Jan zwany Markiem (Dz 12, 12) był synem Marii, w której domu, w Jerozolimie, zbierali się tamtejsi chrześcijanie. Jego życie znamy wyłącznie z pism Nowego Testamentu. Być może przyjął chrzest z rąk św. Piotra, gdyż ten nazywa go swoim „synem” (1 P 5, 13). Marek był kuzynem apostoła Barnaby. Wraz z Barnabą towarzyszył św. Pawłowi w pierwszej wyprawie misyjnej. Kiedy zaś Paweł udawał się do Azji Mniejszej przez wysokie góry, Marek nie czuł się na siłach do tak uciążliwej podróży i powrócił sam do Jerozolimy. Paweł czuł się dotknięty tą decyzją i nie chciał już zabrać Marka w drugą podróż. Jednak Marek nie rozstał się z Pawłem na zawsze, gdyż spotykamy go znowu u boku Apostoła Narodów w Rzymie. Pisze o tym sam Paweł w Liście do Kolosan: „Pozdrawia was Arystarch, mój współwięzień i Marek, kuzyn Barnaby” (4, 10), oraz w Liście do Filemona: „Pozdrawia cię Epafras (…) oraz Marek, moi współpracownicy” (w. 24). Marek towarzyszył także św. Piotrowi w Rzymie i głównie w oparciu o jego katechezę napisał Ewangelię.
Według tradycji był założycielem gminy chrześcijańskiej w Aleksandrii Egipskiej i tam miał ponieść śmierć męczeńską. Jego relikwie zostały sprowadzone do Wenecji w IX w. Święto ku czci Ewangelisty obchodzono 25 kwietnia. Kojarzy się ono z dawnym dniem modlitw i procesją błagalną dla uproszenia dobrej pogody i obfitych plonów ziemi.