Młody ksiądz czy kleryk rzadko myśli, że kiedyś i on będzie emerytem. Pogarszające się z wiekiem zdrowie naturalnie stopuje tempo życia. I w końcu, będąc księdzem, przywykło się przecież do przeprowadzek...
Ks. Jan Mazur urodził się w 1924 r. w Beszowej k. Pacanowa. Jako wikariusz pracował m.in. w Imielnie, Kijach, Olkuszu, Wzdole Rządowym, a jako proboszcz w Korytnicy i w Chełmcach, gdzie kierował parafią przez 27 lat.
Jest emerytem od 1999 r. Pozostaje w o tyle komfortowej sytuacji, że cieszy się dobrym zdrowiem, może więc swym doświadczeniem i pracą służyć innym parafiom, np. w pierwsze piątki miesiąca czy podczas rekolekcyjnej spowiedzi. Chętnie też zastąpi księży zajętych w czasie kolędy. Obecnie ks. Jan najczęściej pomaga w parafii Ducha Świętego.
Poza tym na emeryturze ma się nareszcie czas na realizowanie różnych hobby, np. czytanie książek. Najchętniej ks. Mazur sięga po książki historyczne, także podróżnicze i przyrodnicze. I religijne. Właśnie skończył liczącą 700 stron ciekawą lekturę pt. Spotkania z Biblią ks. Zenona Ziółkowskiego. „Ksiądz jest skarbnicą wiedzy historycznej. Gdy czegoś nie wiemy, to po prostu pytamy ks. Jana” - mówi ks. Piotr Motyka, kurator Domu.
Jest także czas na prowadzenie - dla przyjemności i satysfakcji - notatek i zapisków, np. z podróży, które są wielką pasją ks. Mazura. Ostatnio szczegółowo zanotował wrażenia z jednej ze swoich ostatnich pielgrzymek - do Wilna. Barwnie i ze znawstwem opowiada o sanktuarium Matki Bożej Ostrobramskiej, zabytkowych kościołach, Górze Trzech Krzyży, czy miejscach związanych z wileńskimi wątkami życia św. s. Faustyny i o polskich zabytkach, które obejrzał po drodze. Ks. Jan jeździł też znacznie dalej. Do Stanów Zjednoczonych - po raz pierwszy w 1977 r., do Kanady, do Włoch. Zna Hiszpanię i Ziemię Świętą.
Z tych podróży przywozi ładne dewocjonalia, kamienie, muszle, ciekawe pamiątki. Wszystko to zebrał w niewielkiej gablotce, zawieszonej na ścianie w pokoju. Z każdym drobiazgiem wiąże się jakaś ciekawa historia. Z kolei wysokie, widne okna, wychodzące na ruchliwą ulicę IX Wieków Kielc, zapełniają ulubione okazy roślin. Wśród nich jest np. drzewko cytrynowe, którego sadzonka mateczna pochodziła od prof. Pieniążka i które za opiekę odwdzięcza się wyjątkowo dużymi i aromatycznymi owocami o wadze ok. 60 dag. Ksiądz uprawia także kawę i bardzo leciwego - bo liczącego pół wieku - kaktusa. Maleńką mamilarię dostał 50 lat temu, od kieleckiego ogrodnika - p. Piotrowskiego i od tego czasu coraz większy, otoczony puchatymi kłaczkami kaktus, wszędzie mu towarzyszy. Właśnie przeszedł wiosenne zabiegi odmładzające i nieco po nich choruje.
Życie każdego emeryta, także księdza, wcale nie musi być nudne i smutne. I nie zawsze, oczywiście, jest tak aktywne, ale przez to nie mniej pełne. Pewnie inaczej swój emerytalny czas postrzegają księża schorowani, od lat niesprawni, przykuci do łóżek, wymagający stałej opieki. Ale także oni, a może właśnie oni mają wiele do ofiarowania - swą modlitwę, swoje cierpienie. Bo od kapłaństwa nie ma zwolnienia - i dobrze wiedzą o tym wszyscy księża emeryci, będący do ostatnich swych dni świadkami Chrystusa na ziemi.