Z początkiem roku oczekuję impulsu – dokąd mam się udać na kolejną wyprawę. Udać się w kolejną wielką przygodę – w podróż. I stało się. Znalazłam w kościele Ojców Jezuitów tygodnik, w którym był tekst o. Romana Tkacza SAC „Biblijna Ziemia zapomniana". Coś mnie autentycznie dotknęło. Poczułam impuls. Zadzwoniłam do biura pielgrzymkowego pytając, czy ta podróż jest ciekawa. Taki był początek i tak się zaczęło.

Na ilustracjach do tekstu zobaczyłam grobowiec proroka Daniela w Suzie. Właściwie grobowiec znajduje się wewnątrz kompleksu, ale był inspiracją do podjęcia decyzji. Drugim motywem do podróży był przed laty namalowany moją ręką portret proroka Daniela z siedmioma lwami! Takie zamówienie otrzymałam wiele lat temu od matki ministranta, która prosiła mnie o ten wizerunek dla swojej wnuczki – Danielki. Namalowałam.

Przygotowania do wyjazdu następowały powoli. Czas jednak upływał i zbliżał się termin wyruszenia w świat, i znowu zaczęły pojawiać się pytania: Jak się ubrać? Jaka będzie pogoda? Co będzie właściwe do zabrania w podróż? Na pewno trzeba osłonić ciało. Zakładać bluzki, sukienki z długimi rękawami. Osłonić kolana. I założyć chustę na głowę, może być kolorowa. Już wychodząc z samolotu w Teheranie trzeba było mieć na głowie czador.

Jakie były pierwsze wrażenia? Podróż do Teheranu, przez Stambuł, odbywała się późnym wieczorem i nocą. Jak zwykle wspaniałe pejzaże chmur: miękkich, białych pukli, pączków, ułożonych w rzędy sięgających horyzontu, cała czapa białych chmur. Pod nimi daleka ziemia. Prawie niewidoczne ślady ludzkiego życia. Lecimy i jesteśmy w zupełnie innej, nierealnej rzeczywistości, tajemniczej, jakby wymyślonej, jak z bajki lub ze snu. Fascynują mnie te pejzaże surrealne. Są takie piękne, bogate i odległe, malowane z takim rozmachem w przestrzeni nieba.

W Iranie można podziwiać zabytki – pozostałości starożytnego Imperium Perskiego, można podziwiać sasanidzkie świątynie ognia, olśniewające swym przepychem pałace i meczety z wieków średnich, aż po Muzeum Sztuki Współczesnej w Teheranie.

Jednocześnie, w tej części Azji, jest to obszar najbardziej urozmaicony pod względem krajobrazowym. Na jednym krańcu, wzdłuż wybrzeża Kaspijskiego, kolorowe lasy, na drugim gorące plaże Zatoki Perskiej, a na trzecim wielka pustynia. Między tym wszystkim ogromne góry Zagros – surowe i rzeźbione, koloru piasku i Elbrus.

Spośród państw Bliskiego Wschodu Iran nazwany jest krajem czterech pór roku. Jest krajem o wyjątkowej, bogatej kulturze, literaturze i historii, mającej ponad 2,5 tys. lat. Kraj ten przeżył wiele najazdów, przewrotów, zmian dynastii, władców i religii państwowej. Używano tu kilku różnych systemów pisma. Iran jest krajem muzułmańskim. Oficjalna nazwa: Islamska Republika Iranu. Stolica: Teheran. Powierzchnia: 1,6 mln km kw., jest pięć razy większy od Polski. Ludność: 75 mln. Grupy etniczne: Persowie 51%, Azerowie 24%, Mazandarani 8%, Kurdowie 7%, Arabowie 3%, Turkmeni 2%. Język narodowy: perski. Pozostałe języki: turecki, kurdyjski, arabski, turkmeński.

Historia: VI-IV w. p.n.e., panowanie dynastii Achemenidów. Najbardziej znanymi jej władcami byli: Cyrus II Wielki (założyciel imperium) oraz Dariusz I Wielki (za jego panowania państwo przeżyło największy rozkwit; w szczytowym okresie imperium rozciągało się od Egiptu i Macedonii aż po Indie). W 331 r. p.n.e. bitwa pod Gaugamelą – Aleksander Wielki zostaje władcą Persji. Koniec dynastii Achemenidów.

XIII-VII wiek n.e. panowanie dynastii Sasanidów. Obowiązującą religią państwową stał się zoroastryzm. Szczyt potęgi państwo przeżyło za panowania Szapura w latach 309-379. W 637 rok n.e. – bitwa pod Kadisijją, w której Persowie przegrali z Arabami. Pięć lat później doszło do kolejnej bitwy, która przypieczętowała klęskę Sasanidów.

VIII–XI wiek – okres dominacji politycznej kalifatu bagdadzkiego. Kalifowie z dynastii Abbasydów byli najważniejszą siłą polityczną.

XI–XIII wiek – panowanie Seldżuków (plemię tureckie), którego najbardziej znanymi przedstawicielami byli Tughril Beg i Alp Arslan. Za panowania Seldżuków dominującą religią stał się islam sunnicki. W latach 1065–1092 na dworze seldżuckim służył jeden z bardziej znanych wezyrów perskich – Nizam al-Mulk. Nastąpił rozkwit gospodarczy i kulturalny kraju.

XIII wiek najazd mongolski. Państwo zostało prawie całkowicie zniszczone. Wymordowano ludność. W 1258 r. Mongołowie zdobyli Bagdad. Kalif został zawinięty w dywan i zadeptany końmi.