W położonej po lewej stronie Wisłoka dzielnicy Rzeszowa, zwanej Nowym Miastem, zlokalizowana jest jedna z najmłodszych świątyń miasta nosząca wezwanie Opatrzności Bożej. Jest to budowla o oryginalnej sylwetce, wyróżniająca się korzystnie na tle dość monotonnej zabudowy osiedla. Jest ona kościołem parafialnym salezjańskiej parafii noszącej to samo wezwanie.
Swe powstanie zawdzięcza ordynariuszowi przemyskiemu bp. Ignacemu Tokarczukowi oraz zakonnikom salezjańskim, zwłaszcza ks. Romanowi Markowi. Właśnie ten kapłan podjął się realizacji zadania wyznaczonego salezjanom przez bp. Tokarczuka - zadania stworzenia w Rzeszowie salezjańskiego ośrodka duszpasterskiego. W związku z tym 24 września 1983 r., ks. Marek otrzymał nominację na wikariusza tamtejszej parafii pw. Najświętszego Serca Jezusowego, obejmującej swym terytorium Osiedle Nowe Miasto, czyli teren projektowanego ośrodka salezjańskiego. Blisko rok zajęło mu wyszukanie odpowiedniego na ten cel miejsca. Wreszcie (7 października 1984 r.) w zaadoptowanym na tymczasową kaplicę blaszanym baraku odprawił pierwszą Mszę św., inicjując tym funkcjonowanie nowej placówki katolickiej na Nowym Mieście. Mimo początkowych trudności, administracyjnych i lokalowych, jej prawna ranga szybko wzrastała. Już 24 października 1984 r. ustanowiona została przez władze kościelne rektoratem, a w roku następnym, na mocy dekretu przemyskiej Kurii Biskupiej z 29 sierpnia - parafią pw. Opatrzności Bożej.
Rolę kościoła parafialnego nowej kościelnej jednostki administracyjnej pełniła tymczasowa kaplica. Nie była ona jednak w stanie sprostać wszystkim zadaniom duszpasterskim. Wkrótce zaczęto więc czynić przygotowania do budowy właściwej świątyni parafialnej. W tym celu podjęto wielokierunkowe działania, od duchowych począwszy na gromadzeniu materiałów kończąc. Jednym z najważniejszych było opracowanie jej projektu przez rzeszowskich inżynierów: architekta Romana Orlewskiego i konstruktora Adama Tarnawskiego.
W roku 1990 przygotowania do budowy świątyni były tak zaawansowane, że można już było rozpocząć prace budowlane.
Uroczyście zainaugurowano je 5 kwietnia 1990 r. Trwały blisko dziesięć lat - do 1999 r. Prace wykonywano systemem gospodarczym. Kilkunastoosobowym zespołem stałych robotników oraz pracujących społecznie parafian kierował mgr inż. Adolf Słuja. Nad całością prac czuwał proboszcz ks. R. Marek, wspierany przez członków 40-osobowego Komitetu Budowy Kościoła. Bardzo dramatycznym wydarzeniem podczas wznoszenia świątyni był pożar rusztowań w jej wnętrzu (11 VI 1996 r.). Wpłynął on wprawdzie na przyhamowanie tempa prac, ale nie przekreślił samej idei budowy. Wkrótce więc podjęto na nowo budowlane prace i doprowadzono je do końca. Uwieńczeniem budowy świątyni była jej uroczysta konsekracja, której dokonał 12 listopada 2000 r. Prymas Polski, kard. Józef Glemp.
Świątynia pw. Opatrzności Bożej jest monumentalnym, dwupoziomowym obiektem, osadzonym na planie zbliżonym do rombu. Linia łącząca przeciwległe wierzchołki stanowi jej oś, z prezbiterium w pierwszym i wejściem głównym w drugim. Dach kościoła został uformowany w taki sposób, że tworzy wrażenie planu krzyża. W miejscu przecięcia się ramion krzyża usytuowana została wieża-sygnaturka. Wnętrze świątyni jest jednonawowe, z nawą rozszerzającą się od wejścia. Wzdłuż ścian, z wyjątkiem przestrzeni prezbiterium, znajdują się obszerne balkony. Wystrój wewnętrzny ma jeszcze charakter tymczasowy. Na ścianie głównej prezbiterium, w centralnym miejscu, umieszczone zostało ozdobne tabernakulum, a nad nim - krzyż. Po lewej stronie krzyża znajduje się obraz Matki Boże Wspomożenia Wiernych, zaś po prawej - obraz św. Jana Bosco. Przed prezbiterium znajdują się dwie rzeźby: po lewej - św. Antoniego, po prawej - Najświętszego Serca Pana Jezusa. Należy tu nadmienić, że obecnie używany jest tylko górny poziom kościoła, dolny nie został jeszcze wykończony.
Nowomiejska świątynia jest przede wszystkim miejscem świętym, o atmosferze sprzyjającej skupieniu i modlitwie, dzięki czemu wierni nawiązują lepszy kontakt ze swoim Stwórcą i Zbawcą. Nadto, jest ona niewątpliwie architektoniczną ozdobą zarówno otaczającego ją Osiedla, jak i całego miasta.