Przygotowując się do naszego lokalnego "jubileuszu świętości" chcemy zaprosić naszych Czytelników do wspólnej refleksji nad istotą świętości oraz nad aktualnością tego modelu, jaki zostawiło nam Pięciu Braci. W związku z tym postawiliśmy trzy pytania:

1. Jaki jest współczesny model świętości, odpowiadający czasom, w których żyjemy?

2. Który z wymiarów świętości Pięciu Braci z Międzyrzecza wydaje się dzisiaj najbardziej aktualny, najbardziej potrzebny?

3. Papież Jan Paweł II pisze: "Człowiek wierzący, traktujący poważnie swoje chrześcijańskie powołanie, w którym męczeństwo jest możliwością zapowiedzianą już w Objawieniu, nie może usunąć tej perspektywy z horyzontu własnego życia" (IM 13). Co dzisiaj znaczy być męczennikiem, gdy "nie potrzeba już świadectwa krwi"?

Na pytania te dotychczas odpowiedzieli: ks. kan. Ryszard Kolano, s. Janina Kamińska, Michał Blicharczyk, Ewa Dobrowolska, ks. Dariusz Gronowski, Jolanta Janisio, ks. inf. Henryk Guzowski, Jolanta Życzkowska, ks. Wojciech Miłek, Stanisław Rzeźniczak. Dzisiaj publikujemy wypowiedź Eweliny Kosińskiej, za dwa tygodnie znajdziecie tekst Jolanty Kwiecień. Zapraszamy naszych Czytelników do wzięcia udziału w dyskusji. Dziękujemy za przesłane teksty. Najciekawsze wypowiedzi wydrukujemy.

1. "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (Mt 5, 48). To zdanie w zasadzie wyraża już refleksję, którą pragnę się podzielić. Jezus nie dyskutuje nad możliwością, nie pyta, czy człowiek jest w stanie podołać, a zarazem dodaje, że ma to być doskonałość wzorowana na Bogu, więc nie byle jaka. Czyli świętość jest możliwa, a co więcej, powinna być osiągnięta również i dzisiaj.

Dlaczego o tym piszę? Dlatego, że błędem współczesnego człowieka jest przekonanie, że może sam się zbawić i sam sobie stworzyć szczęście bez Boga. Taka "oświecona" osoba zazwyczaj zarzuca Kościołowi, że ogranicza On ludzką wolność, a cała jego etyka jest negatywna i streszcza się do kilku poleceń: "Nie rób tego, nie rób tamtego, tego też nie wolno, tamto jest grzechem" itp.

Dlatego też sądzę, że współczesny model świętości "nie pokrywa się" już z wizją, którą znamy najczęściej z barokowych obrazów, z mdlejącym spojrzeniem utkwionym w niebo. Moim zdaniem światu potrzebna jest dzisiaj świętość konkretna, jak Maksymiliana Kolbego przy maszynie drukarskiej albo Edyty Stein niestrudzenie dążącej do prawdy. Jeżeli odpowiedzieć Bogu "tak", to cały życiem, nie żałować i nie cofać się.

2. Pięciu Braci z Międzyrzecza bez wątpienia rozpoznało wolę Bożą, ale nie doszłoby do tego, gdyby tak bardzo nie kochali. Dla mnie święty to przede wszystkim ten, kto kocha. Kocha swojego przyjaciela, ale kocha i modli się również za tego, kto go skrzywdził. Pan Bóg naprawdę nie kazał nam wszystkich lubić, żyć grzecznie i nikomu się nie narażać. Nakazał kochać, a to jest zasadnicza różnica.

Mój trzeci aspekt patrzenia na świętość to prawo do pomyłek. " Gmachu doskonałości" nie zbuduje się na przekonaniu o własnej nienaganności moralnej. Ten, kto konsekwentnie dąży do świętości, powinien zakładać swoje upadki i rozczarowania. Nie wolno mu jedynie w nich trwać, nie wolno upaść i nie podnieść się. Świętość to ciągłe rozpoczynanie od nowa.

3. A co ze "świadectwem krwi"? Pewnie dzisiaj nikt nie zażąda ode mnie jej przelania za wiarę, ale wierności Chrystusowi uczę się dochowywać każdego dnia. W szkole mam ku temu wiele okazji, bo chrześcijanin - jeśli autentycznie przeżywa swoją wiarę - zawsze jest "inny" i tę inność wytyka mu się niemal przy każdej okazji, najczęściej jednak po to, by tę odmienność zniszczyć, bo ona "kłuje w oczy".

Na koniec jeszcze jedna uwaga. Świętość to przede wszystkim codzienność, to uczciwe realizowanie swojego życia godzina po godzinie, walka o dobro w sobie i przezwyciężenie egoizmu. Nie jest to łatwe i nie należy tego ukrywać. Wręcz przeciwnie - niejednokrotnie wymaga rezygnacji z siebie. Ale wierzę, że Ten, który powiedział: "Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski" (Mt 5, 48), dodał też: "Wystarczy ci mojej łaski" (2 Kor 12, 8-9).