Matka ziemia przygarnęła kolejne swoje dziecię. 9 czerwca odszedł do Pana wielki człowiek, niepowtarzalna osobowość - senator RP, doktor nauk weterynaryjnych Jan Stypuła, urodzony 14 grudnia 1931 r. w Nałęczowie. W latach 1955-90 pełnił funkcję Kierownika Lecznicy Zwierząt w Szumowie, powiatowego lekarza weterynarii w Łomży, wojewódzkiego lekarza weterynarii w Łomży. Pełniąc powyższe funkcje wybudował bazę techniczną na potrzeby weterynarii, współtworzył jedyne w Europie Muzeum Weterynarii w Ciechanowcu. Umożliwił podniesienie kwalifikacji 13 doktorom i 2 habilitantom.

W latach 1993-97 piastował funkcję Senatora RP III Kadencji, był członkiem senackich Komisji: Rolnictwa, Spraw Emigracji i Polaków za Granicą, Komisji Nadzwyczajnej ds. Obywatelstwa Polskiego. W latach 1994-2001 założył Łomżyński Oddział Stowarzyszenia "Wspólnota Polska", którego był prezesem. Śp. senator Jan Stypuła prowadził niezwykle ożywioną działalność społeczną. Był inicjatorem szeroko zakrojonej współpracy z Polakami na Wschodzie, był ambasadorem spraw polskich dla naszej mniejszości narodowej poza granicami. Często powtarzał: " Pomoc Polakom ze Wschodu jest naszym obowiązkiem. Od nich możemy nauczyć się patriotyzmu".

Organizował wiele sesji, konferencji naukowych i oświatowych, imprez kulturalnych i sportowych o znaczeniu międzynarodowym. To dzięki niemu dzieci i młodzież polska z Białorusi, Litwy, Łotwy, Ukrainy i Rosji mogła po raz pierwszy w ubiegłym roku spotkać się z rówieśnikami z kraju ojców na igrzyskach młodzieży szkolnej. Niestety, tegoroczne II Polonijne Igrzyska Młodzieży Szkolnej odbędą się bez głównego organizatora.

Podczas uroczystości żałobnej w łomżyńskiej katedrze żegnali go najbliżsi i przyjaciele. Tak wielu dostojników z kraju i zagranicy dawno Łomża nie widziała. Przybyli konsulowie, ambasadorzy, senatorowie i marszałkowie - ludzie, z którymi współpracował i którym był bliski.

Ktoś kiedyś powiedział, że wraz ze śmiercią człowieka zamyka się cały jego świat - jego pierwszy krzyk, pierwszy uśmiech, pierwsze kochanie i ostatnie spojrzenie w lazur nieba. Jednak nie wszystek on umiera. Pozostaje to wszystko, co dał z siebie innym, dla kogo to wszystko ofiarowywał - dla najbliższych i dla Ojczyzny, która była dla niego zorzą, nadzieją i wiarą.