Dziś kapłani odprawiają Mszę św. w ornacie koloru różowego, oczywiście, jeśli tylko w szafie w zakrystii takowy się znajdzie. W przeciwnym razie, jak zwykle w Adwencie, ubiorą ornat fioletowy. Dlaczego na różowo? Bo połowa Adwentu już za nami i trzeba się z tego cieszyć, dlatego według tradycji niedziela ta jest niedzielą radości - Gaudete.
Zawsze można znaleźć jakiś powód, żeby się cieszyć, niezależnie od sytuacji. Szkoda, że naszymi ulicami chodzi tylu ludzi, którzy potrafią jedynie wynajdować powody do narzekania. Momentami przybiera to nawet znamiona swoistej choroby. Szkoda, bo radość przecież jest nam potrzebna do życia jak chleb powszedni. Jeśli dobrze rozejrzeć się dookoła, potencjalnych powodów do radości są tysiące.
Dziś Bóg pozwolił mi obudzić się kolejnego poranka i dziś mam kawałek chleba powszedniego, co jest powodem do radości, choć nie sposób nie pomyśleć, jak wielu ludzi na świecie głoduje. Mam się w co ubrać, mam dach nad głową. Boże, iluż ludzi na ziemi cieszyłoby się, wysławiając Cię w niebogłosy, gdyby mieli to szczęście.
Dziś byłem na Mszy św. Dziś dokonał się cud Eucharystii na tylu ołtarzach świata, dziś zostało ochrzczonych tylu ludzi, stając się członkami Kościoła, dziś tylu ludziom w sakramencie pojednania zostały odpuszczone grzechy, dziś tylu ludzi na świecie zawarło święty związek małżeński. Dziś tyle modlitw zostało zaniesionych do Boga, tyle kolan zgięło się przed Najświętszym Sakramentem, tyle warg chwaliło Najświętszą Maryję Pannę.
Św. Franciszek podpowiedziałby nam, że warto się uśmiechnąć do brata słońce i cieszyć się, że świeci nad nami. A nie zapominajmy o bracie księżycu i siostrach gwiazdach. Gdyby się pochylić ku ziemi, można by rozradować się pracą siostry mrówki, mruczeniem kota, radosnym machaniem psiego ogona. Jeśli zamknąć oczy, dałoby się jakoś pośród hałasu codzienności usłyszeć kilka radosnych dźwięków. Można też cieszyć się z pogody. Co prawda, pisząc ten tekst, nie potrafię przewidzieć, jaka będzie pogoda w niedzielę 12 grudnia, ale można podejść do problemu jak ów baca, który mawiał, że dziś jest taka pogoda, jaką lubi, bo lubi każdą.
Dziś też radością jest, że do mojej ręki trafiła Niedziela, czytam Aspekty i udało mi się już dobrnąć do 6. akapitu „Pulsu tygodnia”. I sam ten fakt pomnożył moją radość, bo przypomniał mi, że jak się człowiek troszkę postara, to zawsze ma się czym cieszyć, zawsze znajdzie wokół siebie przenikający go uśmiech Boga samego.
Kościół zawsze wiedział o tym, że warto szukać i wskazywać powody do chrześcijańskiej radości. Dlatego dwa razy w roku liturgicznym, w połowie Adwentu i w połowie Wielkiego Postu, są niedziele, podczas których tradycja nakazuje ubrać szaty koloru różowego. Cudowne Boże Narodzenie coraz bliżej i trzeba się trochę potrenować w wyszukiwaniu powodów do Bożej radości, inaczej grozi nam, że jedyną radością pozostanie cukierkowato optymistyczny ton świątecznych reklam.