Czeluśnica jest niewielką wioską oddaloną o 5 km od Jasła. Pierwsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1456 r., gdy król Kazimierz Jagiellończyk potwierdza wszystkie przywileje nadane klasztorowi tynieckiemu przez poprzedników. Jan Długosz w Liber beneficjorum również zapisał, że wieś była własnością opactwa Benedyktynów w Tyńcu. Ponadto podał, że była ona lokowana na prawie magdeburskim. W 1798 r. przeszła na własność funduszu religijnego utworzonego przez rząd austriacki, a następnie została sprzedana Aleksandrowi Góralińskiemu. Samodzielna parafia w Czeluśnicy istnieje od 1972 r. Swoim zasięgiem obejmuje oprócz Czeluśnicy, także Gąsówkę i Gliniczek. Razem przynależy do niej około 1150 wiernych. Od 10 lat proboszczem parafii jest ks. kan. Roman Niedziela.

Dzieje placówki duszpasterskiej

Do 1971 r. Czeluśnicę obejmowała parafia farna w Jaśle. Gąsówka i Gliniczek należały do Tarnowca. Ze względu na znaczne odległości do kościoła parafialnego, budowa świątyni w Czeluśnicy była koniecznością. Biskup ordynariusz Ignacy Tokarczuk zlecił ks. Stanisławowi Pelczarowi, wikariuszowi z Jasła, przygotowanie warunków do utworzenia w Czeluśnicy ośrodka duszpasterskiego. W centrum wioski wybudowano niewielki, drewniany barak z zadaszeniem i od 5 września 1971 r. co niedzielę odprawiana była przy nim Msza św. Na pozwolenie na budowę świątyni nie było szans, dlatego trzeba było odwoływać się do różnych wybiegów. Jesienią 1972 r. rozpoczęły się prace budowlane. Pracami kierował ks. Adam Michalski, który w lipcu 1972 r. został mianowany nowym duszpasterzem parafii. Milicja wciąż "czuwała" nad wsią, była więc obawa o dalszą budowę. Na polecenie bp. Tokarczuka ks. Adam Michalski poświęcił dwumetrowe mury, a nocą mężczyźni zrobili prowizoryczny dach i przeniesiono parametry liturgiczne z kaplicy-baraku. Tak zakończył się pierwszy etap budowy. Nie brakowało szykan ze strony władz, służby bezpieczeństwa i milicji.

Wiosną następnego roku trzeba było przekształcić wzniesiony budynek w kościół. Projekt zmian wykonał inż. Zdzisław Urban z Krakowa. Wybudowano słupy zaporowe, podwyższono ściany do 9 m i założono nowy dach.

Biskup ordynariusz Ignacy Tokarczuk uroczyście poświęcił kościół 13 sierpnia 1973 r. nadając mu tytuł Maksymiliana Kolbego. Zbiegło się to z ogłoszeniem męczeńskiego franciszkanina błogosławionym. Dekretem z 14 sierpnia 1973 r. Ksiądz Biskup nadał ks. Michalskiemu uprawnienia wikariusza-ekspozyta.

Starania o upiększenie Bożej owczarni

W marcu 1977 r., również bez akceptacji ówczesnych władz, został utworzony przy parafii cmentarz grzebalny. Kolejnym przedsięwzięciem była budowa plebanii w 1982 r. oraz dzwonnicy, na której w 1988 r. zawisły 3 dzwony. Te prace wykonane były staraniem następnego proboszcza . ks. Tadeusza Wołosza. W ostatnich latach odnowiono elewacje zewnętrzną i wnętrze kościoła. Jako pamiątkę Wielkiego Jubileuszu położono kostkę brukową wokół świątyni.

Młodzież w pełni zaangażowana

Patrząc na ilość rocznie rozdawanej Komunii św. można powiedzieć, że parafia żyje Eucharystią. W parafii modli się 13 Róż Różańcowych, jest duże grono ministrantów . do Mszy św. służą nie tylko mali chłopcy, ale i młodzieńcy. Młodzież w ogóle jest zaangażowana w życie parafii. Młodzi ludzie stroją świątynię na większe święta czy uroczystości, schola ubogaca coniedzielną Liturgię. Działa Akcja Katolicka. Jej członkowie, oprócz udziału w stałych spotkaniach formacyjnych, podjęli się prowadzenia godzinek w każdą niedzielę przed Mszą św. Natomiast w każdy piątek Wielkiego Postu prowadzą adorację. Zainicjowali też akcję odnowienia kapliczek przydrożnych. Aktywna jest Grupa Charytatywna, która organizuje paczki świąteczne i podejmuje akcje pomocy potrzebującym. W parafii jest 14 osób chorych, które w każdy pierwszy piątek odwiedza kapłan z Komunią św. Parafianie dbają o czystość i kwiaty w kościele. Z parafii pochodzi dwóch kapłanów, ale ks. Proboszcz ma nadzieję na nowych kleryków już wkrótce.