Od 30 stycznia do 26 lutego br. przebywałem wraz z ks. Witoldem Batyckim, proboszczem z Lubyczy Królewskiej, w Rzymie. I choć nie był to mój pierwszy pobyt w Wiecznym Mieście, to ten zapisał się w mej pamięci i sercu w sposób szczególny ze względu na okoliczności, które mu towarzyszyły. Myślę tu przede wszystkim o ciężkiej chorobie Ojca Świętego Jana Pawła II, który w kilka tygodni później, 2 kwietnia br., odszedł do Domu Ojca Niebieskiego.
W Rzymie zamieszkałem, wraz z moim towarzyszem podróży, w Papieskim Instytucie Polskim, o który postarał się niegdyś dla kapłanów polskich tam studiujących św. Józef Sebastian Pelczar, biskup przemyski (1899-1924). Od poniedziałku 31 stycznia rozpoczęliśmy kurs włoskiego w szkole językowej „Interlingue. School of languages”.
Od pierwszych chwil nasze myśli i serca biegły ku Ojcu Świętemu, zwłaszcza gdy po niedzielnej modlitwie Anioł Pański 30 stycznia zaczęto mówić głośno o Jego chorobie. Stan zdrowia Papieża musiał budzić poważny niepokój, skoro już następnego dnia odwołano środową audiencję generalną. We wtorek wieczorem 1 lutego Ojciec Święty został przewieziony do kliniki Gemelli, gdzie przebywał do czwartku 10 lutego. Tymczasem na te dni wypadły w Rzymie różne uroczystości i święta kościelne, które obchodzono po raz pierwszy bez osobistego udziału Papieża. W święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego, podczas Światowego Dnia Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, uroczystej Mszy św. w Bazylice św. Piotra przewodniczył abp Franc Rodé, który uczestnikom Liturgii przekazał papieskie pozdrowienie i okolicznościowe przesłanie. Podobnie w niedzielę 6 lutego podczas modlitwy Anioł Pański rozważanie Papieża odczytał wiernym zgromadzonym przed kliniką Gemelli oraz na Placu św. Piotra abp Leonardo Sandri, zastępca sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej. Także w Środę Popielcową, 9 lutego, liturgii pokutnej w Bazylice św. Piotra, która zastąpiła środową audiencję generalną, przewodniczył kard. James Francis Stafford, wielki penitencjarz apostolski. Wszyscy wierni, a zwłaszcza Polacy, z głębokim wzruszeniem przeżywali te chwile i w jednym duchu jednoczyli się na modlitwie o zdrowie Papieża.
W czwartek wieczorem, 10 lutego, w naszych sercach zagościła radość, gdyż Ojciec Święty opuścił klinikę Gemelli i w towarzystwie swych sekretarzy - abp. Stanisława Dziwisza i ks. prał. Mieczysława Mokrzyckiego powrócił do Watykanu. Osłabiony chorobą nie mógł jednak bezpośrednio wziąć udziału 11 lutego, w święto Najświętszej Maryi Panny z Lourdes, w obchodach XIII Światowego Dnia Chorego. W Jego imieniu uroczystej liturgii w Bazylice św. Piotra, dla licznie przybyłych tam chorych, przewodniczył kard. Camillo Ruini, wikariusz papieski dla diecezji rzymskiej.
Będąc sercem i modlitwą blisko Ojca Świętego, wybrałem się wraz ks. Witoldem w sobotę 12 lutego do apartamentów Pałacu Apostolskiego, po których oprowadził nas ks. M. Mokrzycki. Była to doskonała lekcja historii Kościoła i dziedzictwa kulturowego. Z wielkim zainteresowaniem podziwiałem arcydzieła największych mistrzów światowego malarstwa, rzeźby i mozaiki, między innymi w tzw. Stanzach i Loggiach. W Trzeciej Loggii Pałacu Apostolskiego, zwanej „Loggia della Cosmografia”, miałem okazję zobaczyć monumentalne mapy (freski), ilustrujące poszczególne kontynenty i kraje świata pędzla Étienne Dupéraca (ok. 1525-1604) oraz Giovanniego Antonio da Varese i ich warsztatu, wykonane w latach 1562-64, za pontyfikatu Piusa IV.
Wśród tych arcydzieł kartograficznych jest także mapa ziem polskich, z takimi grodami jak: Bełz, Chełm, Goraj, Grabowiec, Lubaczów, Oleszyce, Szczebrzeszyn i Tyszowce.
Z kolei w niedzielę 13 lutego spotkałem się z ks. prof. Markiem Inglotem TJ, dziekanem Wydziału Historii Kościoła na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim, który nie ukrywał swej radości z faktu nawiązania stałych kontaktów z Instytutem Historii Kościoła na Wydziale Teologicznym KUL-u. W tym dniu dowiedzieliśmy się o śmierci s. Łucji dos Santos, która mieszkała w klasztorze karmelitańskim w Coimbrze w Portugalii - ostatniego świadka objawień fatimskich z 1917 r. Na krótko przed swoją śmiercią s. Łucja otrzymała od Jana Pawła II list, który zdążyła jeszcze przeczytać. Na jej pogrzeb pojechał, w imieniu Papieża, kard. Tarcisio Bertone, arcybiskup Genui, niegdyś sekretarz Kongregacji Nauki Wiary.
Od 13 do 19 lutego trwały w Watykanie doroczne rekolekcje wielkopostne dla Papieża i Kurii Rzymskiej, które prowadził bp Renato Corti, ordynariusz Nowary. Nie odbywały się wtedy audiencje i spotkania z Ojcem Świętym. Liczyliśmy jednak na to, że ujrzymy Jana Pawła II w sobotę 19 lutego w Bazylice św. Piotra na uroczystym zakończeniu tychże rekolekcji, ale Papież, osłabiony chorobą, niestety, nie mógł przybyć. W Jego imieniu uroczystej liturgii przewodniczył kard. Angelo Sodano, watykański sekretarz stanu.
Natomiast następnego dnia, w niedzielę 20 lutego Jan Paweł II ukazał się, ku wielkiej radości tysięcy wiernych zgromadzonych na Placu św. Piotra w oknie Pałacu Apostolskiego i poprowadził modlitwę Anioł Pański. Dla wszystkich było to wzruszające, niezapomniane i pełne nadziei przeżycie.