Od początku swojego istnienia Kościół był wspólnotą misyjną, ponieważ taką też była wspólnota Apostołów. Chrystus, powołując swoich Apostołów, ukazał im, i to bez cienia wątpliwości, że głoszenie Ewangelii i udzielanie chrztu św. to rytm ich normalnej, codziennej pracy, której słuszność potwierdza nieustanna obecność Boskiego Mistrza.

Oni dobrze zrozumieli to misyjne pouczenie i odważnie poszli głosić Dobrą Nowinę - poszli aż po krańce znanego im wówczas świata, pokonując tym samym wszelkie bariery i ograniczenia swojej kultury, a bardzo często własny egoizm. Poszli, ponieważ każda misja dokonuje się za cenę "wyjścia".

Dokonujący się w naszych czasach proces globalizacji, któremu poddany jest cały świat, w żadnym wypadku nie może prowadzić do rezygnacji z działalności misyjnej. Jan Paweł II nie ignoruje tego zjawiska, dostrzega to i o nim mówi. Traktuje jednak ten fenomen jako zjawisko, które musiało się narodzić. Jednak z drugiej strony przypomina, iż Kościół nic w tej sytuacji nie traci i nadal ma przed sobą poważne zadanie i wielki dar Boży, który chce ofiarować światu: " przebóstwienie człowieka". Dzięki temu darowi każdy może odkryć swoje wzniosłe powołanie i uczestniczyć "w dziele zbawienia" (Orędzie wygłoszone w czasie Mszy św. 22 października 2000 r. - Światowy Dzień Misyjny) .

W naszym kraju pokutuje ograniczona wizja działalności misyjnej, której zasadą jest: "syndrom duchowego ubóstwa". W naszych wyobrażeniach działalność misyjna powinna polegać na wysyłaniu w świat kapłanów, zakonników i misjonarzy świeckich. Tak, to na pewno jest niezbędne, gdyż i my sami takim misjonarzom zawdzięczamy naszą wiarę - wystarczy wymienić św. Wojciecha i św. Ottona, a także wielu innych, którzy przynieśli tu przed wiekami Dobrą Nowinę. Jednak nie jest to jedyne zadanie konieczne do wykonania. Przecież za działalność misyjną nie są odpowiedzialni tylko pracujący "na misjach". Odwołując się do encykliki Redemptoris missio, Jan Paweł II przypomina, że za misje odpowiedzialni są wszyscy ochrzczeni i nikt nie ma prawa zwalniać się z tego obowiązku (3).

Misyjna winnica to nie tylko dalekie, biedne i egzotyczne kraje, ale to przede wszystkim duchowy wymiar współpracy w rozpowszechnianiu Dobrej Nowiny. Pierwszym obszarem tej współpracy jest modlitwa. To z niej, dzięki łasce Bożej, rodzą się dorodne owoce, jakimi są m. in. nowe powołania kapłańskie i zakonne, ożywione życie religijne parafii i poszczególnych osób i wspólnot. Wymiar pomocy ekonomicznej, o której nie zapomina Jan Paweł II, będzie wówczas tylko prostym skutkiem duchowej odnowy misyjnej, rezultatem chrześcijańskiej wrażliwości i jej dynamizmu ( por. cyt. Orędzie Jana Pawła II).

To misyjne wezwanie jest jasne i konkretne. Każdy może mieć w tym wielkim dziele swój udział. Pod słowem "każdy" należy rozumieć wszystkich - bez względu na wiek, stan majątkowy, stan zdrowia czy status społeczny. Każdy w sobie tylko właściwy sposób może się włączyć w misję Kościoła - "świętego ludu Bożego". I choć może nie będą to tak wielkie dzieła jak choćby ostatnia męczeńska śmierć pracujących na misjach ojców franciszkanów: Zbigniewa Strzałowskiego i Michała Tomaszka, kleryka Roberta Gucwy czy ks. Jana Czuby z diecezji tarnowskiej. Każda pomoc się liczy i każda pomoc jest potrzebna. Dlatego zapraszamy do współpracy wszystkich: chorych i cierpiących, którzy mogą swoją modlitwą i cierpieniem wspomagać pracę misjonarzy; wszystkie dzieci, które swoją radością, zabawą i nauką stają się fundamentem powołania misyjnego; młodzież i dorosłych, w gestii których leży sprawa praktycznego głoszenia. Niech każdy ma od dziś swój udział w wielkiej budowie Kościoła, który nieustannie jest misyjny, bo otrzymał ważne zadanie - "Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody" (Mt 28, 19).