Kiedy spacerowałam ulicami jednego z miast Polski, dobiegł mnie z kościelnego głośnika fragment kazania, w którym rekolekcjonista wspomniał o tabliczkach: "Uwaga zły pies!", coraz częściej pojawiających się na ogrodzeniach domów. Kaznodzieja śmiało zaproponował, by może zastąpić je informacją: "Tu mieszka dobry człowiek". Chociaż od tamtego dnia minęło już kilka lat, wciąż myślę na ten temat. W czasie wakacyjnych wędrówek mieszkałam w kilku dzielnicach willowych, w których również nie brakowało takich ostrzeżeń. Przyglądałam się więc tym domom bliżej i zauważyłam, że tam, gdzie wisiała przestroga, był najczęściej przystrzyżony trawnik, pięknie utrzymana zieleń, często z finezyjnie dobraną roślinnością, wskazując na dobry smak i wyjątkowy gust gospodarzy. Zawsze też wokół domu panowała cisza. Nie widać było bawiących się dzieci. Krajobraz jakby zastygły w swojej elegancji, którego pewnie oprócz zapracowanych gospodarzy i przechodniów nie miał kto podziwiać. Nawet gości nie było widać, może dlatego, że przy zbyt dużych powierzchniach jest najczęściej zbyt mało miejsca dla innych. Spotkałam się z tym problemem osobiście, ale także podczas przeprowadzonych wywiadów, które potwierdziły moje smutne spostrzeżenia. Rozmówcy podkreślali, że w takich domach - najczęściej - nie może być miejsca dla dzieci, gdyż zniszczyłyby trawnik, którego utrzymanie bardzo drogo kosztuje, mogłyby też porysować meble lub brudnymi rączkami zaznaczyć swój ślad na bielusieńkiej ścianie. Domy widma, z których chce się już od progu uciekać.

W czasie tych rozmyślań przypomniały mi się inne wakacje, spędzone na wyspach greckich, do których dobijałam jachtem. I właśnie podczas kolejnego zakotwiczenia znalazłam się późnym popołudniem na pięknej wysepce o nazwie Simi. Tajemnicza zatoczka z miasteczkiem rozłożonym na zboczach gór jak większość wysp tego kraju. Jednak wielkie było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że 70% mieszkańców opuściło już dawno tę wyspę w poszukiwaniu chleba, pozostawiając po sobie puste domy. Na przestrzeni lat wichury powybijały w oknach szyby, nanosząc do wnętrza ziemi oraz nasion, z których powyrastały wewnątrz krzewy, a nawet całe drzewa, teraz wystawiające swoje gałęzie do słońca przez okienne otwory. Widok niesamowity. Chodząc wąskimi uliczkami tej niegdyś tętniącej życiem wysepki, a dziś prawie zupełnie wyludnionej, spotykałam jedynie mocno wychudzone koty i toczone przez silny wiatr blaszane kolorowe puszki po napojach, które wydawały specyficzny dźwięk, przemieszczając się po bruku. To było zadziwiające, kiedy pnąc się w górę pustymi uliczkami, bawiłam się z księżycem w chowanego, wyglądającym coraz to z innych miejsc, podświetlającym je z różnych stron i czarującym i tak już prawie nierzeczywisty świat.

W jednym z okien paliło się światło i widać było za szybą ludzkie cienie. Dalej - drzewo figowe wyciągające z okna ramiona, zapraszające do wnętrza w tę gorącą, grecką noc na opuszczonej wyspie, której skalne brzegi nieustannie obmywały wody Morza Egejskiego, tworząc muzykę brzmiącą jak skarga.

Przerażające są domy widma.