Przyszły kardynał urodził się 6 lutego 1931 w miejscowości Mogpog na terenie diecezji Lucena na południu wyspy Luzon. Święcenia kapłańskie przyjął 17 marca 1956, po czym pracował duszpastersko w swej diecezji i był m.in. ojcem duchowym w swym dawnym seminarium w Lucenie. 10 września 1971 Paweł VI mianował go biskupem-koadiutorem dicezji Malolos (sakrę przyjął 30 listopada tegoż roku). Tam zastała go 22 sierpnia 1973 papieska nominacja na metropolitę Lipy, skąd 13 kwietnia 1981 Jan Paweł II przeniósł go na stanowisko arcybiskupa-koadiutora Cebu – jednej z najważniejszych archidiecezji i metropolii Kościoła filipińskiego. Rządy w niej jako jej pełnoprawny metropolita objął 24 sierpnia następnego roku. Na konsystorzu 25 maja 1985 Ojciec Święty Jan Paweł II włączył go w skład Kolegium Kardynalskiego.

Jako biskup i kardynał hierarcha brał udział w wielu ważnych wydarzeniach Kościoła w swoim kraju i na świecie, m.in. w obradach Synodu Biskupów (1983, 1985, 1987, 1990, 1994). W dniach 18-19 kwietnia 2005 uczestniczył w konklawe, które wybrało papieża Benedykta XVI. Z urzędu arcybiskupa Cebu ustąpił ze względu na wiek 15 października 2010, ale zarządzał tą archidiecezją jako jej administrator apostolski do czasu mianowania przez papieża 13 stycznia br. nowego metropolity. W latach 1982-86 był przewodniczącym episkopatu swego kraju.

Na czas aktywności duszpasterskiej kard. Vidala przypadło m.in. obalenie prezydenta Josepha Estrady w styczniu 2001 roku, w czym miał swój udział także Kościół. Podczas gdy metropolita Manilli kard. Jaime Sin, stał na czele ruchu protestacyjnego, Vidalowi zarzucano bliskie związki z prezydentem. Kardynał tłumaczył, że było to konieczne, gdyż to Estrada chciał zasięgnąć jego rady a arcybiskup Cebu zaproponował mu, by z własnej woli ustąpił z urzędu.

W 2004 roku kardynał Vidal znalazł się znowu w centrum zainteresowania w kraju i za granicą, gdy chcąc przyzwyczaić księży swojej archidiecezji do krótkich kazań, kupił każdemu budzik. Znany ze zwięzłych przemówień hierarcha uważał bowiem, że długie kazania mogą być dla wiernych „katastrofą”.

Po śmierci kard. Ricardo Vidala Kolegium Kardynalskie liczy 219 członków, w tym 120 uprawionych do udziału w ewentualnym konklawe. W gronie elektorów 19 mianował Jan Paweł II, 52 Benedykt XVI, zaś 49 Franciszek. Spośród 99 purpuratów nie posiadających już prawa do uczestnictwa w konklawe 63 mianował Jan Paweł II, 25 Benedykt Xvi, zaś 11 Franciszek.

Najstarszymi wiekowo kardynałami są obecnie Kolumbijczyk José Pimiento Rodríguez (18 II 1919), Libańczyk Nasrallah Pierre Sfeir (15 V 1920) i Francuz Roger Etchegaray (25 IX 1922), najmłodszymi zaś Środkowoafrykańczyk Dieudonné Nzapalainga (ur. 14 III 1967), Tongańczyk Soane Patita Paini Mafi (ur. 19 XII 1961) i Urugwajczyk Daniel Fernando Sturla Berhouet SDB (4 VII 1959). Najdłuższy staż w Kolegium ma obecnie kard. R. Etchegaray, mianowany kardynałem 30 czerwca 1979. Ponadto należy pamiętać, że papieża-seniora Benedykta XVI mianował kardynałem Paweł VI dnia 27 VI 1977 a Franciszka – św. Jan Paweł II w dniu 21 II 2001 r.