czuły pierwsze wspólnoty chrześcijańskie, gromadzące się nie z tradycji czy przyzwyczajenia, lecz z miłości do Chrystusa.
Najbliższe plany duszpasterskie w parafii to rekolekcje wielkopostne, pierwsze Triduum Paschalne, uroczysty odpust w Niedzielę Miłosierdzia (18 kwietnia), wmurowanie kamienia węgielnego (26 kwietnia), a potem przyjęcie dzieci do Pierwszej Komunii Świętej i bierzmowanie.
Rozpoczęcie budowy dalszej części kościoła planujemy na drugą połowę marca, natomiast ukończenie - w stanie surowym - na wrzesień. Najważniejszą sprawą staje się jednak nieustanne budowanie wspólnoty parafialnej.