Święcenie pól było dla gospodarzy ważnym obrzędem, wynikającym z porządku czasu zasiewu i próby zabezpieczenia urodzaju płodów rolnych. Wiosennym wytężonym pracom polowym towarzyszyły wspólne, ogólnowioskowe procesje błagalne, by Bóg darował kary, odwrócił choroby, nieurodzaj i różne klęski. Procesje takie odbywały się w różnych terminach: w okresie od Zielonych Świąt do sianokosów lub w ciągu trzech dni po Wniebowstąpieniu Pańskim.
W hrubieszowskim i tomaszowskim datowany był nawet na 3 dni przed tą uroczystością, a czas ten nazywano „dniami krzyżowymi”. Na niektórych terenach Polski procesje obchodziły obsiane już pola nawet w trzeci dzień Świąt Wielkanocnych. Pewną reminiscencją tego obrzędu jest praktykowany jeszcze do dziś przez niektórych gospodarzy zwyczaj święcenia pól wczesnym brzaskiem przed wschodem słońca w drugi dzień Świąt Wielkanocnych. Gdzieniegdzie chłopi skrapiają swe pola wodą święconą również w Wielką Sobotę. Służą im do tego palmy poświęcone w Niedzielę Palmową, które potem zatykają na polach. Cały obrzęd ma służyć zabezpieczeniu pól na błogosławieństwo Boże dobrych plonów. W puławskim w niektórych miejscach do dziś utykają oprócz palmy gałązki w czterech rogach pola, aby zboże dobrze rodziło. Najczęściej jednak obrzęd ten sprawowano w maju lub czerwcu, kiedy na łąkach i polach wszystko dojrzewało.
Gospodarze prosili miejscowego księdza na umówiony dzień - najczęściej na niedzielę - na poświęcenie ich zasiewów i ksiądz ogłaszał kiedy i w jakiej wiosce będzie ta uroczystość. Wybierał taki dzień i taką porę, by mogli w obrzędzie licznie uczestniczyć wierni z całej wspólnoty parafialnej wiejskiej i miejskiej. Jak opowiadają księża prowadzący uroczystości święcenia pól w lubelskim skansenie, obrzędy te mają w Polsce swoją tradycję. W okresie wzrostu i dojrzewania płodów rolnych od pokoleń ma miejsce zwyczaj błogosławieństwa pól - kiedy chrześcijanie, dziękując Bogu za Jego dary, uczą się zarazem szukać Królestwa Bożego i Jego sprawiedliwości w przekonaniu, że dodane im zostanie wszystko, co konieczne do życia. Zatem gromadzono się o umówionej godzinie wokół pierwszego ołtarza - udekorowanej kapliczki czy krzyża, gdzie po modlitwach, odśpiewaniu określonej suplikacji o dobrą pogodę i zbiory oraz po wysłuchaniu Ewangelii następował moment święcenia pól i okolicznych zasiewów. Orszak procesyjny pod przewodnictwem księdza, z krzyżem, obrazami i chorągwiami ruszał ze śpiewem religijnych pieśni, litanii do Wszystkich Świętych do kolejnych czterech stacji. Obchodził w ten sposób wszystkie okoliczne pola, które ksiądz święcił, aby „Bóg od tych miejsc złe odwracał przygody, dozwolił w obfitości wszelakim dojrzewać płodom, a przy zdrowiu i swym błogosławieństwie zebrać takie raczył”. Kropiąc święconą wodą te zasiewy, kapłan polecał je na chwałę Bożą obracać i własny pożytek, używając ich uczciwie. W procesjach tych uczestniczyły gromadnie całe wsie, składając Bogu dzięki za Jego dary i prosząc o dobre plony.
W Muzeum Wsi Lubelskiej co roku, zgodnie z tradycją, dokonywane jest poświęcenie pól z przyjętym porządkiem uroczystości, według pozyskanych informacji w materiałach źródłowych. Aby zachować możliwie najwierniej klimat tych obrzędów, ustala się również trasę procesji z czterema stacjami pod historycznymi kapliczkami i krzyżami, reprezentacyjnymi dla kultury naszego regionu. W tym roku ostatnią stacją była kapliczka z Leszczyny, posadowiona ostatnio na sektorze „Powiśle”, która przy tej okazji została poświęcona. Całość zwieńczyła Msza św., odprawiana w starym, zabytkowym kościółku z Matczyna - co przywołało powiew dawnych lat, który da się tu jeszcze odczuć pośród współczesnego, zabieganego świata.