Burkina Faso (dawna Górna Wolta) leży w Afryce Zachodniej. Od końca XIX w. ten pustynny kraj wielokrotnie zmieniał przynależność administracyjną, pozostając w strefie wpływów francuskich. W 1960 r. odzyskał niepodległość, od 1984 r. nazywa się Burkina Faso, czyli „kraj ludzi, którzy mają swoją godność”. Mieszka tu ponad 60 plemion, używa się 100 języków. Kraj nie ma żadnych bogactw naturalnych i znajduje się na trzecim miejscu listy najbiedniejszych krajów świata.
Parafia, którą objął ks. Marek Głąb, jako terytorium jest ogromna. Są tu i poganie, i ochrzczeni, których liczba w ostatnim roku znacznie wzrosła. Jest to powodem wielkiej radości misjonarza, podkreślającego, że mieszkający w lepiankach ludzie są życzliwi, uśmiechnięci, potrafią cieszyć się życiem mimo biedy i ciężkich warunków bytowania. Mówi im o Bogu, który jest miłością, o Chrystusie, który przyszedł na ziemię, umarł i zmartwychwstał dla zbawienia rodzaju ludzkiego, o istnieniu nieba, przygotowanego przez Boga dla człowieka, o tym, że za dobrze przeżyte życie człowiek otrzyma od Stwórcy w chwili śmierci dar życia wiecznego.
Misjonarza martwi panująca w Burkina Faso bieda, głód, liczba zachorowań i wysoka śmiertelność. Jeden lekarz przypada tu na 250 tys. mieszkańców, a 80 proc.chorych umiera nie wiedząc o istnieniu szpitala. Trzeba pamiętać, że 65 proc. afrykańskich dzieci jest zakażonych wirusem HIV.
Nauka pisania i czytania jest jednym z podstawowych wymiarów pracy misyjnej Kościoła. U podstaw zaangażowania w walkę z analfabetyzmem leży troska o jak najwłaściwsze przekazanie Słowa Bożego. Kościół dostrzega też rolę edukacji w pełnym rozwoju człowieka, dlatego skutki pracy misjonarzy są dostrzegalne w najrozmaitszych dziedzinach ludzkiego życia. Większości rodzin nie stać nawet na podstawowe przybory szkolne dla dzieci, stąd też odsetek uczących się wynosi 27 proc. Za to 51 proc. dzieci z Burkina Faso już w wieku 5-6 lat rozpoczyna pracę zawodową. Inne, nie mające bliskich (problem sierocy jest olbrzymi!), garną się do ludzi okazujących im zrozumienie i miłość, m.in. do misjonarzy.
Podstawową przyczyną cierpień i trudu ludności Burkina Faso jest brak wody. Pora deszczowa rozpoczyna się pod koniec maja, kończy we wrześniu. Żyje się z tego, co zdoła urodzić ożywiona deszczami ziemia. Gdy zabraknie wody w ręcznie kopanych studniach, trzeba iść po nią nawet kilkanaście kilometrów. Posiłki (w najlepszym przypadku) jadane są raz dziennie. Najczęściej co drugi, trzeci dzień.
W Polsce jest, niestety, niemało osób, które wzruszają ramionami słysząc o afrykańskiej biedzie. Tacy ludzie chętnie dają przykłady świadczące o istniejącej i w naszym kraju nędzy. Rzeczywiście, jest to prawda. Jednak czy nie powinno być tak, że biedny powinien rozumieć biednego? Czy nie w Polsce funkcjonuje przysłowie: „Syty głodnego nie zrozumie”? W dodatku, mimo wszystko, polska bieda nie może być porównywana z tą panującą na Czarnym Lądzie. Dzięki Bogu nie jesteśmy krajem Trzeciego Świata. Pamiętajmy i o tym, że postawa braku wrażliwości i otwarcia na potrzeby najbiedniejszych nie jest postawą chrześcijańską. „Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (por. Mt 25, 40).
Po Mszach św. ks. M. Głąb kwestował przed kościołem. Spotkał się z powszechną życzliwością i serdecznością. Ludzie nie szczędzili też ofiarnego grosza. Po powrocie do Burkina Faso, w imieniu wszystkich ofiarodawców podzieli się dobrem z potrzebującymi pomocy - naszymi bliźnimi.