Od wigilii paschalnej świętujemy zmartwychwstanie, choć klęczymy jeszcze przy grobie, to jest on już pusty. Nasze czuwanie to czas radości, wysławiania Boga za wielkie dzieło odkupienia. Śpiewamy pieśni pełne radości. Czas jest podzielony pomiędzy poszczególne grupy parafialne: harcerze, oaza, KSM. Radosne pieśni, chwile ciszy, rozważania, medytacje psalmów... Wszystko po to, by Zmartwychwstanie stało się doświadczeniem, a nie pustym słowem. W kościele coraz mniej osób... Na szczęście jest kawa lub herbata w zakrystii, przez moment ktoś widział ciastka. Około trzeciej rozpoczyna się zapowiadane wcześniej nabożeństwo Oblicza Jezusa. Kim jest Ten, który powstał z martwych? Jaki jest Jezus? Często tak mało o Nim wiemy... Śpiew: Ukaż mi Panie swą twarz...
Lektor wnosi Ewangeliarz. Oto pierwsze oblicze Jezusa. Zstąpił na ziemię i pozostał w słowie Bożym. Słowo Boże jest słowem żywym, tam można znaleźć Jezusa, który nieustannie mówi do nas. Nie wierzysz, że także do ciebie? Każdy otrzymuje karteczkę z fragmentem Pisma Świętego. Przeczytaj, możesz powiedzieć „to nie do mnie, to przecież do jakiegoś Izajasza”. A może spróbuj, to Jezus mówi do ciebie konkretnie, szuka ciebie i ty zacznij Go szukać... Pismo Święte będzie leżeć na klęczniku do końca nabożeństwa, można podejść, przeczytać, otworzyć w dowolnym miejscu - to Jezus będzie mówił.
Wnoszony jest duży obraz Jezusa Miłosiernego. Ksiądz czyta ewangelię o uzdrowieniu głuchoniemego (zob. Mk 7, 33-35). Jak bliski był kontakt Jezusa z chorym. Kolejne oblicze to Chrystus miłosierny, który pragnie twojej bliskości, chce być Bogiem bliskim. Chce, byś ty też podszedł do Niego... Jeśli wierzysz, że nie jest to pusty gest, lecz modlitwa. Cisza, ktoś podchodzi pierwszy, potem inni, klękają przy obrazie Jezusa Miłosiernego, kładą dłoń na dłoni Jezusa, przytulają głowę do Jego obrazu. Już trochę wiesz, jaki jest Chrystus. „Ukaż mi Panie swą twarz...”
Kolejny obraz - Matka Boża karmiąca małego Jezusa. Ty Chryste stałeś się Synem i zaufałeś Maryi, sam jesteś dla nas wzorem, że i my mamy do Niej się uciekać. Na Golgocie dałeś ją nam za Matkę. I ty zaufaj Maryi! Ale jak? Weź różaniec. Cicha modlitwa zaufania ma moc obrócić w niwecz zapędy szatana. Na koniec błogosławieństwo różańcem - jeśli chcesz goręcej się modlić w ten sposób. Trzy oblicza Jezusa: Wędrowca szukającego ciebie w swoim Słowie, Miłosiernego, który pragnie twojej bliskości, Syna, który wskazuje nam Matkę.
Spójrz na monstrancję. Ten biały kawałek chleba to Bóg. Jak trudno w to uwierzyć, nie tylko nam jest trudno. Nawet mnisi mieli problem, jak ten z Lanciano, na którego oczach podczas konsekracji chleb zmienił się w ludzkie ciało, a wino w krew. Do dziś nie uległy one rozkładowi, naukowcy stwierdzili, że należą do żywego człowieka. Więc On żyje! Oto oblicze Jezusa, który łamie wszelkie bariery. Chciał być tak blisko człowieka, że uczynił siebie pokarmem. Stał się Barankiem, który ocalił każdego z nas. Często nie zdajemy sobie sprawy, jak wielkim skarbem jest Eucharystia. To żywy Bóg ukryty w okruszynie chleba. Jeśli to zrozumiemy, Msza św. przestanie być pustym przedstawieniem, niezrozumiałą grą tradycji. Stanie się centrum życia. Tam Bóg chce dać ci Siebie, przemienić twoje życie. Przyjmij Go!
Wstaje świt. Za chwilę radosne Alleluja rezurekcji. Warto było spędzić tę noc z Jezusem, z Tym, który ciągle się wymyka naszym ludzkim wyobrażeniom, okazuje się większy od naszych małych ludzkich myśli i ciągle nas zaskakuje. Jednocześnie jest tak bliski, zna nas doskonale i pragnie naszej bliskości, tęskni za nami. Tej nocy Chrystus woła do nas: „Nie lękaj się! Zmartwychwstałem byś żył, byś odrzucił lęk, byś żył mimo swoich słabości pięknie, bo mocą Bożą!”. Spotkanie z Nim może przemienić życie. Niech ta prawda o pustym grobie napełni nasze życie nową mocą. Dzięki Jezusowi i my każdego dnia możemy zmartwychwstawać. „A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara” (1 Kor 15,14).

Szczególnym przygotowaniem do przeżycia święta Zmartwychwstania Pańskiego w kościele św. Antoniego w Lublinie była w Wielkim Tygodniu codzienna modlitwa wspólnotowa Liturgią Godzin. Prowadził ją ks. Paweł Szymański przy współudziale kapłanów i sióstr betanek oraz osób świeckich. Mimo wczesnej pory Jutrzni z Godziną czytań (szósta rano) oraz późnej wieczornej, gdy odmawiana była Kompleta i śpiewany Apel Jasnogórski, udział wiernych był dość liczny. Chwalenie Boga psalmami wypływa z potrzeby serca i daje poczucie Jego szczególnie bliskiej obecności. Specyfiką modlitwy brewiarzowej jest zachowanie pewnej dyscypliny w rytmicznym i naprzemiennym recytowaniu lub śpiewaniu poszczególnych wersów. Uczestnikom udało się podporządkować tym zasadom i osiągnąć pewną dojrzałość do tej modlitwy Kościoła. Wieczorem po Mszy św. rozpoczynały się Nieszpory, po których wystawiany był Najświętszy Sakrament. W czasie adoracji, oprócz indywidualnej cichej modlitwy, były odczytywane przez ks. Pawła rozważania dotyczące bieżących fragmentów Ewangelii. Adoracja kończyła się Kompletą i Apelem Jasnogórskim. W Wielki Czwartek po Mszy św. Wieczerzy Pańskiej o godz. 21.00 część I Gorzkich Żali śpiewana była przed Jezusem w Ciemnicy, część II w Wielki Piątek po Jutrzni, część III przed Drogą Krzyżową. Wiodła ona ulicami osiedla. Uczestniczyło w niej bardzo dużo mieszkańców. Rozważania poszczególnych stacji były dopełnieniem wcześniejszych modlitw. Przygotowały je poszczególne grupy parafialne. Całonocne czuwanie przy Grobie Jezusa prowadziły Kółka Różańcowe (z Wielkiego Piątku na Wielką Sobotę), natomiast w Noc Paschalną - młodzież. Zakończeniem modlitwy Liturgią Godzin była Jutrznia o Zmartwychwstaniu Pańskim o godz. 5.00 tuż przed Rezurekcją. To wyjątkowe uświęcanie czasu Wielkiego Tygodnia Liturgią Godzin było nie tylko przygotowaniem do głębokiego i dojrzałego przeżycia Zmartwychwstania Pańskiego, ale również cennym doświadczeniem modlitwy wspólnotowej.