Kolejnym wydarzeniem w trakcie przygotowania dzieci do I Komunii św. jest obrzęd wręczenia i poświęcenia medalików. Obrzęd ten łączymy z uroczystością Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. Podobnie jak poprzednie obrzędy, również ten może być włączony w Mszę św. lub stanowić oddzielne nabożeństwo. Jeżeli obrzęd zaplanowany jest na 8 grudnia, wówczas najlepiej byłoby gdyby odbył się on w trakcie Mszy św. Zgodnie z zasadami podanymi w Służbie Bożej w Diecezji Drohiczyńskiej (Drohiczyn 1996, s. 340 n.) obrzęd może nastąpić po homilii albo przed błogosławieństwem końcowym. Organizując nabożeństwo należy zadbać o termin odpowiadający rodzicom, miejsca siedzące dla wszystkich dzieci, odpowiednio dobrane i przećwiczone pieśni maryjne. Wielkim plusem obrzędu zorganizowanego poza normalnym porządkiem nabożeństw jest obecność tylko tych, którzy są bezpośrednio zainteresowani uroczystością. Ułatwi to utrzymanie należytego porządku, nie będzie niepotrzebnego tłoku i - co najważniejsze - dzieci zwrócą uwagę na to, że jest to ich nabożeństwo.
Rozpoczęcie nabożeństwa poza Mszą św. jest podobne do rozpoczęcia Eucharystii: wspólny śpiew, znak Krzyża, pozdrowienie. W słowie wstępnym powinno zawierać się przywitanie dzieci, rodziców i wszystkich obecnych oraz przypomnienie celu nabożeństwa.
Czytanie biblijne należy dobrać z tekstów przewidzianych na Msze św. ku czci Najświętszej Maryi Panny. Odpowiednim na tę okoliczność, chociaż trudnym, jest czytanie z Apokalipsy św. Jana (Ap 11, 19; 12, 1. 3-6 - Lekcjonarz mszalny, tom VI, s. 51*-52*, nr 39). W homilii należy wybrać główne myśli tego tekstu: Maryja po zakończeniu ziemskiego życia została wzięta do nieba, jest naszą Królową i Matką, Jej Syn prowadzi ciągłą walkę z szatanem. Do tej walki powinien włączyć się każdy z nas, ufając pomocy Maryi. Medalik z Jej wizerunkiem jest tarczą w walce ze złem. Medalik przypomina nam o ciągłej obecności Maryi w naszym życiu i jest świadectwem naszej czci i miłości ku Matce Bożej.
Wręczenie medalików może odbyć się na kilka sposobów. W dwóch pierwszych przypadkach rodzice sami kupują wcześniej medaliki. Jest to o tyle praktyczne, że każdy kupi taki medalik, na jaki go w dzisiejszych czasach stać. Dzieci przychodzą więc do kościoła z własnymi medalikami. W odpowiednim momencie wyjmują je i zakładają sobie na szyję. Ze względów praktycznych jest to łatwe do przeprowadzenia, jednak „gubi się” tu element wręczenia medalika. Można więc (i jest to drugi sposób) poprosić rodziców o włożenie medalików swoim dzieciom. Spowoduje to trochę zamieszania w kościele, ale bardzo wymownym będzie sam znak włożenia medalików przez rodziców, odpowiedzialnych za wychowanie religijne swoich dzieci. Jednak i ten sposób ma pewne braki. Część dzieci może bowiem przyjść bez rodziców. W małej grupie zapewne szybko zauważy to katecheta lub ktokolwiek z dorosłych, i on może w tym momencie zastąpić rodziców. W dużej grupie samotne dziecko może pozostać niezauważone i będzie się wtedy czuło upokorzone. Optymalną formą jest więc następny sposób - dzieci podchodzą do kapłana prowadzącego nabożeństwo, ten zaś osobiście (ewentualnie przy pomocy katechetów czy rodziców) zakłada dzieciom na szyję medaliki. Mogą to być medaliki przyniesione do kościoła przez dzieci, czy też medaliki przygotowane przez katechetę. W tym przypadku chodzi o tanie, proste medaliki, zawieszane nie na drogich łańcuszkach, ale np. na niebieskiej wstążce. Wręczaniu medalików (zwłaszcza w większej grupie dzieci) powinna towarzyszyć pieśń.
Pewne kontrowersje może budzić kolejność czynności: poświęcenie i wręczenie czy też wręczenie i poświęcenie? Otóż, ze względu na psychikę dziecka, jego emocjonalne przeżywanie pewnych wydarzeń, jak też łatwość w uleganiu rozproszeniom, właściwszy jest sposób drugi. Dziecko ma już „swój medalik” i wie, że ksiądz święci „jego medalik”. Gdyby było odwrotnie, sam moment poświęcenia medalika (w tym wypadku jeszcze „niczyjego”) uszedłby uwadze dziecka.
Obrzęd poświęcenia medalików (modlitwa kapłana i pokropienie wodą święconą) odbywa się w sposób podany w Służbie Bożej… (s. 352). Po pokropieniu medalików wodą święconą dzieci z szacunkiem całują medaliki. Potem kapłan powinien jeszcze raz przypomnieć dzieciom, że medalik jest znakiem naszego oddania się Matce Bożej, które powinno dokonać się na nowo w tym nabożeństwie. Można tu posłużyć się tekstem znajdującym się w książeczce do nabożeństwa (np. w Panie mój s. 46) - kapłan czyta krótkie fragmenty aktu oddania, a dzieci je powtarzają. Inną formą powierzenia się Maryi może być odmówienie Litanii do Matki Bożej, czy też jednej z tajemnic Różańca albo zaśpiewanie pieśni maryjnej.
Na zakończenie nabożeństwa można dołączyć obrzęd Komunii św. Po tym obrzędzie nie może zabraknąć słowa skierowanego do rodziców. Należy znów przypomnieć im, jak wielką rolę w przegotowaniu do I Komunii św. odgrywa ich postawa, a zwłaszcza zaangażowanie w życiu religijnym. Należy zwrócić się z zachętą, aby rodzice dopilnowali, by ich dzieci zawsze nosiły medaliki, by darzyły je czcią i szacunkiem, nie ze względu na ich wartość materialną, ale ze względu na ich znaczenie w życiu religijnym człowieka.
Nabożeństwo kończy się uroczystym błogosławieństwem (Mszał Rzymski Dla Diecezji Polskich, Poznań 1986, s. 388* nr 15) i wspólną pieśnią maryjną.

cdn.