Takie będą Rzeczypospolite, jakie jej młodzieży chowanie - uważał Jan Zamoyski. Mając to na uwadze, Kościół od wieków stara się przekazywać młodemu pokoleniu nie tylko wartości religijne, ale osobowe i społeczne. Początek roku szkolnego to dobry czas, by przypomnieć dzieciom i młodzieży o odpowiednich postawach i przykładach. A takim wzorem do naśladowania jest św. Stanisław Kostka.

Doroczną pamiątkę św. Stanisława Kostki Kościół w Polsce obchodził 13 listopada. Jednak od 1949 r. święto Patrona dzieci i młodzieży przeniesiono na 18 września, by na progu nowego roku szkolnego uprosić dla nich błogosławieństwo. A przede wszystkim, by przedstawić młodzieży odpowiedni wzór do naśladowania.

Znany jest zwyczaj celebrowania triduum ku czci św. Stanisława, w czasie którego dzieci uczestniczą w liturgii Mszy św., korzystają z sakramentu pokuty oraz z nauki skierowanej specjalnie do nich. " Zwyczaj celebrowania triduum ku czci św. Stanisława został przejęty z diecezji częstochowskiej, gdzie jest rozpowszechniony" - powiedział Niedzieli ks. dziekan Tadeusz Kamiński, diecezjalny wizytator katechizacji. " Jest to okazja, by zmobilizować dzieci do gorliwszego uczestnictwa w życiu Kościoła po przerwie wakacyjnej" - dodaje ks. Zdzisław Reterski, proboszcz parafii św. Brata Alberta w Będzinie. "W parafii, w której pracuję, mówi ks. Kamiński, jest także zwyczaj poświęcania tornistrów. Jednak odbywa się on wcześniej, zwykle w pierwszą niedzielę września" . Wspomnienie św. Stanisława przypada w Tygodniu Wychowania Chrześcijańskiego i może stanowić jego integralną część. Choć zwykle na początku nowego roku szkolnego Komisja ds. Wychowania Episkopatu Polski przesyła do parafii materiały do rozważań w danym roku, w wielu parafiach kapłani nie czekają na zalecenie i rozpoczynają formację równo z dzwonkiem, czyli w pierwszych dniach nowego roku szkolnego. Zachęcają dzieci i młodzież do uczestnictwa w Eucharystii, korzystania ze spowiedzi i przyjęcia Komunii św.

Stanisław Kostka urodził się 1550 r. w Rostkowie k. Płocka. Do 14. roku życia pobierał nauki w domu rodzinnym. Na dalszą naukę został wysłany wraz z bratem Pawłem do Wiednia.

Trzy lata pobytu w Wiedniu - to okres rozbudzonego życia wewnętrznego w życiu Stanisława, który znał wówczas tylko trzy drogi: do kolegium, kościoła i domu. Wolny czas spędzał na modlitwie i lekturze. Intensywne życie wewnętrzne, nauka i praktyki pokutne osłabiły do tego stopnia organizm chłopca, że ciężko zachorował.

Kiedy był bardzo chory i nie mógł otrzymać sakramentu chorych, gdyż właściciel domu nie chciał wpuścić katolickiego kapłana, wtedy św. Barbara, patronka dobrej śmierci, nawiedziła jego pokój i przyniosła mu Wiatyk. Również w chorobie zjawiła się Stanisławowi Matka Boża, od której doznał cudownego uleczenia. Zaraz po uzdrowieniu postanowił wstąpić do nowicjatu Zakonu Księży Jezuitów.

Wkrótce jednak młody zakonnik ponownie zachorował. W wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny zaopatrzono go na drogę do wieczności. Gdy podano mu różaniec, twarz Stanisława zajaśniała tajemniczym blaskiem, powiedział: "Widzę Najświętszą Maryję Pannę z orszakiem świętych, którzy po mnie przychodzą". Kilka minut po północy odszedł do wieczności.

Wieść o pięknej śmierci polskiego młodzieniaszka lotem błyskawicy rozeszła się po Rzymie. Wbrew zwyczajowi Zakonu zwłoki młodzieńca przystrojono kwiatami, a ciało włożono do drewnianej trumny. W dwa lata później, gdy otwarto trumnę Stanisława, znaleziono jego ciało nietknięte rozkładem.